taal van verbeelding

 Nieuwe gedichten

Voortekenen

 

dat zachte halverwege februari

de stilte van de wind

een beukenhaag vol

van oud blad

narcisme in 't plantsoen

zo hier en daar het prille

van een nieuw begin

 

en ergens in dat onvoorspelbare

komt

klimt

zweeft

leeft

binnenin mij

jij me tegemoet

je groet je glimlach zo zacht

als de voetnoot van het voorjaar

 

 

Piet Hardendood februari 2024

 

 

 

 

 

 

Om een boodschap

 

stap op de fiets

richting plein

passeert baasjes en hondjes

op straat en in het gras

 

de laatsten laten wat lopen

de eersten wat liggen

let er niet op

richt mijn blik op de container

voor het glas

stapt af braaf

bont en wit gescheiden

alsof het kleding is

linksaf dan naar rechts

en nogmaals

 

het plein komt in zicht eerst

het station nog waar

uit de tijd wordt gestapt

het plein het is er rustig

blijkbaar heeft slechts een enkeling

er een boodschap aan

 

op de weg terug is alles omgekeerd

zelfs de wind

moet er harder worden getrapt om

het plein achter me te laten 

zie bij het station nog

een gedicht liggen dat

niemand leest

blijkbaar kent het een eindstation

 

is zij nog niet binnen als ik er ben

doe ik wat zij meestal doet

niet dat dat moet maar

tenslotte heeft ook zij wind tegen

kan voor haar het thuiskomen

meteen beginnen

 

 

Piet Hardendood februari 2024

 

 

 

 

 

 

 

 

Ga maar

 

je durft er niet naar binnen

gedwongen opnieuw beginnen

't gloedvol betoog van eerder

wordt niet meer gedoogd

 

je warme deken je kan er

niet meer onder misschien

is het tijdgebonden als winter

aan de vorst maar

vooralsnog zit er geen korst

op je flinterdunne ziel

 

je durft er niet naar binnen

gedwongen opnieuw beginnen

het – wees gegroet – klinkt

in jouw oren niet meer op

 

intussen hinkt eveneens de tijd

op één been tussen oud en nieuw

gaan jullie gelijk op

elkaar ontwijken gaat niet toch

 

dan maar naar binnen op de gok

steeds weer opnieuw beginnen

mag

 

juist dat is kracht

 

 

Piet Hardendood december 2023

 

 

 

 

 

Altijd

 

plots

ligt het licht in je armen

je was wel te velde om

op je tellen te passen

maar toch

 

je wilde het minnen

kozen

strelen – doch

stond verstrikt in een pose

van schrik

 

het licht sprak een woord

in een flits wist je

waar heb ik dat eerder

gehoord

nooit verstaan

 

je verliet langzaam

je pose en het licht

mensbewogen riep

laat mij maar gaan

ik kom altijd weer boven

 

 

Piet Hardendood december 2023

 

 

 

 

 

Hardnekkig

 

deze laatste dagen

het papier verdraagt ze niet

het gestommel van de wind

't gefrommel van het woeste water

de stemmen uit het hoge gindse

die tot verdrinkens toe

niet worden verstaan

en het kind bestempeld

tot logé

 

deze laatste dagen

ze willen maar niet mee

het jaar uit

het lijkt warempel wel of

door hun ijver

alles onder

de dekmantel moet blijven

 

deze laatste dagen

ze verdragen geen papier

waar van hier naar daar

met onschuldig bloed

de toekomst wordt beschreven

en met de vinger wordt gewezen

schuldig – schuldig

 

deze laatste dagen

ze moeten hoe dan ook eenmaal

de laatste zijn vol van taal

dat strookt met de geschiedenis

 

 

Piet Hardendood december 2023

 

 

 

 

 

Verkleuren

 

het sterven

krijgt in deze laatste dagen

zij het tijdelijk

kleur op de wangen

 

speelt verlangen van eerder

laattijdig met

het wrange gevoel van

een opbloeiend einde daar

waar licht nipt geboren

reeds op sterven na dood is

doodswit verklit schuilt

in opkomende nevel

 

helt

de tijd zo langzamerhand

over naar doodsstrijd

 

verliezen boom en blad samen

de strijd van hun eenheid

maar toch de tijd

 

kleurt altijd binnen de lijntjes

 

 

Piet Hardendood november 2023

 

 

 

 

 

Vannacht

 

liep jij opeens weer naast me

het was midden op de dag

je lachte tegen me

sprak als de stilte

hoe mooi het was de

bloei in bermen

verrezen uit de dood

 

steeds weer stond je

even stil alsof je

beschermen wilde wat nog

pril was

het oude brood

waar je dat opeens vandaan haalde

je brak het voor de vogels van

het water – ook de vreemde –

geen onderscheid

 

we weten hoe het later ging toen tijd

van vroeger voorbij was

de dag geen ochtend

in zich droeg geen middag om

te rusten

in de avond troostend

elkaar kusten elkaar zochten

 

zoals nu

verrezen uit de dood

 

 

Piet Hardendood november 2023

 

 

 

 

 

 

Het vroege blozen

 

ik zal liefhebben

omhelzen

als een zomer de zon

vandaag

morgen

en de dagen hierna

 

tenzij er een herfst in mij

word aangewakkerd

een winter waarvan ik

de vorst maar

moeizaam kan torsen

 

liefhebben ik weet het

zou desondanks

tegen herfst en winter

bestand moeten zijn

maar

 

dat sterven bijeen harken

dat doodgevrorene begraven

dat uitgebloeide snoeien

dat late licht

dat vroege donker

die korte dag

daar gedijt mijn

liefhebben niet bij

 

liefhebben leeft op

verlangen van

het vroege blozen

op het ontbotten

openbreken

het prille dat het doodse

terwille wil zijn

 

daarbij bloeit

mijn liefhebben op

 

 

Piet Hardendood november 2023

 

 

 

 

 

 

Hand in hand

 

morgen gaan we wederom naar

waar we vandaan zijn gekomen

precies de weg weten doen we niet

maar we gaan als

een hijgend hert net opnieuw

aan de jager ontkomen

 

er is nu eenmaal geen weg terug

ook geen doodlopende

al zou je soms denken van wel

doch dat is slechts illusie

 

zo word ons gaan metterjaren een

wankele zekerheid al zijn we dan samen

en vervalt die garantie

voor zover die er al was

zo langzamerhand steeds meer

 

vooralsnog maken we samen niet

het verschil

zij het dat we hand in hand gaan

 

 

Piet Hardendood augustus 2023

 

 

 

 

 

 

 

 

Het begin

 

dat wat ik nu ben en ga vergeten

loopt kans in mijn gedachten

te verdwalen

 

vinden is vrijwel ondoenlijk

het is allemaal zo groot

het bos

de stad

het strand

de rivier

wat daar gebeurd

 

en iedereen zoekt er een plekje

mijn liefste lief

mijn kinderen

kleinkinderen

broers en zussen

vriendinnen

vrienden

dichters

al wat je leest en hoort

 

dat het er allemaal woning heeft

74 jaar lang

is verbazend

 

doch het is me allemaal lief

heb het altijd lief gehad

 

alles wat nu daarnaast nog een

plaats zoekt is er niet zeker van

dat het blijvend is

 

 

Piet Hardendood juli 2023

 

 

 

 

 

