taal van verbeelding

  Dorpsdichterweetjes / 

  Maandgedichten ( in HvH )       

Meer weten over Poëzie aan de Gouwe ?

Klik de pagina aan in de bovenbalk

__________________________

Dorpsgedicht November 2020

 

Voedselbank

 

ook in ons dorp is hij er

de voedselbank

waarop ons geweten rusten kan

 

al zit ruimhartig geven ons blijkbaar

in het bloed is onlangs nog gebleken

evenals vrijwillig tijd besteden

 

doch die bank hij is bekleed

met stof tot nadenken heeft

een patroon van uitgetekend leed

 

een kleur schaamrood die past bij

onze wangen deze bank bestaat bij gratie

al jaren op poten van de welvaart

 

toch is dat raar als men steeds

in alle toonaarden over crisis spreekt

toch staat hij daar die bank

 

voor wie het niet al te breed

maar werkelijk nodig heeft - alleen het

voelt zo ongemakkelijk zo vreemd

 

steeds weer je hand op moeten houden

 

 

 

Laantje november 2020

 

 

 

 

 

 

Dorpsgedicht Oktober 2020

 

Rade(n)loos

 

je wilt het niet toch val je

als blad met herfstperikelen

dat doelloos rondzwerft

 

weet je je geen raad meer

geen lid van 't dorpsbestuur in een

verloren uur werd gedeletet

 

het vurig vaderlijk pleidooi

begin dit jaar voor de

gewenste struikelruimte

 

het zou wat het heeft niet

mogen baten geen gedogen

je moest het hier bij laten

 

nu ligt het dorp waarvoor

je door het vuur ging

er besluiteloos bij

 

is burgerij onvermoed de klos

nu beleid en wat dies meer zij

toch struikelblok geworden is

 

opnieuw vervreemdt de politiek

zich van haar kiezers

zijn er alleen nog maar verliezers

 

misschien heeft de kersverse

kinderburgemeester niet verlegen

wel een geste om uit

 

de crisis te geraken en heeft ze

ongetwijfeld iets met waarheid

ik zou haar raadplegen

 

 

Laantje 26-06-2020

 

 

 

 

 

Dorpsgedicht september 2020

 

 

Openluchttheater

 

zacht buigen grassen

als ras artiesten

in het open veld

 

doorlopend telt

de voorstelling

tientallen bezoekers

 

de vroege vogels waren er

het eerst nadat de maan

zich had gewassen

 

libellen wisselden

van zitplaats bij het

volgende bedrijf

 

de kauwen – eksters

en de duiven zij

schuiven allemaal aan

 

en wind applaudisseert

bij vlagen ach deze

zomerdagen is het

 

vrij entree

 

laantje

n.a.v. opgedane inspiratie in het Gouwe Bos

 

 

Dorpsgedicht Augustus 2020

 

 

 

 

 

 

 

Dorpsgedicht Juli 2020

 

Hun wereld

 

het houten speelhuis

nabij de Peppelhorst

wordt ark om in te wonen

trots roepen ze

'iedereen aan boord'

 

de jongste van de twee

klimt op het dak

en schreeuwt zo hard ie kan

'land in zicht' de ark

vindt zich een weg naar ’t droge

 

de glijbaan vormt een springplank

naar de schommels

ze gaan ervoor om als het effe kan

de hoge hemel te bewegen tot

een aarde die menswaardig is

 

steeds hoger want hoog is

lang niet hoog genoeg

hoger moet het

hoger dan naastgelegen flat

 

er wordt niet gemeten

niet herijkt

niet gewikt - gewogen

niet gelet op kleurverschillen

afstand is een deur te ver

hun kinderwereld waagt

een toekomst waar kansen

spelend slagen

 

 

Laantje 24-06-2020

(aangepaste versie van een eerder gedicht)

 

 

 

 

Dorpsgedicht Juni 2020

 

Gouweplein perikelen (observatiegedicht)

 

het is er onwerkelijk rustig

al staat men buiten echter in de rij

tikt men lustig los op toetsenbordjes

verbinding moet in deze tijd - let men

niet op de kraai die korstjes brood pikt

 

Superpapa hangt als een boodschap

aan de arm van mama ik vraag me af

hoe lang dat vol te houden is - wenst men

aan de promenade vader vast een fijne dag

in de hoop dat hij ook nog sterk zal ruiken

 

men ruilt er goud in voor geld

maar 't blijft ondanks de euforie materie

daarom wil de actie steeds verlengd

doch in de Doorsteek gaan de ogen open

desnoods verkopen ze je een bril

 

nieuw op het plein zijn mondkapjes

ze schreeuwen om het hardst

geen grapjes je hebt ons nodig

al waren ze eerst nog overbodig - blijft het

opvallend stil waar horen gepromoot wordt

 

het Cultuurhuis taalt ernaar weer plek van

kunst te mogen zijn - waar de bieb hen naar

de Kroon steekt zitten zij nog steeds op slot

misschien ligt de sleutel tot succes wel daar

waar perfectie nagestreefd wordt

 

 

 

Laantje 27-05-2020

 

 

 

 

Dorpsgedicht April 2020

 

 

 

Een wereld op zijn kop

 

m'n fiets staat beneden

in de schuur

niet dat ik hem zie

ik weet hem

en zadel hem op

al naar gelang berichtgeving

die van haar staat er ook

en nog veel meer of minder

van belang

 

op de parkeerplaats beneden

staan vrij veel auto's te grazen

alsof er iets of iemand

een heilig besluit heeft genomen

 

zelf ben ik nog even

boodschappen wezen doen

aan het Gouweplein - alleen -

het was duidelijk dat er

een hamsterplaag heerst

uitsluitend 'ik eerst' lag nog

in de lege schappen

 

thuisgekomen bleek er

een bos bloemen gestuurd

door twee kinderen

een vorm van Corona troost - een

je weet maar nooit hoe het loopt

gebaar - lief erg lief

en geurend naar hoop

 

alles lijkt op zijn kop te staan

de schuur en de parkeerplaats

boven

het is even wennen

luchtfietsen

al trapt het heerlijk licht

en tanken auto's niet meer

heilig verklaard gratis

schone lucht

 

echt het zal anders worden

 

