taal van verbeelding

  Dorpsdichterweetjes / 

  Maandgedichten ( in HvH )       

 

Onderstaand gedicht is voorgedragen voorafgaand aan de raadsvergadering van 10 juli 2019

 

Mijn dorp

 

van jongsaf aan

is dit mijn dorp ik

heb het op zien groeien

de koeien in de wijde wei

de akkers groen en korenblij

het was er rustig

ik gelukkig maar

dit dorp het dijde uit van

slungelachtig naar gezet

werd anders van karakter

 

dit dorp – mijn dorp

er werd gesloopt – gebouwd

ben er getrouwd in het oud

maar statig huis van de gemeente

gelegen langs de Gouwe doch

 

wie koopt daar nog wat voor nu

door geldgebrek

tijdens economisch hoogtij notabene

men de zorg aan jeugd niet meer

kan lenigen – ach toch dit dorp

zouden zijn genen aangetast zijn

 

dit dorp – mijn dorp waar

het nieuwe huis van de gemeente

voor tonnen is verbouwd

ach waren het maar regentonnen om

het lekkend water op te vangen

dit huis het huis van de gemeente

wanneer er regen op de koepels druist

verstaat men niet de ander dat zal

toch niet symbolisch zijn bedoeld

 

dit dorp – mijn dorp waar

dorpsbegroting gaten trekt in het

maatschappelijk domein

zijn huid hoe hachelijk en duur

verkoopt aan 't kapitaal dat

bio logisch hout verstookt waarin

het stikt van de subsidies

ja zo geschiedde -

 

dit dorp – mijn dorp

en dat van vele anderen

ik woon er zeer waarschijnlijk

tot aan mijn laatste ademtocht

waarbij ik terugkeer tot het stof

om er opnieuw te aarden doch

het zou toch al te pijnlijk zijn

als dit leven door wat of wie dan ook

niet op zijn juiste waarde wordt geschat

 

Laantje 23-06-2019

 

 

 

 

Maandgedicht juni 2019

 

 

 

Even maar

 

we brengen het ieder jaar opnieuw

te berde dat verachtelijke

derde Rijk van toen

we gedenken het even dichterbij

 

de gesneuvelden

zij die verhongerden

verraden zijn of raadsel bleven

we gedenken ze even dichterbij

 

al die bommen al die kogels

al die inhumane slagen twee trage

minuten vragen ons om stil te zijn

hier waar steenkoud een naald

 

prikkelend naar hemel wijst

schuldige of redder een vraag

waarop het antwoord zwijgt

zolang de vrijheid ons verblindt

 

vrede niet in onszelf begint

 

 

laantje

 

mei 2019

(bij de dodenherdenking op 4 mei)

 

 

 

Best een beetje trots op hier als dorpsdichter aan mee te hebben mogen werken.

Onder het artikel lees je het gehele gedicht.

 

 

 

Waddinxveen - Het vernieuwde Stationsplein in Waddinxveen is maandagmiddag 8 april officieel geopend. En met de herinrichting zijn ook 'de reizigers' weer teruggeplaatst; dat wil zeggen twee van de drie. De derde is na diefstal nooit meer teruggevonden. Om de bronzen beeldengroep 'Wachtende reizigers' van wijlen kunstenaar Willem G. van de Hulst weer enigszins compleet te maken, werd ter vervanging van het derde beeld een plaquette geplaatst door de wethouders Kirsten Schippers en Hannie van der Wal met daarop een gedicht van dorpsdichter Piet Hardendood.

' s Nachts losgerukt uit de verbeelding, keerde je nooit meer terug'; zo klinkt de eerste zin van het gedicht van de dorpsdichter. Het verwijst naar de diefstal in het jaar 2015. De nu 17-jarige Cune Bergman was er min of meer getuige van. Ze kwam terug van een feestje en zag een paar mensen in de weer met de beelden. Ze waarschuwden haar ouders en die belden vervolgens de politie. Twee reizigers wisten hierdoor te ontsnappen aan het boevengilde al raakten ze wel beschadigd, één reiziger werd buitgemaakt. Hardendood droeg zijn gedicht voor, maar moest zo nu en dan even stoppen vanwege het geluid van een passerende trein.