Inherent

 

laat me weten als je er bent

alsjeblieft laat me weten

weten hoe het daar is

is het land is het water

luchtkasteel of een kater

 

zijn er bloemen bomen

is er zoemen

het noemen van namen

weinig of veel en

hoe is het verdeeld

arm en rijk of

iedereen gelijk

 

en geloof is er geloof of

is er een weten

onthouden vergeten

hoe is het daarmee gesteld

laat me weten

kwel me niet langer of

ben je banger dan gedacht

de weg kwijt geraakt

je zoeken gestaakt

 

is het soms zo dat verlangen

berust op verzinsels

dat je er pas bent als je beseft

dat zoeken inherent is

aan worden gevonden

 

 

Piet Hardendood juli 2023

 

 

 

 

 

 

Onder ogen komen

 

vrijwel geen wind

geen kind aan de hand dan

jezelf

waarvan je weet hoe die is

als die ander

 

onderweg stribbelt hij tegen

de waagschaal van stilte

speelt parten

het zelf krijgt een beeld – mens

dat is eng

je moet dat niet onderschatten

 

ach dat kind als die ander

hij moet onderweg

het gras is nog groen

de bomen vol blad

de hemel hemelsblauw wees gezegend

en we speelden vaak genoeg

lang leve de liefde

 

ach kind

kom laten we gaan geef nou niet op

en ook de stilte geeft het niet op

weet wat hij kan

 

en dat kind als die ander ging lachte plots

verrassend breeduit tegen het zelf

dat hij echt wel weet

hoe de vork in de steel zit

 

Piet Hardendood juli 2023

 

 

 

 

 

 

72.

 

languit in het lieve gras

hoe was het ook alweer

 

je droomde samen van de liefde

je wist niet wat het was

 

schoof wat dichter naast elkaar

wenste het gras wat hoger

 

achteraf pas begreep je

dat ook liefde

regelmatig moet gemaaid

 

 

 

 

 

Tuinieren

 

het is het snoeien van

eerdere verlangens

vermeerderen van bloei

dat ergens op uitloopt

 

vroeger toen je klein was

wist jij veel

 

waren de struiken hoger

zocht je kijkgaatjes

voor het geval

 

nu ben je de hare

tot op zekere hoogte

samen zaai je heb je

gezaaid

geplant

geoogst

in de vergaarde aarde

 

tuinieren poogt

verlangen bijeen te binden

tot rijpheid

 

 

Piet Hardendood juli 2023

 

 

 

 

 

 

 

Wat niet kon

 

kind en ontdekkend

de kastanje in de grond

mocht niet

vader zag de bui al hangen

geen boom opgezet

verongelijkt door het hek

de tuin uit

 

de pieskous

zo noemde ze haar

stond te lachen

had vlechten van stro

zoals de kippen

in hun hok

die mochten van vader

 

hoorde hem bidden

al verstond ik het niet

in de poort knerpte het

grind

rook ik lont

hij naderde aarzelend

jabo in zijn knieën

 

wat zou God hem gezegd

hebben

 

Piet Hardendood juli 2023

 

 

 

 

 

De verworpenen

 

zie ze gaan

schuil in het licht

van de maan

 

dwars

door verwoeste steden

op hoop van ontwijken

dan weer langs randen

van akkers

waar laatste resten

oogst staan

door bossen

vol slangengevaar

met de ziel vooruit

als verkenner van

het kwaad

het hart als

fluisterende gids

 

zie ze gaan

de opgejaagden

opgejaagd door een

nieuwe wind van leer

waar het kwaad

zich koestert in

de waan van de dag

geen plaats is voor hen

die zich afkeren

 

ze gaan

slechts een

uitgestippelde vlucht

rest nog de aftocht

naar het graf

 

ze gaan haastig

voor het licht wordt

ze weten het water

dat hen scheidt van

de dood maar

 

nergens anders zal er

voor hen leven zijn

 

 

Piet Hardendood juni 2023

 

 

 

 

 

 

Aan de rand van het bos

 

het bos achterlangs

onder een bewolkte

hemel

ontwaakt uit

ochtendschemer

steeds weer

ben ik er vreemde

 

het smalle pad af

het ontvolkte tegemoet

licht ritselen

onderstreept de

steeds verwaaide stilte

 

als een zwerver

zou ik er sterven tenzij

ik toesta het hart

schuchter te wagen aan

hulpeloze overgave

te worden

doof en woordeloos

als braille voor een blinde

 

het bos achterlangs

voor wie durft te vinden

 

 

Piet Hardendood juni 2023

 

 

 

 

 

 

Niets

 

ach

het zal niks worden dit gedicht

het ligt bij voorbaat in de

zon te smelten

ik lik nog aan het potloodpunt

alsof dat iets zou helpen

tegen de kracht van gum

 

zie beneden fietsers gaan

gevangen in een helse route

op weg naar het vervellen

al is dat slechts vermoeden

maar dat terzijde

al gun je niemand enig lijden

 

kan het al met al 't is een gevecht

niet preciezer duiden

nu raakt het

zoals eerder al gezegd

nog kant nog wal

 

Piet Hardendood juni 2023

 

 

 

 

 

 

Klem

 

we liggen verloren in het

vervolg van de tijd

 

bidden om herbaren

is slechts koren op de molen

van dwazen tenzij

horen wordt verstaan

 

tijd die ons nog rest is

uitgestippeld door

de lange arm der digitalen die

onze ondergang scheppen

onder aanvoering van het

verheerlijkt liberalistisch

vrijheidsgeloof

 

we liggen verloren in

onze onuitwisbare sporen

ons thuis is een huis zonder

ramen en deuren we

zijn een kalender waarvan je

de dagen kan afscheuren

 

al onze vragen ketsen af tegen

listige leugenmansoren

zo worden we één met het systeem

waar kunnen we in vredesnaam

heen met onze vergiffenis

 

 

Piet Hardendood juni 2023

 

 

 

 

 

 

Onbegonnen begin

 

het licht getinte morgenlicht

het bidden van een vroege vogel

de prooizucht

het kindje dat nog slaapt

dat en het gerucht dat

de kogel door de kerk is

 

uiteindelijk er niemand geraakt

geraakt is

het leven slechts een doorgaand

begin blijkt te zijn

 

hoe de dag ook is begonnen

 

Piet Hardendood april 2023

 

 

 

 

 

 

Uit Steen

 

hij komt

schoorblootvoets

stoot hij zich aan

vooringenomen bloei

maar hij komt

 

ondanks de weg vol butsen

opgetrokken stutten

rokken net tot op

het geniep van de hiel

soms knielt hij uit

nederige zelfverzekerdheid

wetende dat zijn tijd komt

 

komt

binnen het binnenkort dat

ooit verten behelsde

alle knellende banden zijn

bijna verbroken

hier en daar klinkt al

zijn naam

 

straks breekt hij open

uit de schede der aarde

houdt niets hem meer tegen is

heel de wereld een bloeiende

gaarde geworden

opengebersten uit

bloedvloeiend steen

 

Piet Hardendood April 2023

 

 

 

 

 

 

 

Andere kijk

 

geloven de tijd niet

zou willen verzetten

wijzer willen zijn dan

de kleine die zich verstopt

 

lafaard

 

lang duren zal het niet

duizend jaren zijn als

één dag staat er ergens

geschreven

 

schuif je bij blindvaren

verantwoordelijkheid af

 

ach tijd hoe kwaad ook

in het licht van

de eeuwigheid is het

niet alleen oneindig

 

ook anders

 

 

 

 

 