 

Laantje 21-03-2020

 

 

 

Dorpsgedicht februari 2020

 

Speech

 

de speech werd afgestoken

ingeluid het nieuwe jaar

de spreker hij had lont geroken

en bleek alras van zessen klaar

 

de speech bevatte lessen

zonder een opgestoken vinger

was ook niet zomaar geste

veeleer advies voor goed beginnen

 

de speech sprak over toewijding

oud woord 't moet bijna uitgelegd

heeft iets van zelfkastijding

dat is wellicht teveel gezegd

 

de speech had ook een woord geleend

struikelruimte – nieuwe taal

ze waren beide welgemeend

en toegelicht in een verhaal

 

de speech was ook voortvarend

de speech had eveneens iets authentieks

de speech had iets verklarends

de speech bedoelde wellicht iets

 

te zeggen over solidarikwijt

 

 

Laantje 23-01-2020

n.a.v. Nieuwjaarsspeech

Burgemeester Nieuwenhuis

 

 

 

Dorpsgedicht Januari 2020

 

De tijd tikt door

 

Het jaar is opnieuw aan ons voorbij getrokken

Voordat we 't wisten zaten we er middenin

Soms waren we held of liepen we op sokken

Soms blij, dan weer verdrietig of daar tussenin

 

Nu het nieuwe is gekomen, het nieuwe jaar

Wij opnieuw geen invloed hebben op de tijd

Hebben we iets weg van kuddedieren, klaar

daar weer te grazen waar de leider goed lijkt

 

Tweeduizendtwintig luidt het jaartal heden

Niet ontevreden grazen we alsnog naar meer

Zo zijn we eenmaal hier in 't aards beneden

 

Verstrikt geraakt in kapitalistisch zaad

Dat altijd opbloeit ten koste van het tere

De tijd tikt door, ach wie behoed ons voor 'te laat'

 

 

Laantje 02-01-2020

 

 

 

 

Dorpsgedicht December 2019

 

Vervaging

 

De Kerstman en Sint – Nicolaas

trekken samen in oktober al

hun feestelijk decemberspoor

daarbij gaat de één de ander

niet meer voor

 

nog even en ze wisselen

met regelmaat van plaats

Sint op de slee en de

Kerstman op het paard

blaten schapen bij het Dierendal

dat voor het kindje en de kerststal

wederom geen plaats is

 

liggen in supermarkten

op het Gouweplein marsepein

en kerstkrans broederlijk

naast elkaar ziet de

commercie kans ons vroeger

van beide te doen snoepen

 

totdat straks geen mens

meer weet welk verhaal

erachter heiligmannen en

het heilig kerstkind steekt

 

koopt men bij C & A

die toch gebleven is

een sjiek – de – friemel – kleed

dat past bij ieder feest

 

 

Laantje 11-11- 2019

 

 

 

 

 

Dorpsgedicht November 2019

 

Observaties

 

vannacht is de tijd verzet

het dorp later uit slaap gewekt

wordt op zijn zondags wakker

bedekt steeds meer bladgoud straten

 

vanaf zes hoog biedt schouwspel

van de herfst een kleurig vergezicht

belicht het groen in Groenswaard

glansrijk zijn eigen doodsbericht

 

de wandelschoenen aangedaan gaan

richting Noord waar het Stationsplein

deels nog niet spoort met zijn

bestemming vanwege renovatie

 

bij Bethel loopt na het gezegend

motivatiewoord de overvolle Kerk leeg

schuin tegenover hangt jeugd jeugdig

voor de Moskee – ook dit is Waddinxveen

 

verder gaat het richting Zuiveringspad

waar waterplas ter rechterzijde even huivert

dan langs een stukje nieuwe natuur

zo puur – je wordt er uitgelaten van

 

langs nieuwbouw van de Brede School

aan rand van de Oranjewijk

Willem Alexander voelt zich daar

ongetwijfeld thuis alsook de Regenboog

 

kom – op naar huis

het uur dat extra was is lang alweer voorbij

 

 

Laantje 27-10-2019

 

 

 

 

Dorpsgedicht Oktober 2019

 

Wad een weekend

 

het was wad dat weekend

lang maar mooi

niet mooi omdat het lang was

maar mooi omdat

het was voordat het was

 

mooi om wat er maanden aan

voorafging

mooi omdat de tijd

daar niet tegen bestand was

mooi vanwege de vrijwilligheid

 

daarom werd dat weekend lang

 

er was veel te horen – zien

er was veel te doen

er was weinig wat niet was

er werd veel uitgekraamd

veel aangereikt om ook te doen

 

daarom was dat weekend lang

 

en zij was er en hij – ik ook

en jullie allemaal en

de taal was er de muziek

de verkoop het publiek

en waar nodig de techniek

 

het was een lang weekend

vanwege etcetera etcetera etcetera

te lang voor dit gedicht want

dat moet nu eenmaal passen in

het kader van deze krant

 

 

Laantje 18-09-2019

 

n.a.v. 3 daags festival WadCultureel 2019

 

 

 

 

 

Dorpsgedicht September 2019

 

Het dorp op z'n kop

 

acht rondes waren het

het werk aan de rotonden

een klus niet niets

voor voetganger en fiets

het werd een lange sessie

 

rechts rijden omgeleid naar links

als was het een politieke kwestie

hoe komt men toch bij 't Gouweplein

begon de middenstand te mauwen

het dorp in zijn geheel ontwricht

als een gedicht dat weer niet rijmt

 

maar het is gefikst we rijden weer

als een autist onze bekende rondjes

wat het gekost heeft deert ons niet

maar als ik nu op zo'n rotonde fiets

auto's plots af zie remmen

 

ben ik geneigd te denken

dat kan wel eens gaan botsen

 