 

Wachtende reizigers

 

's nachts losgerukt uit de verbeelding

keerde je nooit meer terug

zelfs geen gerucht wees ons een spoor

 

trok jouw teloorgang een bange wissel

op het beeld waar wij voor stonden

voelt bronzen jas zo zwaar als dieplood

 

kom dichter schrijf ons lichter verbeeldt

in leesbaar handschrift hem die

tegen wil en dank is afgereisd

naar een bestemming onbekend

 

kom dichter schrijf

zet het ontbrekend deel van ons

weer op de rails

 

 

Laantje april 2019

Piet Hardendood

 

 

 

 

 

 

De straat van toen

 

nu ik er ben

ben ik niet in wat was

 

de buurt

de straat van toen

lijkt

zonder hart

zonder hen

 

ik ben er

ouder nu

 

het was mijn jeugd die

woonde op de straat

in poortjes achteraf

op grondgebied

gepikt

van vriendjes

 

de lege lucht van nu

hing vol met

zelfgemaakte vliegers de

wind geraakte blijkbaar

uit een andere hoek

 

de melkboer

de kolenboer

de bakker

de kruidenier

de groenteman

de voddenboer

de scharensliep

niet één heb ik gezien

 

alsof ze zich elders

verzameld hebben

 

het straatbeeld ligt

erbij alsof ik

er nooit gewoond heb

 

 

Laantje 25-03-2019

 

betreft; de Meidoornstraat/Sniepwijk

waar ik een groot deel van mijn jeugd doorbracht.

 

 

 

 

Massa's energie

 

duurzaamheid

mode trefwoord in

de media dat scoort

 

de eeuw

hiervoor had gas

overenthousiast

vlam gevat

 

maar nu

nu het als het ware

menstrueert

op het randje

van de overgang

 

zoekt politiek

nog een verband

dat past bij de

transitie

 

biomassa centrales

gepland in landelijk

gebied lijkt

op een politieke

blunder nu

filterdunne fijnstof

stof geeft tot

protesten waarbij

de vraag opkomt

of het milieu

ten lange leste

daar vriend'lijker

van wordt

 

doch

in een dorpsgebied

waar nog veel groen

gespot wordt

biedt het – natuurlijk -

kansen maar

 

rijst hier de vraag

wie er dan

werkelijk gezond

en warmpjes bij zal

zitten

 

 

laantje 20-02-2019

 

 

 

 

Winkelwagen(s)

 

ze staan daar

naast elkaar

in het winkelcentrum

 

twee maal twee rijen dik

eenmaal twee van de collega

eenmaal twee van concurrent

en andersom

één rij van de tweemaal twee

altijd langer

 

eenmaal boven aangekomen

doet een lijstje

armen boven je bewegen

handen pakken van alles

soms de leegte

 

meer dan broodnodig word je

gevuld

onderop is er zonodig ruimte

voor het desgewenste krat

 

bij de kassa wordt afgerekend

en soms zelfs

het geduld nog ingepakt

afhankelijk van de gekozen rij

 

dan word je voor even

achter een auto geparkeerd

verlost van

het zwanger van de welvaart

 

weer teruggebracht naar

de rijen tweemaal twee

vraag ik me af

waarom toch is steeds één rij

van de tweemaal twee

 

altijd langer

 

 

Laantje 23-06-2018

 

( situatie W.C. Gouweplein Waddinxveen )

 

 

 

 

 

Gelukkig Nieuwjaar

 

het ligt opnieuw achter ons

het oude jaar

het is geschiedenis geworden

het miste geen seconde

het heeft soms wonden opgelopen

het heeft ze ook geheeld

het nieuwe werd

 

zoals gewoonlijk

knallend en vervuilend ingeluid

vertikte de tijd te wachten

op het wensen van geluk

sloop snel en druk het jaar weer binnen

alsof het bezinnen wil voorkomen

want stel je voor

 

geen allesoverheersend rendement

geen gewiekst politiek statement

geen vlucht maar thuiskomst

geen discriminatie

geen ongelukkige relatie

geen blind geloof

geen Oost Indisch doof

geen salariskloof

geen dorp uitgerookt

geen opgestookte massa

geen overmatig rinkelende kassa

geen uiteindelijke lege dop

geen zogenaamde gunst

geen linke kunstjes flikken

geen overbodige protesten

geen smoes om 't vege lijf te redden

geen hollen – vliegen – rennen

geen noem maar op

 

wel als 't even kan ons nestelen

in ruimte van de tijd

waar omdenken ons het beste wenst

 