Taaltroost

 

als je nog ergens bent

laat het dan in de taal zijn

 

daar waar dood

zij het met moeite wellicht

zijn verhaal kwijt zou kunnen

 

ik verfoei het standaard

ik mis je

je moet de taal niet verdunnen

dan eerst maar gummen

wachten tot woorden

zich aandienen als de eerste

van toen

 

woorden die

het verdriet zachter maken

 

Piet Hardendood februari 2023

 

 

 

 

 

 

Zijn

 

langzaam raakt

mijn binnenste

steeds meer aan

het doodse

 

het zeer dan van

het een dan van

het ander roept

steeds meer pijn op

op

 

momenten waarop

je het niet verwacht

soms

soms zijn er

tenten opgezet om

een wijle te verblijven

 

tijdelijk

 

datgene te verzachten

wat ziel mag heten

doch hier in dit even

zijn wij geroepen te

ontstijgen aan de

tijdelijkheid der dingen

ons in kringen te

begeven van

de eeuwigheid

 

 

Piet Hardendood februari 2023

 

 

 

 

De oude verhalen

 

ze lopen uit boeken weg

de deur uit

 

steken de straat over

klinkers voegen zich

naar hun taal

 

ooit droegen de verhalen

jou je droomwereld in

kroop schroom weg onder

een deken

was je kerel

 

geloof in de toekomst

stond

op de kaft geschreven

je was er door

gegrepen

 

bleek tijd

een vondst te zijn aan

slijtage onderhevig

 

wat rest is

stage lopen in een

wereld waarin vragen

stapelbaar zijn als

boeken op een

wankele plank

 

 

Piet Hardendood januari 2023

 

 

 

 

 

 

Lichtval

 

het spaarzame licht

wervelt traag

door de straten

zweeft door stegen als

een volleerd jongleur

vlijt zich in plooien neer

tussen kale takken van

verlangen

 

alsof het

wil berusten in het

trage jaargetij dat alleen

nog maar de naam

van winter dragen mag

 

en ergens in het gindse

lijkt het voorjaar zich

al aan te dienen

al zal de wens hier wel

vader van de gedachte zijn

 

 

Piet Hardendood Januari 2023

 

 

 

 

 

Onwerkelijk

 

er is geen herkenning meer

geen werkelijk weten

 

soms komt er een kind terug

uit vroeger

 

dat moeder allang dood is

daar leef je niet mee

 

je vangt muziekklanken op die je

ontglippen

versterven voor dat het stem krijgt

op je wankele lippen

 

schuifel je door het leven

beperkt door het heelal van verleden

 

zet je nergens je zinnen meer op

dan alleen dat je naar huis wil

 

 

 

 

Vrijuit

 

zal ik – zal ik

je aanraken je

naam ter sprake brengen

 

zal ik

nu je zo breekbaar

aanwezig bent in je

diep liefste geheimen

je noemen

 

zal ik

nu het zwaarder weegt

dan het gewicht

ooit

door jou in de schaal gelegd

durven

 

durven

nu het te zwaar weegt

voor handen – hoofd en hart

 

maar nu

nu je bent vertrokken naar

een hemel zonder sterren

zou ik van je kunnen houden

ja dat zou ik mits ik

stem mag zijn zonder gezicht

 

opdat jij

jij mij vrijuit kan

komen halen opdat we

 

samen zijn echt samen

 

Piet Hardendood December 2022

 

 

 

 

 

Eindzege

 

deze nacht

hij wil uitbater zijn van

de gebroken ziel

 

kniel riep hij

kniel voor mijn duister

aangezicht

 

en de ziel knielde

 

luister

luister jij ontzielde

 

licht zal je niet meer zien

zelfs misschien wordt

aan je oog onttrokken

 

alsof hij niet wist

dat hij loog

 

en hij boog wat naar voren

siste als de slang van ooit

 

ziel jij vermiste beginneling

kind van het legioen

uit de hoge

ik zal je zogen met mijn

adellijk kwalijk bloed

opdat

 

je niet zijn zal waartoe de

vader je geroepen heeft

doch

 

toen galmde de ziel

't zal niet schadelijk zijn

slechts drie dagen zal het

door mijn aderen stromen

dan zal ik herkomen

 

weer evenknie zijn van de vader

 

 

Piet Hardendood december 2022

 

 

 

 

 

Onzeker

 

het is begin eindejaar

het weifelend licht

haalt wantrouwig zijn

schouders op nu het

lengen van de dagen

nog niet zichtbaar is

 

verblijft het vooralsnog

een aantal dagen op

de grens van

heden en verleden

wil zo lijkt de toekomst

mijden nu

verlangen wankelt in

de onzekerheid der tijden

 

Piet Hardendood december 2022

 

 

 

 

 

 

 

Doodzwijgen

 

liefste nu is de tijd dat je

stervend aan de bomen hangt

niet wetend hoe lang dat

duren zal

hoe zwaar de uren zullen

zuchten

in het afhankelijk besef

van hoe de wind zal waaien

 

toen in het voorjaar

toen je kind was – groeide

nog niet wist hoe laat het was

had ik op zijn minst een

poging kunnen wagen het

leven uit te leggen

 

was voor de werkelijkheid

Oost-Indisch doof en blind

ik die weet zou kunnen hebben

van de tijd

ik

 

had je moeten zeggen dat je

als onbeschreven blad je

neer zou moeten leggen bij

de plek waar wind je brengt

 

Piet Hardendood november 2022

 

 

 

 

 

 

Als we 't niet meer weten

 

de winter staat op de stoep

samen met sinterklaas de

kerstman arriveert wat later om

drukte te voorkomen – immers

je kan de slogan dromen

 

later wachten ze gedrieën op

het ijs aan de overkant

dat bij voorbaat niet

wil breken ondanks de cadeaus

het zingen over vrede

al dat soort dingen

 

ze gaan toch maar naar binnen

waar schoenen zijn gezet en

kerstboom brandt

zo met zijn drieën moet dat kunnen

al is het ijs nog niet gebroken

zitten de kinderen met

opgetrokken knieën te wachten op

 

wie 't eerst iets zegt

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

 

 

Mens

 

dat graf ook wieg kan zijn

geboortebrief uit dood verrezen

leven tot

herlezen uitgedaagd wordt en

ongevraagd verwondering wekt

 

hoe anders zouden wij genezen

van het verdoemde denken dat

het oude ophoudt te bestaan

 

we zouden onnodig

onze naam verloochenen die

steeds weer ons vernoemd

tot mens

 

Piet Hardendood oktober 2022

 

 

 

 

 

 

 

Samenvoegen

 

ze nestelt zich tegen me aan

het beste van twee werelden

voegt zich samen als

namen in een geboorteregister

 

wisten toen nog niet hoe de

wereld worden zou die al was

 

in loop der tijd

klinken nieuwe namen op

kinderen die hetgeen wat murmelend

op de lippen ligt verstaan

 

het nestelen houdt aan het

beste van twee werelden

doet een geste vermoeden alsof

bezield verlangen een

andere route aan wil vangen

 

dat van de lange duur

moet maar eens afgelopen zijn

 

nestelen moet vruchtbaar raken

bloed een band worden dat

loslaten verfoeit

uitvliegen

een weerkerende daad

van voeden zijn

van liefde

van weet hebben

van de bron die nooit opdroogt

 

nestelen wil schoot aan schoot

het beste van twee werelden

samenvoegen

 

Piet Hardendood oktober 2022

 

 

 

 

 

 

