taal van verbeelding

Liefde

 

Het neemt geen einde

 

je konen

ze hebben

de kleur van

verlegenheid

aangenomen

nu ik mijn liefde heb

geschreven in

je nevelige huid die

niet ontkomen kan

aan ‘t vocht

door lippen

ingedronken

 

je armen waar

ik ingedreven word

zijn een bokaal vol

rode wijn dat twinkelt

in het eerste zonlicht

jouw taal mij gaarne

ingeschonken

dronken maakt

 

je boezem

rijmt op mijn

prevelend verlangen

als woorden in

het metrum die

een dichter zoekt

voor dat ene vers dat

hunkert naar

een datum waarvan

de houdbaarheid

geen einde kent

 

De kunst van liefhebben

 

waarom

wil ik ontspringen

aan de dans

van liefde

 

is het angst

omdat beminnen

wederzijdsheid

in zich draagt

mij bevraagt

 

is het het besef

vandaag te

kunnen delen

maar morgen als

het zo uitkomt

de ander te

misgunnen

 

is het soms

wantrouwen

dat houden van

slechts gevulde

leegte is

 

of

is het dat liefde

zich gunnend

vullen wil met

de kunst van dienen

de kunst van

eindeloos geduld

 

Een zee van liefde

 

hoog raakt de zee

tot weeëns toe

haar lendenen aan

 

haar lichaam golft

af en aan op ’t ritme

van zijn innige

commitment

 

tezamen gaan zij op

in het nederwaarts geweld

spelt liefde

beider namen

 

totdat de zee

in samenzijn gestild is

tijd ligt neergeveld

Nee, niet alleen gaan

 

stel je voor

je stijgt op

op vleugels van wind

als een vogel

zwevend door een beugel

van bogen

 

zon tegemoet

je smelt

honderden blikken

je ogen

verzwelgen blinken

in zeebeeld van eb en

golvende overvloed

 

stel je rent over

ontaarde aarde

de bol rond

een wereld

vol van geluiden

lacht huilt een traan

buitelt tijd veelbelovend

te boven

gaan doe je

gaan

 

bezingt je herleven

werpt teerling weerloos

in kring van gebed

op hoop van gezegend

je cirkelt en cirkelt in web

van het leven

 

kom liefste

mijn wervelkolom - wacht

laten we samen

inluiden het feest

’t aller-schoonste

van droomloze nacht

beklinken de namen

waarvan we houden

het meest

Was zij maar hier

 

het licht

dwaalde vandaag

doelloos rond

in schrale mist

 

de velden liggen stil

te wachten in

een bont verleden

 

verder heeft herfst

ons nog

weinig te vertellen

 

wel vallen er ongetelde

druppels van de

takken op de al

natte bladerdeken

 

was zij maar hier zij

die met enkele

streken verf

 

een dichter

onuitputtelijk

aan het schrijven zet

 

 

 

Zonder titel

 

zou jij

mijn schrijfblok willen zijn

mijn papier waarop ik

mijn zinnen spel op de

door mij beminde lijnen

 

zou je

zou je het echt

het vergt immers

immens geduld

 

zou je willen wachten op

het vloeien van mijn pen

als strofen broeiende

ontstaan

uit louter ongeloof

uit taal waarvan ik

het bestaan niet kon

vermoeden

 

zou je

zou jij het draagvlak willen

zijn van mijn verwoede

pogingen te schrijven

datgene waarvoor ik

geen opschrift kan bedenken

 

 

zou je

in mijn wereld van vermoeden

kunnen leven

een wereld waar woorden

uit passie zoeken naar

poëzie

 

 

Laantje 1-11-2017

 

 

Doorzoek de website

Contact

Gedichten - atelier 0641459847

Jouw liefde

 

het zijn die momenten

waarin jouw golvende

zee mij meesleept

in de vloed van je lendenen

 

en wanneer

jij tegemoet komt in het tij

van mijn dorstend verlangen

weet ik terstond – jij bent

 

het water waarop ik

ontworsteld drijven mag

mag duiken en

kopje ondergaan

 

en verdrinken want

er is altijd een tijd

uit later geboren

 

 

 

Laantje 11-01-2018

Vanwege de liefde

 

wanneer ik je neerschrijf

je naam brand in ijzer

als nagloed van ons verhaal

 

woorden vol vuur je ontglippen

ik ze blus met de kus van mijn

koortsige pen - op je vuurrode lippen

 

ik weet het haalt de krant niet

en het bereikt ook niet hen

die vervreemd zijn van taal

 

maar ik schrijf je tot het uiterst

om te verstaan - al je gefluister

in het heetst van de strijd