 

laantje 01-01-2019

 

 

 

 

 

 

 

Intocht

 

Sint afgemeerd aan kade

van Waddinxveense Nesse

waar in het kader van

wat klein geluk kinderen

onschuldig wachten

volwassenen van gedachten

wisselen

 

over wat in opspraak

is geraakt over wat men

ervan maakt 't feest van de

bisschop op zijn paard en

Pieten die cadeautjes geven

voor 't eerst begroet door

Evert Jan als eerste burger

en zonder protesten

voor of tegen

 

nu het dan toch daar over

gaat heb ik als DichtPiet wel

een geste want alle ruimte

tussen zwart en wit daagt uit

tot compromisssen en begrip

omdat geen enkele kleur

gemist kan worden

maar 't was net ofdat men

dat hier al die tijd al wist

 

 

Laantje 24-11-2018

 

Kennismaking

 

dit dorp

het heeft geen dichter nodig

werd onlangs in een twitter

nog gezegd en

waarom zou het zwichten

voor zijn woorden – immers

 

dit dorp geworden uit het veen

gelegen op een steenworp

afstand van de grote steden

heeft heden zo zijn eigen taal

recht toe recht aan zoals het

op neer gaan van de brug

 

dit dorp waar tot voor kort

god en politiek zich konden vinden

in het ene woord recht nu zijn rug

steekt borst vooruit

om door te dringen naar de

oneindigheid van nieuwe tijd

 

dit dorp heeft volgens vorige

burgervaders geen eigen identiteit

al doet de ongerustheid over

biomassa anders raden want

dit riekt of het nu stinkt of niet

naar ware eensgezindheid

 

doch dit dorp het heeft geen

dichter nodig – dit Waddinxveen dat

als een parel aan de Gouwe schittert

rijmt als het ware op zichzelf

nu het bestuur – hoe democratisch -

de burger vraagt om mee te praten

 

nee wat moet je met zo iemand

die met zijn potlood scherp geslepen

het dorpse wel en wee beschrijft

over wat er zich zoal afspeelt

misschien wel danig overdrijven zal

het is tenslotte een poëet

 

 

Laantje 29 -10 -2018

Piet Hardendood

 

 

 

Dorpsdichter

 

Waddinxveen - Waddinxveen is een dorpsdichter rijker. Piet Hardendood is donderdag 13 september uitgeroepen tot 'dorpsdichter van Waddinxveen'.

Tijdens een bijeenkomst van de Dichters op Donderdag in Gouda, waar Piet Hardendood werd gevraagd een bijdrage te leveren aan de avond, werd hij tot zijn eigen grote verrassing aan het einde van de avond uitgeroepen tot dorpsdichter van Waddinxveen.

 

Piet Hardendood kreeg in het bijzijn van tientallen collega's en publiek uit handen van Chris Bellekom (één van de oranisatoren van Dichters op Donderdag) een ganzenveer overhandigd, een symbolisch gebaar.

 

Hardendood heeft als opdracht mee gekregen om over twee jaar onder de dichters van Waddinxveen een opvolger te zoeken. In navolging van het stadsdichtersschap in Gouda is 'de eerste dorpsdichter van Waddinxveen' een erebaan die op eigen wijze ingevuld kan worden. Piet Hardendood is al vele jaren actief in literair Waddinxveen en omgeving en is beheerder en oprichter van zowel de dichterskring (opgezet in 2011) als het gedichten-atelier. 
Zie voor meer informatie: www.gedichten-atelier.net en www.dichterskring.nl

 

 

           Werken in opdracht             

 