Wennen

 

lang geleden al

liet je de dood als

harde leerschool bij ons achter

 

de tijd verzacht wel enigszins

maar toch

die leegte vol herinnering blijft

weten er geen raad mee

 

het ziekbed dat

ook sterfbed werd

je at niet meer

een keuze

toch bleef je treuzelen

 

doodgaan moet nu eenmaal

wennen dat grapte je toch

 

het is lang geleden

maar desalniettemin

de leegte hangt hier ingelijst

aan een stalen spijker

uit jouw blikken doos

door mij erin gehamerd

recht op zijn kop

zoals ook jij dat deed

 

en iedere keer als ik er langsloop

is het alsof je knipoogt

 

 

 

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

 

 

 

 

Onzeker

 

het plaatsje

de tuin

het is er stil

klinkers zwijgen tegen hun

gewoonte in afscheid

de geranium bloeit zijn

laatste ademtocht

het pochen is voorbij

 

langzaam trekt de zomer

zich terug in de schuilhut van

de oud geworden schaduw

 

gaan er laatjes open

roepen blaadjes het getij van

sterven aan

 

is het maar de vraag

of bruin de winter

trekken kan

 

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

 

 

 

 

Toen en nu

 

toen je mij gelezen hebt

de les

mij op het papier gezet alsof

het mijn huid was

 

het blijft me als de waterpokken

bij

 

er niet tegen ingeënt bleef

groeien zeer doen

altijd smolten de sneeuwvlokken

ook zomers

altijd de krenten uit de pap

voor een ander

toch is het lente geworden

lees ik zelf voor uit eigen werk

 

dank

dat u me op sterk water hebt gezet

 

Piet Hardendood september 2022

 

 

 

 

 

 

Dichters

 

ze liegen de taal uit elkaar

om woorden opnieuw te verbinden

om alles wat ettert

aan komt vliegen

in een zinsnede te vangen

een bede te schrijven waarbij

duiven zich thuis voelen

 

dichters

ze schuiven de tijd voor zich uit

om ruimte te scheppen voor taal

die kruimel voor kruimel

gevonden moet worden

ze putten uit bronnen

halfleeg of halfvol waarin

metaforen hun kansen benutten om

harten te winnen ook die

van hardhorend doven en blinden

 

dichters

ze beeldhouwen met woorden

een vers op een sokkel van witregels

en pas als het stof der zinnen

is opgetrokken

zijn zij als vlegels vertrokken

naar plaatsen waar zij

opnieuw weer beginnen

 

Piet Hardendood Augustus 2022

 

 

 

 

 

Versneld proces

 

ze weet wel dat hij weggaat

ze voelt het aan de omhelzing

zijn hand door je haar van die ander

 

een kus nog

zijn lippen op de jouwe

je proeft afstand op korte termijn

 

had hem maar nooit je vinger gegeven

 

jeugdig optimisme

met een gelovig isme als grondslag

 

zijn leugenachtig verzinnen is

begonnen

 

langzaam raakt de kamer leeg

wat een behandeling

 

 

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

 

 

 

 

Gedragen

 

ik heb ons samen

opgehangen

zwart wit gezien in de

verleden tijd

maar nu we daar zo hangen

ingelijst en

steeds nog ademhalen

de toekomst doorgereisd zijn

met de reisgenoten

vallen – opstaan

slagen – falen

 

mag gaan nog steeds

een komen zijn

en in al die tijd

hebben alle dromen die

gedroomd zijn

ons door de eeuwigheid

gedragen aan

 

slechts één enkele schroef

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

 

 

Stiltemoment

 

samen alleen

op de top van het duin

waar stilte

schuin afgesneden bloeit

als een bloem in de knop

 

we wisten de ruisende zee

in ons bloed het water

levensader

ongrijpbaar dichtbij

 

samen alleen

op de top van het duin

een moment waarin het

leven gevrijwaard is

van de dood

 

waar zwijgen veelzeggend

symbool staat voor

taal die volmondig instemt

met het geluid van de zee

 

 

Piet Hardendood augustus 2022 

 

 

 

 

Zappen

 

voeten op de hocker

het beeld verspringt

in aanloop naar morgen

zingt er een vogel

op twee gedachten

 

we lachen om de

misgeschoten kogel

van de jager die zo

de vier jaargetijden mist

 

het beeld verspringt

nog een keer nu voeten

als lijdend voorwerp

van de hocker afglijden

flamingo's op één poot

aan hoogmoed lijden

terwijl de dansvloer

leeg blijft

 

de kans bestaat dat

nog een keer het

beeld verspringt

afhankelijk van

de slaapbehoefte

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

 

Onzegbaar

 

dat ik je liefheb is

ontwijfelbaar waar maar

ik kan het niet zeggen

 

domweg ik hou van jou

klinkt zo algemeen

zo gemakzuchtig

 

evenzo ik heb je lief of

jij bent mijn allerliefste

ik kan het niet zeggen

 

ik moet het laten gebeuren

 

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

Slaapkamerbeeld

 

de geruite stoelkussens

liggen boven op de kast

het past maar net

 

het plafond zou niet

lager moeten zijn

de kast niet hoger

de kussens uitgevouwen

niet dikker

 

de stoelen buiten

schikken zich noodgedwongen

in hun naakte status

nu er buien dreigen

 

ook wij schikken ons

lepeltjesgewijs weliswaar

ons krijgen ze niet

op de kast

 

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

Uitgedaagd

 

hoe jouw rijpheid

de nacht door in mij droomt

het is een schouw van

onvoorstelbaarheden

 

ik weet nog

hoe verleden oud geworden

je jonkheid toonde maar

nu in deze wondere nacht

 

waarin de sterren zich

voor jou verschoonden

ik slechts van verre zien mag

hoe jouw schoonheid is

bijeengebonden

 

nu – in deze wondere nacht

waarin de slaap mij als

verdachte ziet beroep ik mij

op 't feit dat ik ben uitgedaagd

 

hoe jouw rijpheid

onweerstaanbaar zich in mij

gedraagt – mijn ogen onafwendbaar

dwalen door jouw pracht

 

ik wist al toen verleden

nog niet oud geworden was

jij tot rijpheid groeien zou

in dromen onbereikbaar voor de tijd

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

Beminde

 

het ontspringen van de dans

het beloven loochenen

het niet achterom kijken geen moment

het oude nest verlaten

het niet uit de bron drinken

het onbekende geen kans geven

het zogende niet lessen

het onvergeeflijke niet willen vergeven

het niet willen nestelen

het je niet vergewissen

het je verslikken in de liefde

het niet in het diepe durven springen

het niet te vermurwen zijn

het verdringen van verdriet

het ongeloof

het je doof houden al die tijd

het er niet meer zijn

het niets meer laten horen maar

het ergste was nog

het ons aankijken die blik toen je wegging

maar toch dat blijft altijd

 

het desondanks beminde zijn

 

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

 

