taal van verbeelding

Persoonlijk

 

Haar dag – mijn dag

 

ze blijft achter

op mijn lippen

zachter dan de dauw

ontglipt ze me lijfelijk

 

de dag in

 

’t blauw van de hemel

klimt al wakker wachtend

op de bagagedrager

van haar fiets

 

maar alle trage woorden

lief en tongstrelend

op mijn hunkerende

huid geschreven

 

zingen in mijn zinnen rond

ik draai me nog eens om

want morgenstond dwaalt

vuurblond onder het linnen

 

mijn dag hij wil maar niet beginnen

 

 

Als het de kop op steekt

 

ik herkende je in één

blik

ja

slechts

een

oogopslag

 

jij

die altijd schemerig rondwaart

in ’t zwak

van mijn gekende lendenen

 

en in ’t geniep

de kop op steekt

als ik mijzelf verlies

aan ’t aardse

 

jij weet

en zinspeelt dan op iets

waardoor

ik gevaarlijk over hel

 

vertel nu niet dat het niet zo is

 

‘k verlang dan

enkel naar

wat rust

op zelfbevrediging

 

maar er is één ding

dat jij niet weet

 

als zij mij kust

ontwaak ik

‘s morgens

in het bed waarin

het naakste naakt

herboren

onder de witste laken ligt

Persoonlijk

 

Ben ik een vreemdeling?

 

waarom verzet

het zacht vrouwelijke

zich zo krachtig

tegen mij - vreemd

 

gaan mijn gedachten

op de loop

alsof ik een man ben

die verlangt

 

alleen maar verlangt

naar het diepst

beamend

samengaan

 

is dat nou zo vreemd?

 

 

 

Duurt lang

 

opa is dat een eend

 

hij zag er wat vreemd uit

vandaar haar vraag

waarschijnlijk

 

ja – maar

ik weet niet hoe hij heet

 

opa

ik denk dat het een gans is

nee Puck het is een eend

 

opa het is een gans

ik weet het zeker

 

het duurt heel lang

voordat we met

 

ik weet niet -

 

kunnen leven

 

 

 

Laantje 18-04-2018

Doorzoek de website

Contact

Gedichten - atelier 0641459847

 

Ach laten we drinken

 

ik zie de rimpels in

je handen

je gezicht

en hals

 

je heft het glas

er fonkelt wijn

ongedwongen

in een oog

op slag begint

herinnering zijn

rol te spelen

 

wijn

brengt kleur

aan op de wangen

zoals vroeger

toen ik je

langer dan jij wenste

tutoyeerde

 

het stond je altijd

goed

 

maar nu de tijd

aan jou en mij

gerijpt is

als de wijn aan jaren

en

het bedaarde

intrede heeft gedaan

kleuren je

plooien mee

in de weerspiegeling

van ’t glas

 

ach mooier kan

de dronk

niet zijn