Afscheid

 

schrijnend is het

 

schrijnend om wat na jaren

weer gevonden is

moet losgelaten

 

schrijnend

 

nu adem is gestokt van hem

die zeer bekwaam en zo perfect

bereid was het lieve leven van de ander

 

echt naar een hoger plan te tillen

omdat hij wist dat het

de wereld mooier kleuren zou

 

schrijnend is het

 

nu zijn humor geen deuren meer

zal openen tenzij nog onverwacht

een god goedkeurend en goedlachs is

 

schrijnend

 

nu hij het groen niet meer zal zien

de zomerbloemen en de zon die hij

wilde weten vanwege de panelen

 

en vogels trots pikkend in de tuin

op vetbollen van pret - of herfst

die met een schuin oog ons de winter lonkt

 

schrijnend is het

 

te zien

dat pure eenvoud die hij liefhad

het moet verduren in het graf

 

schrijnend

 

te weten dat een mens

van vlees en bloed

niet meer ontmoet het leven 

-----------------------------------------------

Bovenstaand gedicht is een voorbeeld van een in opdracht geschreven gedicht bij overlijden.

Ook bij  andere gelegenheden waar bij te denken valt aan jubilea etc. behoort dit tot de mogelijkheden.

 

Bij interesse kunt u contact met mij opnemen.

 

 

 

                 Activiteiten                         

 

Het moet ergens beginnen

 

de lijnen ze staan er al

kom

schrijf

 

schrijf neer

wat te binnen schiet

’t papier wacht

zwart op wit

 

je weet niets

 

zeg je

 

schrijf dat dan

dat je ’t niet weet

 

en geniet

van tijd

bij de vleet

en het licht dat jou ziet

zitten

in de morgen

 

de morgen

die nog vrijt

met contouren van

een donkere nacht

 

je de mond

probeert te snoeren

 

maar zie nou

jij schrijft

verdicht

zonder te weten

 

vlijt

is ondergeschikt

 

zomaar enkele zinnen

want ergens

ergens toch

moet het beginnen

 

              Workshops                     

 

De Workshop “ Poëzie leren schrijven op de rand van een servet ”

 

is er op gericht cursisten bekend te maken met de taal van poëzie en hen

te enthousiasmeren deze kunst zelf onder woorden te brengen.

 

Deze workshop bestaat uit vijf lesavonden waarin les voor les daadwerkelijk gewerkt

zal worden aan het inzichtelijke maken van de wijze waarop je een gedicht kan schrijven.

Dit met een accent op de creativiteits ontwikkeling van iedere deelnemer persoonlijk.

 

Voor deze workshop is het niet echt noodzakelijk foutloos Nederlands te kennen, maar enig

gevoel voor taal zinsopbouw etcetera is uiteraard een pre.

De workshop zit vol met vele bruikbare schrijftips deze zullen tijdens de gehele sessie dienen als leidraad.

 

De workshops zijn ook geschikt voor persoonlijke begeleiding en kunnen eventueel ook digitaal/schriftelijk

worden gegeven.

Bij interesse kunt u hieronder contact opnemen voor meer informatie.

 

N.B. De workshops kunnen eveneens afgestemd worden op de wensen van bijvoorbeeld; Rouwverwerkingsgroepen, Mantelzorggroepen etc.

 

Reacties / Deze worden niet zichtbaar.De communicatie verloopt per mail.

via de mail

Doorzoek de website

Contact

Gedichten - atelier 0641459847

Nieuwste gedichten

Hoogzomer

 

in je nekplooien vormt zich

een natuurlijk riviertje

onweersbeestjes zwemmen

er naakt voor de donder

ze vieren een feestje bij avond

immers

zonder hittegolven zijn er

geen zomers

 

alles gutst wanneer je bukt

tussen je bilnaad en

decolloté ontstaan

natuurlijke oevers en

 

je wilt ook niet kussen

die lippen

dat zillte

dat kleffe terwijl

alles plakt

 

je verlangt

naar de kilte van nacht maar

het is maar de vraag

of het afkoelt

doch je voelt aan op je klompen

dat er iets broeit

 

 

laantje 02-07-2019

 

 

 

 

Warboel

 

ik droom hier net als thuis

geen touw aan vast te knopen

de hele wereld ligt er

op smalle paden open

het nachtblauw van een

blote hemel wordt er opgeslokt

door opgeschoten groen – wil

 

plots het plot opnieuw weer

daden stellen

ontworteld kruiselings bomen

in een dwarsgebied waar

vlaamse gaaien dwalen op

de grens met Nederland waar

reeën er – zodra gespot -

schichtig gaten schieten

in het jaaggebied van droom

waarbij het lichaam schokt de

 

kim in lichterlaaie staat

waarbij de vraag oprijst hoe dat

zes hoog zou ogen maar die

zijn dichtgeslagen om te zien

hoe droom de hemel binnen hinkt

zingt

dat het niet uitmaakt of je

wakker bent of slaapt want

de nacht hij zal bij dag

niet dagen en

 

zij die naast mij ligt mijn liefste

waakzaam als zij is – weet

dat het hier als thuis is

dat het in mijn droom

niet pluis is en roept mij

bij mijn positieven

 