Verzonken

 

je zou er zo je wilt natuurlijk kunnen gaan liggen

 

je denkt er over na tijdens het aardappels schillen

immers zij kennen die grond daar als kiemkracht van leven

 

je zou er natuurlijk kunnen gaan liggen

 

tussen het hoge gras alsof je nog jong was maar wil je

het ook misschien schrik je je wel dood van de stilte die

 

zich ongetwijfeld zal hechten aan jou als kringloop

daar waar jij wellicht zou willen gaan liggen

 

een eigen stek tussen de doden van eerder

het kan – je wikt de plussen en minnen

 

tja je zou er natuurlijk kunnen gaan liggen

 

vergeet dat er nog vuur onder

de aardappelen moet en worden gegeten

 

helemaal vergeten – je gedachten op dood spoor

neem je je voor ze later nog wel eens te ordenen

 

tenzij geheel onverwacht de rapen eerder gaar zijn

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

Zomerdroefheid

 

dat bewolkte boven ons

het hangt in de lucht

hoe lang het duurt heeft

met de atmosfeer te maken

het aan te raken kan onnodig

onweer veroorzaken

 

een vlucht regenwolken

flikt het weer om na te druppelen

waardoor de straten

blank gezet worden

discriminatie klinkt het luid

de politiek let ook niet op

doch het lijkt een plot van

moeder natuur en nu het al

dagen duurt lijkt alles grijzer

waarom is ondanks God grijs

altijd zo eenzaam

 

al dat bewolkte boven ons

vertolkt een eigen wijze maar wij

we gaan eronder door

hoe zouden wij dan de hemel loven als

het koor de akoestiek moet missen

iets of iemand moet zich toch

vergissen of zit de wind in

de verkeerde hoek

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

 

De dichters

 

ze roepen van alles tevoorschijn

vergezichten

ze nemen een loopje met de

waarheid

oorlogen vol vrede roepen ze op

die een tijd van

leugens doen vermoeden

 

ze roepen

blootsvoets een zee aan om

hem het land in te lokken

zout water op sokken

hoog opgetrokken

als het gordijn van de bühne

bezingen de wind

als een gehuwd kind in

een vertakte boomhut

het geluk van

droomdroge voeten

 

ze steken de lucht aan met

pompoenen van vuur

benoemen de dag als begin

zonder einde met

bloedrode kleuren voor het

brood in de morgen en

de vale voor 's avonds opdat

wolven de schapen weer doden

als een levend geheel

 

ach wat roepen ze veel

de dichters

blaters van woorden zijn het

de groene weiden eisen ze op

om geen ruimte te laten voor

witte boorden verhalen

weg met de praatjes weg met

het schuim van de natie

 

duimzuigers zijn het de dichters

je kan niet met ze niet zonder

niet zonder de vrome zonder de ruige

maar toch

noem ze praatziek voor mijn part

doch laat ze

in hun kracht van verbeelding

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

 

Specht

 

de geluiden

ze klinken op tegen de stammen

als zijnde

berijmde psalmen

boete doening na een lange winter

alsof de

opgelopen schrammen

moeten gehecht

 

het gevecht duurt al dagen

zelfs weken

 

iets of iemand moet toch

sterker zijn

de rechte stammen of de

scherpe bek

 

doch het zal beslecht zijn

voor de tijd van zomer

aanbreekt

 

Piet Hardendood mei 2022

 

 

 

 

Sprakeloos

 

op één of andere wijze

veranderd de spraak nu

liefde vanaf het balkon roept

 

over gaat in lispelen

soms het missen van woorden

is er geen plafond om als

echo te dienen

 

je poogt en je poogt

je beoogd een antwoord op

de roep van 't balkon

dwaalt rond in de poel van je ziel

 

totdat je ontdekt dat

er geen taal is voor liefde

enkel gevoel

 

Piet Hardendood mei 2022

 

 

 

 

 

Heimwee

 

je weet hoe

heimwee kan nadruppelen

kringen kan vormen

 

je niet hoefde te bukken voor

de opgehangen slingers

geluidsnormen je

 

kende het woord niet net

als langeafstandsraketten

landjepik deed je met een zakmes

 

een Zwitserse welke je

voor je verjaardag had gekregen

in afgebakende grond

 

je weet hoe

heimwee een les kan zijn die het

midden houdt tussen

 

jaloersheid en tevredenheid

intussen bedenk je je ook nog

dat bidden toen gewoontegetrouw

 

spontaan klonk nu

meer iets van een noodgreep heeft

je wordt oud je leeft je

 

laatste vonkenregen in het

hedendaagse tijdperk en de

heimwee je laat hem lonken in

 

de wetenschap dat ook nu nog

de kerk altijd ergens in

het midden ligt

 

Piet Hardendood mei 2022

 

 

 

 

 

 

20.

 

als ik jou denk

wenkt de tijd me

in jou te verblijven

 

liefste jij zou daar toch ook

wie is er in godsnaam verdwaald

in de tijd van jouw oneindigheid

 

ik zie hier geen enkele wijzer

 

wel nog zie ik je staan op

het perron

instappen

gaan

in tijdelijkheid

 

maar hoe anders is het nu

nu denken

achteruit moet lopen

een eeuwigheid tegemoet

 

waar ik jou misschien vind

 

 

 

 

 

 

Het was goed

 

het heeft geen gezicht

aan het daglicht ontstegen

is de wereld vergeven

van kwaad dat zich richt

 

op de schuld van onschuldigen

die onwetende weten

doch die leven verbeten

in de steeds ongeduldige

 

waan van de dagelijkse dag

blijft het gezicht leep verborgen

schuift de schuld door naar morgen

en toch zei god dat het goed was

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

Iconisch

 

het veelvoud van

onschuldig heeft geklonken

 

nu wacht het donker

is er de stilte

de kilte onder steen

als balsem op de wonden

 

dat wat geknakt is wacht

drie dagen nog

drie nachten voordat

het onverwachte

beslag zal leggen op

het leven

 

vervalt het bedreven kwaad

in vluchtgedrag zodra

het licht opgaat

opstaat om als

icoon te wonen

 

te midden van de mensen

 

Piet Hardendood april 2022

 

 

 

 

 

 

Nooit eerder

 

 

je wacht op wat er komt

 

een woord

een gedachte

een stem

 

je wacht

 

wellicht vindt je

wat nog nooit is gevonden

stuit je op bronnen die

je tot bruid willen zijn

maar

 

je wacht

 

wacht tot het licht wordt

de dag een gezicht krijgt

een gezicht

dat ergens op lijkt

of misschien wel op iemand

 

je wacht

 

wacht langer dan

de stilte die fluisterend roept

als een stem van voorbij

er klinkt een ruisen op

een groet

 

waarin je iets van het

verleden herkent

en nog – nog

wacht je

 

middenin het zachte rumoer

er behoeft geen roer om

alles wat komt of eens

komen zal – zal zijn

als vervulling van dromen

nooit eerder gedroomd

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

Een grens over

 

alles ligt open

iedere andere optie

sluit daarbij aan

wat dicht ligt duidt

op een misvatting

 

de oorlog

de oorlog ligt ook open

net als het water dat

niet is bevroren

tevoren weet je dat niet

 

en toch is hij gebleven

zij gevlucht alle

geruchten hou je open

kom je terecht

en waar

nu alles nog open ligt

al zijn er wegen afgesloten

toch ligt de oorlog open

in al zijn wreedheid

in al zijn kretologie

de macht schaakt en schikt

waar dood open en bloot

zonder schrik

het straatbeeld bepaald

 

 

zit hij gevangen in de strijd

vlucht zij in tweestrijd gevangen

op weg naar vrijheid

een grens over

 

het wordt er niet

rooskleuriger op zolang het

open ligt

in een zwarte bladzijde van

de geschiedenis

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

Op weg naar Pasen

 

ze fietst

gaat een drempel over

 

de wereld ziet er

op zijn kop anders uit

 

iets in haar zegt dat het

wel weer anders worden zal

als dat het geworden is

 

ze fiets

drempels te over

 

er schuiven ongedacht

namen langs ze huivert even

 

ze wacht tot het licht verspringt

trapt zich een grens over

ze ziet hem staan

 

de mens in de bloedakker

van de wereld

 

ze kijkt achterom

niet uit heimwee maar

of er nog meer volgen

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

Uiteindelijk

 

er wordt

gevochten

gevlucht

harten gelucht

gehuild

graven gekuild

in bochten gewrongen

geschoten

bommen gegooid

raketten gericht

huizen ontwricht

in schuilkelders geschuild

zand in ogen gestrooid

doden geteld

statistieken gemeld

angst gezaaid

tranen gemaaid

 

wat erger is

 

gelogen

de waarheid verdraaid

met tweespalt als uitkomst

recht gesproken

wat krom is

 

en nog erger

 

een sluw spel gespeeld

over de ruggen van

onschuldige mensen

het is alles

een kluwen waarin

de waarheid

verklit zit

onzichtbaar

 

totdat

 

het leidt tot

een nieuwe dimensie

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

 