Laantje 29-08-2019

 

 

 

 

 

 

Maand/dorpsgedicht Augustus 2019;

 

 

Nieuw Syrië

 

dit land

dit vader – moederland

mijn land – weggevaagd

land van verwanten

geboortegrond

mijn wieg stond er

ongevraagd

 

dit land

mij lief

het is verwond geraakt

dwars door het hart geschoten

alsof het zachte steen was

tranendik beton

 

het doet de tanden knarsen

veroorzaakt brok in keel

dit land mijn land

god geeft er geen acte de precense

wie zegt me

mijn part in wartaal

waar onze kansen liggen

nu toekomst slechts een

vondst lijkt van de tijd

en in een tentenkamp

verdwaald

 

Laantje 12 -07-2019

 

 

Bij een kunstwerk van Syrisch kunstenaar

Ismat Mahmoud ontmoet op een bijeenkomst van

vluchtelingenwerk Waddinxveen

 

Onderstaand gedicht is voorgedragen voorafgaand aan de raadsvergadering van 10 juli 2019

 

Mijn dorp

 

van jongsaf aan

is dit mijn dorp ik

heb het op zien groeien

de koeien in de wijde wei

de akkers groen en korenblij

het was er rustig

ik gelukkig maar

dit dorp het dijde uit van

slungelachtig naar gezet

werd anders van karakter

 

dit dorp – mijn dorp

er werd gesloopt – gebouwd

ben er getrouwd in het oud

maar statig huis van de gemeente

gelegen langs de Gouwe doch

 

wie koopt daar nog wat voor nu

door geldgebrek

tijdens economisch hoogtij notabene

men de zorg aan jeugd niet meer

kan lenigen – ach toch dit dorp

zouden zijn genen aangetast zijn

 

dit dorp – mijn dorp waar

het nieuwe huis van de gemeente

voor tonnen is verbouwd

ach waren het maar regentonnen om

het lekkend water op te vangen

dit huis het huis van de gemeente

wanneer er regen op de koepels druist

verstaat men niet de ander dat zal

toch niet symbolisch zijn bedoeld

 

dit dorp – mijn dorp waar

dorpsbegroting gaten trekt in het

maatschappelijk domein

zijn huid hoe hachelijk en duur

verkoopt aan 't kapitaal dat

bio logisch hout verstookt waarin

het stikt van de subsidies

ja zo geschiedde -

 

dit dorp – mijn dorp

en dat van vele anderen

ik woon er zeer waarschijnlijk

tot aan mijn laatste ademtocht

waarbij ik terugkeer tot het stof

om er opnieuw te aarden doch

het zou toch al te pijnlijk zijn

als dit leven door wat of wie dan ook

niet op zijn juiste waarde wordt geschat

 

Laantje 23-06-2019

 

 

 

 

Maandgedicht juni 2019

 

 

 

Even maar

 

we brengen het ieder jaar opnieuw

te berde dat verachtelijke

derde Rijk van toen

we gedenken het even dichterbij

 

de gesneuvelden

zij die verhongerden

verraden zijn of raadsel bleven

we gedenken ze even dichterbij

 

al die bommen al die kogels

al die inhumane slagen twee trage

minuten vragen ons om stil te zijn

hier waar steenkoud een naald

 

prikkelend naar hemel wijst

schuldige of redder een vraag

waarop het antwoord zwijgt

zolang de vrijheid ons verblindt

 

vrede niet in onszelf begint

 

 

laantje

 

mei 2019

(bij de dodenherdenking op 4 mei)

 

 

 

Best een beetje trots op hier als dorpsdichter aan mee te hebben mogen werken.

Onder het artikel lees je het gehele gedicht.

 

 

 

Waddinxveen - Het vernieuwde Stationsplein in Waddinxveen is maandagmiddag 8 april officieel geopend. En met de herinrichting zijn ook 'de reizigers' weer teruggeplaatst; dat wil zeggen twee van de drie. De derde is na diefstal nooit meer teruggevonden. Om de bronzen beeldengroep 'Wachtende reizigers' van wijlen kunstenaar Willem G. van de Hulst weer enigszins compleet te maken, werd ter vervanging van het derde beeld een plaquette geplaatst door de wethouders Kirsten Schippers en Hannie van der Wal met daarop een gedicht van dorpsdichter Piet Hardendood.

' s Nachts losgerukt uit de verbeelding, keerde je nooit meer terug'; zo klinkt de eerste zin van het gedicht van de dorpsdichter. Het verwijst naar de diefstal in het jaar 2015. De nu 17-jarige Cune Bergman was er min of meer getuige van. Ze kwam terug van een feestje en zag een paar mensen in de weer met de beelden. Ze waarschuwden haar ouders en die belden vervolgens de politie. Twee reizigers wisten hierdoor te ontsnappen aan het boevengilde al raakten ze wel beschadigd, één reiziger werd buitgemaakt. Hardendood droeg zijn gedicht voor, maar moest zo nu en dan even stoppen vanwege het geluid van een passerende trein.

 

Wachtende reizigers

 

's nachts losgerukt uit de verbeelding

keerde je nooit meer terug

zelfs geen gerucht wees ons een spoor

 

trok jouw teloorgang een bange wissel

op het beeld waar wij voor stonden

voelt bronzen jas zo zwaar als dieplood

 

kom dichter schrijf ons lichter verbeeldt

in leesbaar handschrift hem die

tegen wil en dank is afgereisd

naar een bestemming onbekend

 

kom dichter schrijf

zet het ontbrekend deel van ons

weer op de rails

 

 

Laantje april 2019

Piet Hardendood

 

 

 

 

 

 

De straat van toen

 

nu ik er ben

ben ik niet in wat was

 

de buurt

de straat van toen

lijkt

zonder hart

zonder hen

 

ik ben er

ouder nu

 

het was mijn jeugd die

woonde op de straat

in poortjes achteraf

op grondgebied

gepikt

van vriendjes

 

de lege lucht van nu

hing vol met

zelfgemaakte vliegers de

wind geraakte blijkbaar

uit een andere hoek

 

de melkboer

de kolenboer

de bakker

de kruidenier

de groenteman

de voddenboer

de scharensliep

niet één heb ik gezien

 

alsof ze zich elders

verzameld hebben

 

het straatbeeld ligt

erbij alsof ik

er nooit gewoond heb

 

 

Laantje 25-03-2019

 

betreft; de Meidoornstraat/Sniepwijk

waar ik een groot deel van mijn jeugd doorbracht.