Laantje 18-06-2019

 

 

 

 

 

Na het jaarfeest

 

kwam er de roes

een kroes vol van geluk

gewandeld hebben we

groot en kleiner een

soort processie zonder rups

een sessie met gezellige

gesprekken en

drinkensflesjes dat vooral

 

speels gedraaid is er

gebotst - gewipt – geschommeld

het avond maal gesmaakt

het volle glas geheven

vannacht een herbeleven

en 's morgens nagedommeld

op vreugdetranen van geluk

 

nu bij de laatste strofe haper ik

ik ben een jaartje opgeschoven

zoals een eendagsdichter gister

treffend schreef

dichter bij de dood

maar alle dagen nog na deze

zal ik loven als gegeven

 

 

laantje 24-06-2019

 

 

 

 

 

Dat vreemde pad

 

het pad schier onbekend

ligt voor me

het wenkt me

daagt me uit het te gaan

 

ik zal het gaan niet

in de trant van

't moet maar

want eerder

 

kampt de les van

het verleden nog

met de geleden schade van

het stilstaan

 

daarom zal ik gaan als

een ontheemde

dat pad

ooit door een vreemde

aangelegd

 

opdat al mijn dwalen

terecht komt

ergens daar waar

ik eerder was neergelegd

 

 

Laantje 02-06-2019

 

 

 

 

Dat land

 

in dat nieuwe land bindt men

van stenen schoven zijn sloten

rondom van beton dat land nooit af

een zee van dubbel glas – beheersbaar

 

waar er een handvol vreemde vogels

in scheervlucht vissen missen en

spiegelend zichzelf verliezen in

de zucht naar meer

 

dat land waar wouden

zijn ontbost door robots

de schrale grond is omgevormd

tot vruchtbaar printplaat

 

ter wille van de rijken waarin

crypto oppotmiddel wordt gezaaid

men in de krant schrijft dat

het ongetwijfeld opkomt

 

dat land

waar wiegeliederen klinken

uit luidsprekers gemaakt

van zuiver bladgoud

 

opdat als men dan

toch al slaapt de droom

niet uit elkaar spat

die droom al eeuwenoud

 

 

Laantje 13-06-2019

 

 

 

 

Stoorzenders

 

je pen schrijft onhoorbaar als

een stem binnenin je

waar een lijfspreuk betwist of

die kreukvrij nog past binnen

jouw leefstijl en zoekt dan ook

wringend de ruimte van kantlijn

 

je kijkt even op van 't papier

hier en nu dient zich aan

zij praat over een andere wereld

die alledaags waagt te spreken

zij het dieper dan de laag

die gaat over koetjes en kalfjes

 

nu ze weer zwijgt

keer je terug naar 't papier maar

nu irriteert als van zelf sprekend

de app – voetbalpraat - doch

nog wijst de pen naar je voet als

een pistool die op scherp staat

 

want je gedicht het moet in de

spreekwoordelijke grondverf

 

laantje 02-06-2019

 

 

 

 

 

Van nature naakt

 

er is een tijd geweest dat we

niet konden praten

niet vrijuit

 

ging onze geest met

de kippen op stok

was de sponde niet meer

dan een ligplaats voor 't lot

 

waarom is oorlog zo wreed

klinkt zwijgen als een schot

die de bedoeling niet mist

 

waarom is zijn kleed

uniform aan de stof van

het kwaad waarin de vouw

scherp is gestreken

 

ach mens aanschouw toch

de god van het woord

trek het kleed aan

conform je geboorte

 

 

Laantje 17-05-2019

 

 

 

 

Verschijningsvorm

 

plotsklaps

stond je daar

 

had niet op je gerekend

jij niet op mij

 

je was ook zo weer weg

verdwenen achter struikgewas

 

alsof je niet verschenen was

aan mij

 

in ongeloof liet je me achter

zo verschoof met de tijd de

 

hemel naar

een verwachting later

 