Ogenschijnlijk

 

met de schrik laat je

het potlood uit je

handen vallen

honderdtallen woorden

sterven een stille dood

op het krijtwitte papier

 

hier wordt er geschreeuwd

hier liggen lijken opgeschort

te wachten

er is letterlijk geen graf

vers van de schep te krijgen

de tijd treft onze laksheid

middenin een zin loze zin

vol van medelijden

 

we worden van elkaar

gescheiden in één en al

saamhorigheid nu er een

vijand is die de taal van

doven afwimpelt bij een

al te simpele

voorstelling van zaken

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

Discrepantie

 

nu ik je gevonden heb

zal ik je blijven zoeken

wetende

 

dat jouw komen gaan is

je niet bent in te lijven

jouw leven is gestoeld

op vrijheid om

er te kunnen zijn

 

er te kunnen zijn

in de verste uithoek van

nabijheid

 

toch iedere keer als ik

jou opnieuw weer vind zou

ik je open willen dichten

maar het schrijflint

bevat nu eenmaal

onvoldoende inkt om

jouw liefde te herschrijven

 

zo leven wij in een kladrelatie

waarin zo is desondanks

gebleken steeds weer

voldoende spaties zijn voor

leeftekens op de levenslijn

 

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

Verhelderend

 

de kaarsjes vlammend als

een betoog van vrede zijn

het de lede ogen die het

verkoren lam zien bloeden

 

ten strengste verboden het

verhaal te voederen wordt

taal gecensureerd nu het

opnieuw gaat om

het spel meer dan broden

 

de kaarsjes vlammend als

een betoog van vrede

tegen de tweede strofe in

zijn het de lede ogen die

 

steeds weer oplichten in

de vredesvlam die steeds

opnieuw zal worden

aangestoken

 

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

Twaalf

 

tiener al – kind nog

hormonen gieren

door haar lijf

emoties gaan en komen

 

straks moet ze kiezen

studie – school en dan

dat wil ze graag -

op vakantie mits

ze is geprikt

anders loopt ze 't mis

 

straks moet ze kiezen

tiener al – kind nog

zo'n mooi kind

 

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

Zijn

 

zijn we onszelf nog of

zijn we geworden

 

geworden in een

verloren uur van de tijd

waar de orde zoek was

 

zijn we onszelf nog of

geworden tot bomen van

zekerheid – tegelijkertijd

onzeker als de seizoenen

 

zijn we onszelf nog

jong nog en groen

ongesnoeid

los van de schaar die

het beter weet

of is ons 'toen' verbrand

in het kampvuur van

onze jeugd

 

zijn we onszelf nog

zoals het strand en de zee

die samen eb en vloed

verdragen – onszelf nog

zoals de schelp die er ligt

in alle geduld en op

luisteren gespitst is

 

zijn we onszelf nog of

laten we de rivier

oeverloos stromen

het land in om te verdrinken

willen we dat drenkeling zijn

geen reddingsboei

bij de hand

 

zijn we onszelf nog

samen één met de natuur

één in ieder getij

samen door

het louterend vuur gaan

om het verloren uur

terug te vinden en

 

onszelf als kinderen

 

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

 

Tijdsspanne

 

nu ook het waken

naar het lijkt

slaap gevat heeft

stil verscholen

onder het vale laken

van de dood

spelen heel zachtjes

weliswaar al

enkele violen

 

de muziek klinkt als

een gebroken

winterlandschap

en zwelt heel langzaam

aan tegen de kale bomen

maar

 

sterft op de grens van

het geluid in zwanenzang

nu nog hoor ik de

ontaarde laatste tonen

o mens – gods mens

 

waak

 

 

 

 

 

?

 

alles is anders

de regen is anders

de wind

de sneeuw

het ijs

het vergeven is anders

het bewijs

de leugen

de liefde

de haat

de vrijheid is anders

het verheugen

het grieven

de praatzucht

 

alles is anders

de vlucht is anders

het gerucht

het kennen

het vieren

het verdriet is anders

de blijdschap

de verbindende banden

het verwennen

het versieren

 

alles is anders

het nieuws is anders

het regeren

de oppositie

het werken

het leren

de politie

alles is anders

de posities zijn anders

het sporten

het bezoek

het feesten

de tekorten

het genoeg

 

behalve de tijd

de mensen hoe is het met

de mensen

 

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

Speelplek

 

ik zat hier nooit eerder

de wereld lijkt er anders

ooit moet het daar

ook zo geweest zijn

 

toch

is de tijd bij hier en daar

hetzelfde

niets op een andere

leest geschoeid

 

en toch – opeens zie ik het

is er hier iets anders

de doelen die er staan

zijn leeg

 

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

Voorafgaand

 

de winter ligt languit in

verlangen op zijn rug

zucht genadig

om een bruidskleed

 

wit

 

beroept zich

op het maagdelijk vlies

als dat geaccepteerd wordt

pas dan zal duidelijk zijn

 

dat de kou nog

lang niet uit de lucht is

 

 

 

 

 

Proeftijd

 

nadat de schapen zijn geteld

wij ons vergapen hebben aan

het koor dat maagdelijk aan

de hemel hing en zong

van de geboorte

 

wij simpelweg de spruitjes opgezet

stoofperen gaar geweld

de tafel zoals het hoort gedekt

 

we proefden zomaar samen hoe

het leven smaakte zowel

het bittere het zoete tot aan

het zelfgemaakte

chocolade toetje toe alsof er

een engel stiekem

hier gebleven ons de kracht

van zweven even had geleend

 

en bij het kopje koffie zag ik

vanuit mijn ooghoek een

schittering voor 't raam

waarin wij samen in een

overvloed van licht en kaarsen

weerkaatsten ons verbaasden

over 't beeld

 

toch had ik zelf

eerder al het daar op gehangen

niet wetend dat vanavond

deze kerst ontworsteld uit

de wonden van de tijd

zo vredig vlam zou vatten

 

 

 

Geduld

 

verlangend licht

uit zwangerschap

tot leven gekomen

richt zich vooraleerst

voorzichtig op

in kwetsbaarheid

 

nu ook de vrome

welkomstwoorden

neigen naar een uniformiteit

welke een poging wagen

het licht te

verdonkeremanen

 

maar toch bij monde

van het kind klinken

steeds weer

onverwachte woorden op

die al het lang verlangen

in het niet doen zinken

 

 

 

 

 

 

Geen keus

 

soms bekruipt het je

dat anders zijn

 

sluipt de angst in de

weekmakers van je ziel

 

wat als dat anders zijn

tot sancties leidt

het pleit tevergeefs

 

je afgescheiden moet

gaan leven

je twijfelt tussen

vluchten of aanvallen

 

anderzijds weet je dat

beiden

bij voorbaat mislukken

indien

 

je niet blijft in de liefde

 

 

 

 

Barensweeën

 

dit land is eindejaar weer dicht – op slot

met recht genoemde donkere dagen

het feest van 't Christuskind en God

leunt zwaar op de aloude vragen

 

nu velen grosso modo instemmen

met het gemodelleerde kwaad

zich keren tegen hen die anders denken

aangespoord door leugenpraat

 

en toch zal straks het kind er zijn

geboren uit een zwangere nacht

uit barensweeën af en aan – vol pijn

 

het zal ons vrede brengen – licht

en zij die geloven in hun eigen kracht

zien voorbij aan boodschap van de krib

 

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

Speelplek

 

ik zat hier nooit eerder

de wereld lijkt er anders

ooit moet het daar

ook zo geweest zijn

 

toch

is de tijd bij hier en daar

hetzelfde

niets op een andere

leest geschoeid

 

en toch – opeens zie ik het

de doelen die er staan

zijn leeg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op deze website wordt regelmatig gewerkt aan nieuwe items en een andere indeling.