 

 

 

 

Massa's energie

 

duurzaamheid

mode trefwoord in

de media dat scoort

 

de eeuw

hiervoor had gas

overenthousiast

vlam gevat

 

maar nu

nu het als het ware

menstrueert

op het randje

van de overgang

 

zoekt politiek

nog een verband

dat past bij de

transitie

 

biomassa centrales

gepland in landelijk

gebied lijkt

op een politieke

blunder nu

filterdunne fijnstof

stof geeft tot

protesten waarbij

de vraag opkomt

of het milieu

ten lange leste

daar vriend'lijker

van wordt

 

doch

in een dorpsgebied

waar nog veel groen

gespot wordt

biedt het – natuurlijk -

kansen maar

 

rijst hier de vraag

wie er dan

werkelijk gezond

en warmpjes bij zal

zitten

 

 

laantje 20-02-2019

 

 

 

 

Winkelwagen(s)

 

ze staan daar

naast elkaar

in het winkelcentrum

 

twee maal twee rijen dik

eenmaal twee van de collega

eenmaal twee van concurrent

en andersom

één rij van de tweemaal twee

altijd langer

 

eenmaal boven aangekomen

doet een lijstje

armen boven je bewegen

handen pakken van alles

soms de leegte

 

meer dan broodnodig word je

gevuld

onderop is er zonodig ruimte

voor het desgewenste krat

 

bij de kassa wordt afgerekend

en soms zelfs

het geduld nog ingepakt

afhankelijk van de gekozen rij

 

dan word je voor even

achter een auto geparkeerd

verlost van

het zwanger van de welvaart

 

weer teruggebracht naar

de rijen tweemaal twee

vraag ik me af

waarom toch is steeds één rij

van de tweemaal twee

 

altijd langer

 

 

Laantje 23-06-2018

 

( situatie W.C. Gouweplein Waddinxveen )

 

 

 

 

 

Gelukkig Nieuwjaar

 

het ligt opnieuw achter ons

het oude jaar

het is geschiedenis geworden

het miste geen seconde

het heeft soms wonden opgelopen

het heeft ze ook geheeld

het nieuwe werd

 

zoals gewoonlijk

knallend en vervuilend ingeluid

vertikte de tijd te wachten

op het wensen van geluk

sloop snel en druk het jaar weer binnen

alsof het bezinnen wil voorkomen

want stel je voor

 

geen allesoverheersend rendement

geen gewiekst politiek statement

geen vlucht maar thuiskomst

geen discriminatie

geen ongelukkige relatie

geen blind geloof

geen Oost Indisch doof

geen salariskloof

geen dorp uitgerookt

geen opgestookte massa

geen overmatig rinkelende kassa

geen uiteindelijke lege dop

geen zogenaamde gunst

geen linke kunstjes flikken

geen overbodige protesten

geen smoes om 't vege lijf te redden

geen hollen – vliegen – rennen

geen noem maar op

 

wel als 't even kan ons nestelen

in ruimte van de tijd

waar omdenken ons het beste wenst

 

 

laantje 01-01-2019

 

 

 

 

 

 

 

Intocht

 

Sint afgemeerd aan kade

van Waddinxveense Nesse

waar in het kader van

wat klein geluk kinderen

onschuldig wachten

volwassenen van gedachten

wisselen

 

over wat in opspraak

is geraakt over wat men

ervan maakt 't feest van de

bisschop op zijn paard en

Pieten die cadeautjes geven

voor 't eerst begroet door

Evert Jan als eerste burger

en zonder protesten

voor of tegen

 

nu het dan toch daar over

gaat heb ik als DichtPiet wel

een geste want alle ruimte

tussen zwart en wit daagt uit

tot compromisssen en begrip

omdat geen enkele kleur

gemist kan worden

maar 't was net ofdat men

dat hier al die tijd al wist

 

 

Laantje 24-11-2018

 

Kennismaking

 

dit dorp

het heeft geen dichter nodig

werd onlangs in een twitter

nog gezegd en

waarom zou het zwichten

voor zijn woorden – immers

 

dit dorp geworden uit het veen

gelegen op een steenworp

afstand van de grote steden

heeft heden zo zijn eigen taal

recht toe recht aan zoals het

op neer gaan van de brug

 

dit dorp waar tot voor kort

god en politiek zich konden vinden

in het ene woord recht nu zijn rug

steekt borst vooruit

om door te dringen naar de

oneindigheid van nieuwe tijd

 

dit dorp heeft volgens vorige

burgervaders geen eigen identiteit

al doet de ongerustheid over

biomassa anders raden want

dit riekt of het nu stinkt of niet

naar ware eensgezindheid

 

doch dit dorp het heeft geen

dichter nodig – dit Waddinxveen dat

als een parel aan de Gouwe schittert

rijmt als het ware op zichzelf

nu het bestuur – hoe democratisch -

de burger vraagt om mee te praten

 

nee wat moet je met zo iemand

die met zijn potlood scherp geslepen

het dorpse wel en wee beschrijft

over wat er zich zoal afspeelt

misschien wel danig overdrijven zal

het is tenslotte een poëet

 

 

Laantje 29 -10 -2018

Piet Hardendood

 

 

 

Dorpsdichter

 

Waddinxveen - Waddinxveen is een dorpsdichter rijker. Piet Hardendood is donderdag 13 september uitgeroepen tot 'dorpsdichter van Waddinxveen'.