 

 

laantje 30-05-2019

 

 

 

 

 

Gaandeweg

 

toen

toen we nog brieven schreven

 

lieve

 

jong waren we

een leven voor ons

 

niet per se langer maar anders

 

toen

toen de papieren tijd

minder regels had dan het

blanco scherm van nu

 

afstand door een envelop

werd overbrugd

 

verlangen lang van geduld niet

door één klik

bevredigd werd

 

toen

toen jij en ik het zinneminnen

toevertrouwden aan papier

ik daar jij hier samen de

toets der tijd doorstonden

toen

 

doch nu

nu wij verbaal een open brief zijn

hebben we ondervonden dat

gaandeweg het lieve

liever is geworden

 

 

Laantje 22-05-2019

 

 

 

 

 

Bij een Huwelijksjubileum

 

deze dag

hij bestaat nog in zijn

laatste uur

terugkijkend is hij

bewust langszij gekomen

 

een vorm van vriendschap

nam zoals een passagier

die lang op reis gaat

hierin ruimschoots plaats

liepen de uren niet op tijd

en gingen ongemerkt

voorbij

 

te eten was er en

te drinken uit overvolle

schuren alsook

de buren – vrienden

de kinderen – familie

 

deze dag het was een feest

alsof hij zijn domicilie

nooit aan het – voorbij –

prijs zou willen geven

 

maar zelfs het laatste uur

komt aan zijn eind

een laatste uur

die ieder van ons anders

doorbrengt maar

al met al zal

de nacht die ingegaan is

van dankbaarheid

doordrenkt zijn

 

is deze dag voorbij gegaan

evenals alle dagen van voorheen

 

 

 

Laantje 11-05-2019

 

 

 

 

 

Zorgeloos

 

ze trekken het touw

door de beugel als gekken

het kan verkeren maar 't lukt

dan heen en dan terug

een vorm van klok verzetten

over geduldig water

 

het riet wuift naar hen

als waren zij reizigers

naar het land van lui- lekker

 

ze varen – ze varen gedrieën

knieën gebogen

glimmende ogen

dag Oma dag Opa hun

lach is zo breed als de zee

 

reist al ons wel en wee

ongedacht met hen mee

 

 

Laantje 05-05-2019

 

 

 

 

Tijdsgewricht

 

dit tijdsgewricht

zo licht van stof

zo kort van duur

zo dwarrelbaar als

vonken vuur

zo vluchtig als

een blos op wangen

 

dit tijdsgewricht

zo licht van stof

zo vol van tegenstellingen

vol hol plezier

vol leeg getier

jij daar ik hier

los van geledingen

 

dit tijdsgewricht

zo licht van stof

waar plicht en vrijheid botsen

waar rijkdom tegen

oevers klotst en

armoe troef aan

lager wal vertoeft

 

dit tijdsgewricht

zo licht van stof

ons leven speelt zich hierin af

onze vijandschap en

ons vergeven

ons toekomstbeeld

tot op het bot verdeeld

 

dit tijdsgewricht

zo licht van stof

waar men om god roept

die door onszelf verstopt is

doch dit tijdsgewricht ligt

goed bezien als een blote

boezem open

 

maar is er iemand die misschien

nog weet waar moeder is

 

 

laantje 21-04-2019

 

 

 

 

 

 

Stille zaterdag

 

deze dag

zo vreemd

zo stil

zo zonder lach

deze dag

 

waarin je nooit

lijkt thuis te komen

na het moordlawaai van

gisteren

deze dag

 

zo grauw

van ons vergissen

zo van de tijd ontdaan

omdat we jou

nu al node missen

 

deze dag

zo vol van wachten

zo leeg van zinnen

zo zonder dingen van

voorheen

 

deze dag

waarin de vraag is

of slaap opnieuw

weer op één oor ligt

deze dag

 

hij schuurt langs

onze ziel

 

Laantje 20-04-2019

 

 

 

 

 