Nieuwe gedichten

Niet aan ons

 

nu ik mij geduldig in de stilte waag

lig te wachten op het kwadraat

van de vroege schildering

zij slaapt in haar geliefde houding

voel ik het wiegen van de aarde

alsof haar schoot weer zwanger is

 

zou zij dan toch de dood weerstaan

zou deze stilte bloot en gaandeweg

wederom zich wagen aan de

geboorte uit een maagd zou de oude

sage voor herhaling vatbaar zijn

zou deez aarde doordrenkt van bloed

nog eenmaal vruchtbaar kunnen zijn

 

ik kan niet anders dan in stilte wachten

hoe graag ik ook het zachte naast mij

zou willen wekken tot getuige

en dit terwijl ook ik niet weet of de

bruid al zwanger is de tijd al rijp

om om te buigen

 

mij rest niets anders dan geduldig

de stilte te omhelzen te wachten op

het wonder van de vereenzelviging

dit nieuw begin is niet aan mensen

voorbehouden het zou het zo

ongewenste oude liedje zijn

 

 

Piet Hardendood Februari 2024

 

 

 

 

 

 

Te boven

 

hoe zouden wij de tijd verdrijven

als wij niet schrijven aan de lucht

dat we uit ijzer zijn verrezen

vrezen niet meer in ons woont

en passen voor een brug te ver

 

kom dichter neem je pen ter hand

schrijf mijn part kant nog wal

weet wel dat het lichter moet

laat de lucht niet ledig blijven

nu bommen drones en kruisraketten

schrijven

 

sterf - verderf

 

kom dichter schrijf verdrijf toch deze tijd

die vrijt met de onwetendheid

 

Piet Hardendood januari 2024

 

 

 

 

 

 

In stilte

 

laten we hier in het bos

tussen de bomen

een stilte op poten zetten

wonen als loten

aan de stam

 

de dingen – allen

niet uitvergroten

maar stillen

 

laten we op het prille

onze zinnen zetten

schrijvenderwijs

op kwetsbare blaadjes

 

laten we hier

tussen de bomen

elkaars gerijpte

woorden plukken

laat de stilte dan

klankbord zijn voor

de echo

 

 

Piet Hardendood januari 2024

 

 

 

 

 

Het dagelijkse

 

dat nevelige alle dagen

dat wrevelige

dat zich almaar verschuilt

een torenklok die

heengaan begeluid

het paard voor de wagen

dat niet meer past in

't hedendaagse straatbeeld

de meeuwen afgetekend

tegen een unigrijze lucht

het schrille schreeuwen van

een pasgeborene

alsof het weet wat honger is

de zucht

van zij die heeft gebaard

van hem die naar haar staart

 

en toch nog steeds

willen wij ons vergewissen

van hetgeen wat leeft

in onbestemd verlangen

en dat dat is het wrange

allang is sleets geworden

 

 

Piet Hardendood februari 2024

 

 

 

 

 

Altijd

 

plots

ligt het licht in je armen

je was wel te velde om

op je tellen te passen

maar toch

 

je wilde het minnen

kozen

strelen – doch

stond verstrikt in een pose

van schrik

 

het licht sprak een woord

in een flits wist je

waar heb ik dat eerder

gehoord

nooit verstaan

 

je verliet langzaam

je pose en het licht

mensbewogen riep

laat mij maar gaan

ik kom altijd weer boven

 

 

 

 

 

 

Hemelbestormers

 

nog even en we bestormen de hemel

verschaffen ons

pijlen – vuurwerk en kanonnen

die slagen

trotseren 't gevaar van het kruit

vermommen het licht tot een

gesluierde bruid

tot gezicht van het kwaad

 

we bestormen de hemel

te vuur en te zwaard

verjagen de geesten tijdens

het kantelen der tijden

willen van geen wankelen weten

krijten eerst nog wat straattaal

tegen het nevelgrijs van de hemel

sterker dan het woord dat

ooit uitgestrooid werd

wetende dat de vorst

geen winters meer torst

god nog an toe

we zijn heer en meester

 

we bestormen de hemel

versieren de regen tot vonken

laten de teugels wat vieren

een bonte avond ruikt lont

wensen elkaar weliswaar

't allerbeste voor hetgeen komt

in de hoop dat het

ten lange leste goed uitpakt

je moet immers wat

 

gaan we beginnen met de

hemel bestorming

in geen velden of wegen een god

dat was alleen plots

een paar dagen geleden

ginds in de kromming van licht

 

nu zal de wind ons wel redden

 

 

Piet Hardendood december 2023

 

 

 

 

 

Tijd te boven

 

je weet nooit wat er loskomt bij

de wisseling der tijden

 

misschien voordat je 't weet

stapt het kind dat je ooit was

uit de veilige krib

vrees je zijn dood of

 

zie je jezelf al gaan naast hem die

het op 't laatst af liet weten

wist je niet eerder wat loslaten

werkelijk betekende

 

je weet nooit wat er loskomt bij

de dronk op het nieuwe

welke hand het glas inschenkt

halfvol of halfleeg

je weet nooit wat er komt

 

vreugde verdriet

uit verleden of toekomst

woestijn of nieuw land misschien

wil er een hemel

bezit van je nemen

 

je weet nooit wat er loskomt

nooit welke tijd er opdoemt

soms lijkt het of hij weer leeft

terwijl jij ouder wordt

 

soms voorbij zweeft als je ligt

te slapen of vroeg wakker ben

zoals hij dat was – geloven

geloven zei hij dan begint bij Pasen

 

je weet nooit wat er loskomt

kerst is nota bene net voorbij

rare dagen -

kinderen zullen vragen

waar ik zit met mijn gedachten

of ik dat dan zou moeten weten

 

het is soms net of

je in een ondenkbare

dimensie verkeert

alsof hij zeggen wil – ik ben –

ik ben alsof ik van verre

door een lens zie

de tijd te boven

 

nu jij nog

 

 

Piet Hardendood december 2023

 

 

 

 

 

 

Steeds weer

 

je bent neergelegd

ooit

weer opgestaan

als kind in het licht

gezet

sprekend je vader

 

berooid

los gekaderd vanuit

een eeuwenoud

stramien

los van het verdien

model

raakte men verward

geen enkel part

noch deel dat

in het oude dogma

past

hooguit is het nog

te gast in een ver

beeld verlangen

en toch

je bent neergehaald

gedaald weer

opgestegen

 

wij veraf

gedwaald ver

leeg geraakt en jou

vertaalt

naar roem en eer

wat moet dat zeer

hebben gedaan

 

en toch

je wacht op ons

ver licht

zolang als nodig is

 