Tijdens een bijeenkomst van de Dichters op Donderdag in Gouda, waar Piet Hardendood werd gevraagd een bijdrage te leveren aan de avond, werd hij tot zijn eigen grote verrassing aan het einde van de avond uitgeroepen tot dorpsdichter van Waddinxveen.

 

Piet Hardendood kreeg in het bijzijn van tientallen collega's en publiek uit handen van Chris Bellekom (één van de oranisatoren van Dichters op Donderdag) een ganzenveer overhandigd, een symbolisch gebaar.

 

Hardendood heeft als opdracht mee gekregen om over twee jaar onder de dichters van Waddinxveen een opvolger te zoeken. In navolging van het stadsdichtersschap in Gouda is 'de eerste dorpsdichter van Waddinxveen' een erebaan die op eigen wijze ingevuld kan worden. Piet Hardendood is al vele jaren actief in literair Waddinxveen en omgeving en is beheerder en oprichter van zowel de dichterskring (opgezet in 2011) als het gedichten-atelier. 
Zie voor meer informatie: www.gedichten-atelier.net en www.dichterskring.nl

 

 

           Werken in opdracht             

 

Afscheid

 

schrijnend is het

 

schrijnend om wat na jaren

weer gevonden is

moet losgelaten

 

schrijnend

 

nu adem is gestokt van hem

die zeer bekwaam en zo perfect

bereid was het lieve leven van de ander

 

echt naar een hoger plan te tillen

omdat hij wist dat het

de wereld mooier kleuren zou

 

schrijnend is het

 

nu zijn humor geen deuren meer

zal openen tenzij nog onverwacht

een god goedkeurend en goedlachs is

 

schrijnend

 

nu hij het groen niet meer zal zien

de zomerbloemen en de zon die hij

wilde weten vanwege de panelen

 

en vogels trots pikkend in de tuin

op vetbollen van pret - of herfst

die met een schuin oog ons de winter lonkt

 

schrijnend is het

 

te zien

dat pure eenvoud die hij liefhad

het moet verduren in het graf

 

schrijnend

 

te weten dat een mens

van vlees en bloed

niet meer ontmoet het leven 

-----------------------------------------------

Bovenstaand gedicht is een voorbeeld van een in opdracht geschreven gedicht bij overlijden.

Ook bij  andere gelegenheden waar bij te denken valt aan jubilea etc. behoort dit tot de mogelijkheden.

 

Bij interesse kunt u contact met mij opnemen.

 

 

 

Doorzoek de website

Contact

Gedichten - atelier 0641459847

Nieuwste gedichten

 

 

Achteraf

 

muren

hoog opgetrokken

ze voegen zich hard

als steen tussen huid

 

liefkozen tart

uitsluitend de verbeelding

deuren scharnieren voor

een enkeling die

ingepakt vecht voor

een leven dat

zich tegen wil en dank

heeft neergelegd aan

de andere zijde

 

het zijn

vermaledijde tijden

 

achteraf zal blijken

waar de plank is

misgeslagen of

de spijker op zijn kop

 

ik vrees het ergste

 

Laantje 02-11-2020

 

 

 

 

 

Vrijheid

 

Nu we gevangen zijn in regels

wetten aangepast

beknot – terecht en/of onterecht

 

vrijheid ingeperkt verlangen kent

leeft op

vooruitgeschoven posten en

onbekende vergezichten heeft

lijkt

 

ons eerder weten een

tekort gehad te hebben

haakt vrijheid naar een andere

betekenis

 

verschoond van oppervlakkigheid

wellicht

 

 

Laantje 17-11-2020

 

 

 

 

Maakbaar ?

 

een trein raast gehaast

langs herfstlicht

gezwicht voor de tijd

reizigers slapen aan

rijzige bomen voorbij

een onverstoorbare reiger

aast op een visje

 

mens je vergist je

wanneer je niet kijkt naar

wat sterft dit seizoen

 

pandemie - pandemie

het klinkt als een vloek

valt het blad in de schoot

van het bos

natuurlijke dood boekt

een zege

een kraai kreet

wat lelijke kreten

 

buiten het bos

op het bestuurlijke vlak

tracht men ten koste

ach ten koste van wat

 

de herfst te redden

 

 

Laantje 08-11-2020

 

 

 

 

 

 

In zijn volle omvang

 

ze zeggen dat het

erg is dat is

erg genoeg

 

erg mag niet meer

erg is in de ban gedaan

leggen ons er

niet bij neer

we gaan tot het

uiterste

stuiteren als het te

erg wordt

 

we gaan voor gezond

en goed

voor perfect en

hoe het moet

 

leven

 

plooibaar moet het zijn

stuurbaar

regelbaar

maakbaar het nare

aan de kant

het lijkt

zo waar

zo nodig

 

erg overbodig

moet de wereld uit

 

we durven niet meer

blind te varen

onbevangen

kind te zijn

als vroeger

de weg te gaan die

vader zei

 

 

Laantje 01- 11- 2020

 

 

 

 

 

Verwarring

 

zouden herfstbladeren

verkleurd uit pijnscheuten

er stervend

weet van hebben

 

weet

van de verwarring

 

ze dwarrelen

elkaar verdringend

over stoeptegels

kringelen te hoop

in de doodlopende

straat

in het kwadraat

van de tijd

met het oog op

de toekomst

 

je zou denken dat

dicht bij elkaar

ook de mens toekomt

 

misschien dat straks

de lente bloeiend blond

ons weer herkend

als mens

 

 

Laantje 30 -10-2020

 

 

 

 

 

 

Voorbij

 

een zomerstorm wrikt zich

door het hekwerk van balkon

 

gisteren zat je nog in de zon

te knikkebollen

niemand zag je

jij zag niemand

iemand anders kwam in een

vaag verhaal langs

 

maar je had er geen taal

van gegeten en

naast je stond je biertje nog

de kaas was op

vandaar de muizenissen bij

een half open mond

 

maar dat was gisteren

 

nu moeten de ramen dicht

anders tocht alles weg

wat je gisteren nog zocht

samen niet vinden kon

 

binnen moet weer wennen

andere stoelen

het licht gefilterd

op tafel de offerte

van de verwarmingsmonteur

dat doet de deur dicht

 