Op weg naar Pasen

 

liefde slaapt kwetsbaar naakt

tussen de bomen vouwt 

 

ondertussen de blote blauwe hemel

beminnelijk wat dromen uit

 

lokt zo de zomerbruid tot

zinnelijk ontwaken

 

nog even dan viert de liefde

pijnlijk hoogtij

 

wordt zij bloed dooradert wakker

onder een pij van groene bladeren

 

ach god hoe zouden wij u naderen

kom zelf ons tegemoet

 

 

Laantje 18-04-2019

 

 

 

 

 

Dat almaar voortgaan

 

Dat niet geweten hebben van wat vergeten is

Dat niet van ver tikkend tijd verstaan

Dat niet horen van wat verzwegen is

Dat niet zien van wat vanzelfsprekend blind is

Dat niet voelen van wat wordt aangeraakt

Dat niet vasthouden van de omhelzing

Dat niet slaan van wat is los geraakt

 

Dat niet doen – niet heugen doet ons geen deugd

 

Laantje 14-04-2019

 

 

 

 

 

Sensitief

 

je vraagt onwillekeurig om

woorden nu

de geurige koffie in kommen

heet van de naald wordt

gedronken

 

onderwijl schommelt buiten

het kind – wat een droppie –

in de ruimte die jij prefereert

maar lang altijd niet vindt en ik

ja ik weet vergeet

maar al te vaak je behoefte

 

je vraagt onwillekeurig om

woorden te lezen

stil uit te spreken

te vernemen zacht voor je uit

geen impulsen

geen vuur aan je schenen je

 

wil het kind zijn als buiten dat

schommelt veelvuldig

geduldig

dan heen en dan weer puur

om te zijn

 

 

Laantje 29-03-2019

 

 

 

 

 

Op vleugels van de dageraad

 

ik zeg tegen mijn adem

sta op

sta op uit je slaap die

vademdiep wachtte op

zegen

 

blaas de wind onder je

vleugels

vlieg uit

begin aan de dag van

belofte

 

de tijd van de krieg

is voorbij

al heeft

de dood de vlag nog

in top

 

haal hem neer

scheer erlangs op het

scherpst van de snede

snij de touwen

aan gort

 

laat mij toch

aanschouwen je kracht

opgetast uit

het diepst van je

lenden

 

vlieg je vrij

los van de bende

deze dag is geboren

voor jou vlieg zo

zie ik jou het liefst

 

 

Laantje 07-04-2019

 

 

 

 

Overmoed

 

ik zal je dragen

vragen hoeft niet

 

voor

zal ik je zijn

 

ik zal je handen zijn

je voeten niet zomaar

terloops maar desnoods

tegen steile wanden op

 

strelen zal ik je ook al

schuilen wonden onderhuids

niet even maar langdurig

tot aan het blond van

morgenstond

 

de slaap te boven

 

ik zal je woorden zijn

als je geslagen bent met

stomheid het pleit

beslechten met de taal

tot ver achter de komma

 

ik zal

ja ik zal

in al mijn overmoed

 

al het tekort hou je

tegoed

 

Laantje 30-03-2019

 

 

 

 

 

Niet van mij

 

het is mijn dag niet geen

ladder doet mij klimmen

 

een fladderende vlinder

houdt de schijn van

vrijheid hoog

 

voor mij is mei toch

verder weg

 

alles bot uit aan struiken

en aan bomen bloeit

de goede lieve vrede

 

doch mei is mij te ver

 

's morgens zeer vroeg al

kwinkeleren zei

nieuw leven

 

komt mei mij alsnog toch

dichterbij

 

Laantje 31-03-2019

 

 

 

 

 

Poëzie

 

je geeft niet alles bloot

wat naakt is

 

je spreekt niet alles uit wat

in één woord ligt opgesloten

 

je raakt niet in de war

als alles in de klit zit

 

al wat je opent is

als een dichtgeslagen boek

 

al het vuur dat in je woedt

blust een verlangen – zo

 

bestaat er geen enkel woord

dat rijmt op al jouw gangen

 

hoe zouden wij jou leren kennen

 

 

Laantje 21-03-2019

 

 

 

 

Lieve Hemel

 

lieve

lieve hemel

ik ga dood

dat is een bekend gegeven

 

ach hemel

lieve hemel

regenbui

zonneschoot en

levensteken

 

ach hemel

lieve hemel

ik ga dood in

al jouw tegenstrijdigheden

helblauw

wrevelgrijs en dan weer

booggespannen trouw

hoe

zou je mij verbannen als

 

aan de overkant

een enkel mensenwoord

toetst en betoogt dat

er ruim baan is voor

wie ook maar in

iets of zelfs niets gelooft van

die

 

lieve

lieve hemel die hier aan

geparkeerde zijde

eens aan zal

vangen tussen zes

houten planken

 

 

laantje 25-03-2019

 

 

 

 

Jij bloeizame

 

ik beweeg me wederom

binnen in jou

je oogt jong onder mijn

ogen de winter voorbij

 

je bloeit op als een betoog nu

ik zo naar je kijk je wordt

langzaamaan warmer en uit

je schoot bloeit de liefde zo trots

 

zo wordt mijn bewegen tot

stilte gemaand terwijl ik je toch

steeds meer wil weten

 

 

Laantje 18-03-2019

 

 

 

 

 

Tussenloos

 

dat wat tussen jou en mij is ligt

niet wakker – hooguit de slaap –

 

de nacht buigt zich als

toog tot onderdoorgang voor

onze dromen die gisteren al

uitgekomen zijn

 

wat tussen jou en mij is behoeft

geen plussen en geen minnen

de zinnen behoeven evenmin

gezet het

 

bed is ons domein voor

't blinde minnen immers wat

tussen jou en mij is vraagt

om geen enkel woord

 

 

Laantje 15-03-2019

 

Op nul beginnen

 

het wonder

 

is niet zijn moeder die

te snel van zinnen roept

de wijn is bijna op

 

't zijn de

bedienden niet die

tot op het randje

water scheppen

in de vaten

 

niet hij die het eerste

proeft

roept

dat het een wonder gods is

 

het is het water niet

niet de wijn

 

dat alles is slechts

feestelijk

bijverschijnsel

dat er zijn mag

 

doch

het is de tijd Zijn tijd

buiten ons om

tijd die ongehoord

drie dagen slaat

 

zo buitelt het leven

tegendraads van ons

oud vertrouwde

overdadig

naar

waar niets meer is

dan leegte

 

op nul beginnen

weegt niet zwaarder

 

laantje 20-01-2019

 

bij Joh. 2 ( bruiloft te Kana)

Vrijheid

 

aan de wand

hangt een gezicht niet

ver van de zee

 

licht valt buiten de blik

van onbekende ogen een

open mind maant de geest

 

de lijn van stilte

te volgen naar de leegte

zo kan het zijn dat

 

de golvende kust

lustopwekkend

vrijheid verleent om

 

vrij te herscheppen

 

 

laantje 15-01-2019

Brug strubbelingen

 

je had vandaag vrij willen zijn maar

je staat voor de brug

je kan niet heen

je kan niet terug

je wacht

je hebt haast verbaast

je over de traagheid

 

je tijd raakt op

je weet hoe je baas is

je kan weer

je geeft gas

je leest de maximumsnelheid – niet

je kleeft bumper aan bumper

je weet een stumper voor

je

 

je foetert

je toetert

je komt te laat

je moet nog parkeren geen plek

je wordt gek

je had nog een appje gestuurd bij het wachten

je voegde een knipogend emjoi toe

je prikt onverbiddelijk de klok en

je baas hij tikt woest op

je schouder zegt – morgen kom

je op tijd het spijt

je maar

je weet al bij voorbaat hoe 't gaat – laat naar bed

je slaapt als een os vanwege de roes en zij

je geliefde zij is zo warm

je luistert naar haar 'brave borst' maar weer sta

je op en

je hoopt dat de brug open staat

je neemt snel een hap een slok en een pil want

je weet er is geen stok om de hond mee te slaan

 

je had vrij willen zijn ook vandaag en

je stelt

je uiteindelijk de vraag wat

je nu werkelijk kwelt

 

je weet het wel

 

 

laantje 24-01-2019

Dilemma

 

wat als vrijheid in

een thema moet gevangen

 

een tegenstrijdigheid

voorgelegd aan dichters

 

volgens schema een gedicht

zou het nog erger maken

 

dus laat mijn pen de vrije loop

schrijf naakte woorden bloot

 

in de kantlijn van het vel

ten overstaan van het dilemma

 

vrijheid

 

 

Laantje 09-01-2019