 

Laantje 26-08-2020

 

 

 

 

Een enkel woord

 

straks verzetten we de tijd weer

een vinger wijzer dan de klok

 

we letten niet op blauw of grijzer

we hebben lucht gekregen

 

denken we

 

van hoe de tijd een plot smeed

met het licht

 

verlegen komt niet voor in

ons winterwoordenboek

 

straks zal het kind er zijn maar

wie vindt het nog misschien

 

een blindgeborene

die inziet dat tijd en licht zijn

 

als een gedicht het heeft

een enkel woord slechts nodig

 

 

Laantje 19-10-2020

 

 

 

 

 

Moeite

 

je begrijpt de wind niet

die dagelijks opsteekt

 

je klimt op een tak

vindt houvast als

dwarrelend blad

 

zou vriendschap willen sluiten

met de bast van de boom

zo'n huid die bij het eerste

zuchtje wind niet huivert

 

je begrijpt de wind niet

ook niet wanneer hij krimpt

naar een andere richting

maar hoe zou je ook als

je er geen invloed op hebt

wind komt en gaat als het leven

ergens maar nergens vandaan

 

jou treft geen blaam

 

 

 

 

 

De Dag

 

voorheen liet hij

zijn streken achter

week het licht allengs

mee uit

 

wist toen dat dit

bij god vergeleken

niets dan lot of

kinderspel zou zijn

 

wie zal er straks de

dag van gisteren

nog weten

zijn streken waarover

 

door media een

woordensprei wordt

uitgespreid dag

slechts dag is niet langer

 

niet zwanger meer zal zijn

zoals eerder naakt

niet spannend meer

we zijn verveeld geraakt

 

 

Laantje 28-09-2020

 

 

 

 

 

 

Voor onze bestuurders

 

de nacht op één oor

het zachte kussen doorstaan

als straf van de liefde

vallen de sterren uit een

verre hemel nabij

 

laf liggen de slaap loze zielen

te wachten op vermaak

Klaas Vaak heeft het druk

deze tijd

voost beter te zijn dan

de vorige toortsige dromen

die geplukt en geschikt

uitkomen in een bed

van parelend zweet

 

het lukt maar niet om

in deze tijd weetvol

en rustig te slapen

in het habijt

waarin de eed afgelegd is

 

 

Laantje 07-10-2020

 

 

 

 

 

 

36.

 

jij huid van mijn huid

je ligt in mij verloren

 

dichter tegen mij aan dan

woorden in mij opgesloten

 

lichter zal het niet worden

nu het blanke vel

 

huidhuiverend

begoten wordt met taal die

 

niet de mijne is maar

van de poëzie

 

( uit de serie  "fragmenten ")

 

Laantje 10-10-2020

 

 

 

 

 

 

Wie of wat zijn we nog

 

zijn we dit nou

brak ademend op

gevaarlijk

geworden plaatsen

 

zijn we dit

elkaar op afstand

te dichtbij zien

 

zijn we dit

niet juichen

zingen

bek houden

een koude elleboog

als zijnde

houden van

 

zijn we dit

 

bijwoners in de vrijheid

 

vraagt er

iemand zich nog af

hoe het zover

is gekomen

 

 

Laantje 06-10-2020

 

 

 

 

 

Zomerliefde

 

steeds verder van ons

laten we je achter

derden lachen om de

treurnis

 

je was ons lief meer dan

 

en nu je dan de

kleur mist die ons tot dief

bestempelde van tijd

laten we je noodgedwongen

los

 

straks zal het

ander rood zijn dat ons

tot verwonderen brengt

brood zal dan voor ons

de tijd bewaken

we zullen tot het kind

geraken door

 

zo wil 't verhaal

gods lot bepaald

 

lichtbrenger zijn zal in

het donker van de dagen

taal zal er klinken kort daarna

welke

een nieuwe tijd aanroept

zoekt

naar jouw staat van toen

toen

we je achter moesten laten

 

het zal 't geduld zijn dat we

moeten koesteren

geduld

onschuldig zacht als jouw

verschijningsvorm

pas dan zal een opnieuw

ontmoeten niet aan het nu

van afscheid tornen

 

 

Laantje 29-09-2020

 

 

 

 

Terugblik

 

we blikken terug op de verten

als in een spiegel

dichterbij dan wat verder ligt

komen we niet

 

als vanouds ligt ons verlangen

op lippen gestift

schikken we mogelijk

hand boven ogen - gedachten

bogen we op onze leeftijd

feit

 

dat we de liefde niet

kwijtgeraakt zijn

in rimpels van de tijd

blijkt uit het grijs van de haren

 

hoe vaak

na al wat wij te berde brachten

de zon ook onderging

in verste verte

daags daarna weer opkwam en

alles anders bleek dan dat

wat gister vanzelfsprekend was

 

blijft verlangen - verlangen

dat nergens op rekent

we alles als gave omarmen

van hetgeen we ontvangen

 

 

Laantje 13-09-2020

 

 

 

 

 

Gered

 

geworden uit woorden

in het begin van de tijd

 

getorst door de moeder

der baren zijn

 

we meer dan de zee

minder dan water

 

op onze benen gezet

grond onder de voeten

 

aarde tot aarden

bloeiwijze voor dwazen

 

het is de taal die

ons redt

 

Laantje 23-09-2020

 

 

 

 

 

Fantoom

 

evenals de stilte

weet ik je naast me

waar je bent zal als

raadsel raadsel blijven

 

je adem is ademloos

en regelmatig

lig je open en bloot

verborgen

 

 

vaag weet ik je naast me

verplaats me roerloos

in de ruimte

dichterbij de tijd

van morgen

 

ik weet je naast me

als de jaren eerder

kleed het licht

doorzichtig je contouren

als medeplichtige

van je

afwezige nabijheid

 

wat is dat toch

dat ongrijpbare naast me

jij blijfbare

laatste strohalm

 

 

Laantje 21-09-2020

 

 

 

 

 

Zien of kijken

 

het leven gaat van

blad tot blad

schakeringen geven

onophoudelijk

de tijd aan

bij het inkleuren

van woorden

gevonden of verloren

is om het even

 

ook de hemel heeft

geduld

verstaat de kringloop

als geen ander

weet dat

alle wind van leer

ooit opgestoken

ook weer

gaat liggen

 

ons moeizaam

meebewegen blijkt

tezelfdertijd chronisch

gehandicapt te zijn

toch

geeft 'te zijn'

verwondering

afhankelijk van

zien of kijken

 

 

Laantje 10-09-2020

 

 

 

 

Kaalslag

 

het bos ligt verlaten als

papier zonder woorden

 

losse gedachten

blaten onverstaanbaar

als schapen hun moerstaal

 

voer voor psychologen

vooralsnog heeft het papier

de huid van een stier

 

je zou net als het bos hier

waar bomen gekapt zijn

lucht willen krijgen maar

je voelt je geplukt als

een gans

 

's nachts onder het donzen dekbed

besef je dat

je muze kaal van taal

 

opnieuw moet wachten op groei

 

Laantje 16-08-2020

 

 

 

 

 

34.

 

we wachten op voorbij

het land ligt achter ons

 

een groene zee

een bomenrij er is

geen nieuw station

dat eeuwig aan een

hemelsblauwe lucht

blijft hangen

 

we reizen af en aan

in het landschap

van voorbij dat

wissels trekt op

ons beschouwen

als gastouderproject

 

slechts even is

ons wachten hier

eeuwig ons verlangen

 

Laantje 06-09-2020

uit de serie 'fragmenten'

 

 

 

 

 

 

Verlies

 

ze puzzelt

er vallen stukjes van

haar wereld

van gisteren in elkaar

 

als het maar niet te laat is

nu wisten weten wordt en

meten een vaste maat

moet krijgen

 

maar het verandert steeds

wat dood was wordt levend

en andersom

het is de som van

het leven

 

je raakt steeds stukjes kwijt

 

 

 

Laantje 31-08-2020

 

 

 

 

Zomerrestanten

 

we zijn gegaan

aangekomen

laten de wolken begaan

 

vergeven onszelf het

verchroomde verlangen

dat slechtst glinstert

in stralen van zon

 

ook hier valt de avond

als elders

telkens dat vale waar

de schemer in vlucht

 

tot aan de zucht van

het duister hebben we

gedaan wat we vonden

te doen

 

nu luistert de nacht

horende doof naar

ons zwijgen dat

torenhoog droomt

 

zacht kruipt in de morgen

de tijd uit zijn schulp

straks sterft de zomer aan

de woede van herfst

 

blijven wij thuis zwerft

verlangen rond als

afgevallen blad totdat het

weer stolt in het voorjaar

 

ons opnieuw gaan

glimlachend groeit in de zon

 

 

Laantje 01-09-2020

 

 

 

 

 

Dorst

 

nu het dan toch regent zetten

we de bloemetjes buiten

we sluiten niets uit

we zien wel wat ervan komt

 

misschien

wordt er teveel gedronken

zien we straks groen

van narigheid tenzij zij

 

ons prompt weer op de bank zet

- en nu dankbaar zijn -

 

 

 

Laantje 28-08-2020

 

 

 

 

Onwetendheid

 

het is verdacht stil

nu de avond valt

het klinkt naar spijt

 

zou de tijd een bom

gelegd hebben

onder het kind dat

wij blind geworden

koesterden

 

vanmorgen nog bij

het schuchter opgaan

van de zon waren het

de vruchten van eerder

die we plukten doch

 

nu lijkt plotsklaps

alles anders nu al wat we

beweerden

uiteenspat in de avond

van onwetendheid

 

 

Laantje 27-08-2020

 

 

 

 

 

Gekte

 

er wordt gegoocheld

met cijfers

met doden en

met zieken

 

door

 

geleerden

wetenschappers

leken

argwaantrappers

complimenteuze handenklappers

 

om het hardst

 

de media weet er wel raad mee

loopt voor op Wikipedia

 

gelukkig

stam ik uit de tijd van

luiers op de bleek

één maal per week je billen

in de teil

toen haalde men geen bakzeil

voor alle flauwekul

er moest gewerkt

en

 

had men als vanzelfsprekend

erg in elkaar

 

Laantje 24-08-2020

 

 

 

 

Regels

 

je bent meegaand

zelfs een haar op je hoofd

denkt eraan

vroeger zag de laan er anders uit

had je nog haar

droegen de bomen je op

handen zwaar van blad waarop

je het liefst ging zitten als

je wilde schrijven over

het geluid van de klinkers op het

gelijk van de snede

 

dat

 

wanneer het regende en

de kikkers op het blad in de sloot

noten kwaakten

in de gevormde luchtbellen

 

maar je blijft meegaand ook

al klopt het verhaal niet

daarom zit er een klink aan de deur waar

je samen doorheen moet

aan jou zal het niet liggen

je weet hoe breed de deur smal is

een kwestie van levenservaring

 

nu de geleerden nog en

die aan de leiband lopen

 

 

Laantje 24-08-2020

 

 

 

 

Radio 5

 

 

het krassen van de naald

komt onder 't stof vandaan

op het ritme van de regen

 

de zolderkamer woont

op je netvlies grenst aan staar

herken haar stem meteen

 

- zachter - klinkt

net zo hard als vroeger

je voelt je thuis

 

nu arbeidsvitamine

je pensioen opluistert en

Yesterday als gister klinkt

 

je zingt mee net als toen

 

zachter

 

Laantje 21-08-2020

 

 

 

 

Achteraf

 

een zee van wind golft

door de bomen het ruisen is

voor doven blind

 

en zij die zien ze

lopen mee in de optocht die

nog zomerbladeren heeft

 

er wordt gezocht naar oorzaak

en gevolg waarom wolken zo

zich aan een aderlating overgeven

 

de aarde overloopt voor even

al ware het een siddering

nog zijn er vlinders - vogels

 

eenden bijna ontheemden

in de tijd spijt zal er zijn zoals

altijd achteraf

 

wiens graf zal eerst gedolven

als straks

de wolven huilen in het bos

 

 

Laantje 22-08-2020

 

 

 

 

 

Universeel

 

och dat alles

brood mocht zijn

brood uit het schijnbaar doodse

brood uit graan graan voor

brood

brood als levensteken

brood uit vuur gerezen

brood kent de pijn van kneden

brood om te breken - deelbaar

brood als genoeg reeds vroeg

verkrijgbaar

brood als één woord in groter

zins - verband

brood schrijft de zin van het bestaan

brood doet ons gaan dag in dag uit

brood niet als buit maar gave

brood als prototype voor een metafoor

als koren op de molen van ons zijn

brood als het speelkwartier op 't schoolplein

brood als soortgenoot van liefde

brood loot aan de stam van leven

brood als genode gast aan ieders tafel

 

 

Laantje 10-08-2020

 

 

 

 

 

 

Tropisch

 

de bramen ze zijn

reeds geplukt

het gras gegroeid

naar samenhoogte

golft ruisend

als de branding

 

het bankje

waarop ik zit

bladdert ouderdom

erachter fladdert

een vlinder

boven dovenetel

sommigen liggen

als kinderen

op één oor blijkbaar

loom van de zomer

 

de zon zakt vermetel

achter de bomen

begint de kim reeds

schuchter te blozen

straks zal het minnekozen

niet van de lucht zijn

tenzij

 

de hitte de zinnen

verzet naar het

gebied van de taal en

alleen nog maar

zeggen kan

lief o mijn lief

wanneer

lief je me weer

onder wolkenwollige

dekens

 

 

Laantje 12-08-2020

 

 

 

 

 

 

Kreupele

 

zou er een zin schuilen in

't grimmig struikgewas

of zou een spin ieder begin

vermoorden in zijn web

 

een zin zwerven door

't dichte bladerdek van bomen

woorden in nerven gekerfd

verloren raken door het

braken van de wind

 

of slinks verborgen liggen

onder varens tussen mos

of in het open bos

waar steeds opnieuw

seizoensgeheimen paren

 

was ik maar dichter die

woorden op kon diepen

uit krompel kreupelhout

woorden als liefde

 

 

Laantje 06-08-2020

 

 

 

 

 

33.

 

er was een avond

zo eind juli toen

de warmte bijna kwam

 

de lucht strakgetrokken

had gebroken met

de regen

 

maar eerst

eerst moest de nacht nog

tussenbeide komen

vanaf de late tot aan

de vroege schemer

 

hij kwam met de wind

broeierig

als een orgasme

 

Laantje 31-07-2020

uit de serie 'fragmenten '

 

 

 

 

 

 

Hoogtepunt

 

je armen liggen verdwaald

rondom een hoofd

dat van mij zou kunnen zijn

in de tuin van de liefde

 

maar ik twijfel

ogenschijnlijk schuifelt

die liefde op naar mijn borststreek

al wordt het zicht mij ontnomen

 

pijnlijk zacht tasten handen

op vingerafstand

naar lager gelegen gebieden

ergens tintelt er iets

 

buiten zinnen geraakt

tolt de vraag naar het zijns zijn

nu lager verdwalen

dichter de climax nadert

 

ergens zucht adem langs

de laatste mogelijkheid

van mijn ontwaken dat op het

hoogtepunt jou in de ogen ziet

 

laantje 17-07-2020

 

 

 

 

 

28.

 

achterover in het gras

zijn de bomen hoger

zachter is de tijd die

aan de lucht voorbij trekt

 

je laat ze komen

de gedachten

vruchten van rust

 

hoe alles anders is

in gesprek met je

andere zelf

 

twee helften ben je

een greppel in het gras

maar wat zit er

veel blad aan de bomen

 

 

Laantje 21-06-2020

uit de serie 'fragmenten'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brug strubbelingen

 

je had vandaag vrij willen zijn maar

je staat voor de brug

je kan niet heen

je kan niet terug

je wacht

je hebt haast verbaast

je over de traagheid

 

je tijd raakt op

je weet hoe je baas is

je kan weer

je geeft gas

je leest de maximumsnelheid – niet

je kleeft bumper aan bumper

je weet een stumper voor

je

 

je foetert

je toetert

je komt te laat

je moet nog parkeren geen plek

je wordt gek

je had nog een appje gestuurd bij het wachten

je voegde een knipogend emjoi toe

je prikt onverbiddelijk de klok en

je baas hij tikt woest op

je schouder zegt – morgen kom

je op tijd het spijt

je maar

je weet al bij voorbaat hoe 't gaat – laat naar bed

je slaapt als een os vanwege de roes en zij

je geliefde zij is zo warm

je luistert naar haar 'brave borst' maar weer sta

je op en

je hoopt dat de brug open staat

je neemt snel een hap een slok en een pil want

je weet er is geen stok om de hond mee te slaan

 

je had vrij willen zijn ook vandaag en

je stelt

je uiteindelijk de vraag wat

je nu werkelijk kwelt

 

je weet het wel

 

 

laantje 24-01-2019

Dilemma

 

wat als vrijheid in

een thema moet gevangen

 

een tegenstrijdigheid

voorgelegd aan dichters

 

volgens schema een gedicht

zou het nog erger maken

 

dus laat mijn pen de vrije loop

schrijf naakte woorden bloot

 

in de kantlijn van het vel

ten overstaan van het dilemma

 

vrijheid

 

 

Laantje 09-01-2019