 

Piet Hardendood december 2023

 

 

 

 

 

Toen

 

toen we nog gebogen liepen

tussen de dieren als

medeschepsels

 

wij ons nog niet boven

hen verhieven

sliepen met lammeren en

leeuwen

nog geen namen riepen

niet wisten wat dat was

totdat

 

we rechtop ons ongenood

verhieven

vergissen nog geen

woorden had dachten dat

een stem vanuit de hoogte

ons een overheersingskroon

had opgezet

 

let wel dit is geen fantasie

maar poëzie

waar waarheid en verbeelding

niet om voorrang strijden

 

Piet Hardendood november 2023

 

 

 

 

 

 

Opgestaan

 

ik zag haar komen in een ander

gaan

gaan in een ander komen

anders dan voorheen

 

treed uit trillende verten

het nabije tegemoet

bevroed het ochtendlicht

een nieuw ontmoeten

 

sla verwonderd gade

hoe haar komen gaan geworden is

haar gaan een komen

 

ze was altijd al bijzonder maar

nu in dit genade licht

haar ogen haar gezicht

alsof ze – even maar – een

blik mocht slaan in het geheim

 

 

Piet Hardendood Oktober 2023

 

 

 

 

 

Oktober

 

dat natte gras in oktober

de zwarte wolken erboven

 

geloven heeft een paraplu nodig

tegen de wind is er geen nu

bespreekbaar maken verwaait

 

bij al het gemaar van de bomen

sterven kinderen niet meer

als vroeger in de stilte

van nevel

 

dat natte gras in oktober

die wrevelige regen

de boter op hoofden van

zij die geloofden en nog

geloven

als Noach dat het zal drogen

 

oktober of niet

is het inmiddels november

zie ik geen duif en geen tak

doch voor blindvaren bestaat

geen kalender

 

 

Piet Hardendood oktober 2023

 

 

 

 

 

 

Oorsprong

 

hier aan de kust

waar ieder begin een

oorsprong heeft

echoot nog

en het geschiedde na

 

zong en zingt het

water aanhoudend het

refrein der bronnen

ontspringt de vloed aan

vlietend water

 

hier warrelt dauw het

vasteland in als

gave aan de aarde

zaait windekind verlangend

zaden uit

ooit aan de kiem ontsproten

 

op maagdelijke akkers

ontstaat – ach hoe intiem -

er leven

 

wordt

mens uit mens gewekt

god uit god

lijken plot en lot bedenksel

die ontstaan zijn uit

vermeende zaden doch

door geen kust gekust

 

 

Piet Hardendood oktober 2023

 

 

 

 

Straks als het weer herfst wordt

 

wil er eigenlijk nog niet over praten

brrr

 

als het

de hele dag ochtend is behoudens

tijdens de gaten in een verouderd grijs

wolkendek

 

wanneer de avond vroeg achterover valt

in de losse plooien van mijn sjaal om

de wind de nek om te draaien

ik naar ginds zal wijzen waar

verte regen los zal laten

alsof de zomer niet nat genoeg was

 

dan zal ik schuilen in mijn

kille huis van steen waar

de zomerse hitte allang

is verdwenen en tegen die tijd

tegen de tijd in aan knoppen draaien

wat het ook kost

 

het willen in deze postmoderne tijd

is nu eenmaal verwend

en als er

 

voor even geen vakantie

gepland staat en al lichtelijk de

glitter en glans van kerst opdoemt

rest mij weinig anders dan

te verwachten dat het wel goed komt

 

 

Piet Hardendood juli 2023

 

 

 

 

 

 

 

Aan tafel

 

in de kamer waarin

gewoond wordt staat de

zomer geplukt op tafel

 

het is de hand van een ander

die uit tuinen – bermen en

akkers het in der minne

geschikt heeft

 

die hand van die ander had

op ieder blad uitermate

zinnen gezet als in den beginne

 

is toch zoals toen

de gewenste zomer

in het water gevallen

die hand desondanks

honderdtallen uitgestoken om

te oogsten blijft bereid

te schikken

 

laten we toch aan tafel gaan

zitten

 

Piet Hardendood augustus 2023

 

 

 

 

 

Verzonken

 

ik vergeleek het met de zee

het water van de overkant

voorbij de verte

 

het zeilschip dweepte met

het want waar ik vroeger

inklom

 

bij wijle werd het dek

geschrobd en mocht je

aan het roer

in het kombuis hielp ik

de kok eten wat de pot schaft

 

plots liep de badkuip over

kon net het kind nog redden

't was bijna aan de overkant

 

 

 

Piet Hardendood juli 2023

 

 

 

 

 

 

Alleen

 

al de dingen die we

spraken al wat we

zouden doen

moesten of laten

al ons spreken

de woorden

die zich hechten

aan rechtopstaande

stammen

 

alle anderen

die we achterlieten op

reeds gelopen paden

tot stervens toe verwaaiden

als voorloper op de herfst

 

de rust zoekt één

te worden met het bos

zijn bomen – grassen en

zijn vennen

en al het geluid van samen

zal verdwijnen in de wind

 

de rust heeft moeite

zijn weg uit te vinden

zoekt naarstig

naar een stilteplek waar

tijd zich uit kan rekken in

de geluidsloosheid van mos

 

ik weet dat dit Zen klinkt

maar hoe komt een mens

anders tot rust

 

Piet Hardendood juli 2023

 

 

 

 

 

 

 

Beter aan water

 

we liggen halfdronken

te lonken naar

het land van ooit toen dromen

nog bewaarheid werden

 

opstaan is moeizaam geworden

het moest

te vaak

teveel

te lang

 

moeizaam geworden

niet vanwege de benen

ook niet het bang

niet de heupen

of het kreupele het is

het hart

 

waaruit

getracht is de ziel

weg te snijden

het lijden daardoor ontstaan

wil je het liefst

verroesselen want

 

waar

wanneer

door wie en

hoe

wordt dit land weer land

zoals het ooit land was

 

Piet Hardendood juni 2023

 

 

 

 

 

 

Bombastisch

 

ach vadertje in de hemel

waar ben je

 

wij hier

gepokt en gemazeld

wij bladeren niet meer

in uw boeken

radio op 4

klassiek

in de morgen – middag

avond

zoeken vertier

geest aan het kruis genageld

hier thuis als een hond

bij zijn baas

 

waar ben jij nu nu we

je naam niet meer noemen

de klok niet meer zetten

ontwaken steeds doorgaan is

de tijd almaar door tikt

 

wij gepokt en gemazeld

wij redden het wel

kopen bloemen vanwege

liefde die aarzelt

dat is waar wij zijn

vadertje maar

waar ben jij in de hemel

waar

 

ooit toen je ons verliet

waren we lyrisch

herinnering zou vieren zijn

gedenken voor altijd

bij ons

als riet aan een oever

droever dan toen kan niet

tranen met tuiten

echter

de tijd uit de kluiten gewassen

overrulede ons bestaan

dat is waar wij gaan – zijn

vadertje lief

 

gepokt en gemazeld

vast in het zadel

hamer en nagels

aangereikt als

reddend gereedschap

al wat je ons gaf ligt

onder het stof in de kast

geeft ons roepen geen pas

 

Piet Hardendood juli 2023

 

 

 

 

 

 

Er tussenin

 

ontwaakt

weer ingeslapen

niet meer weten

wat ik wist

 

misschien ligt zij

naast me

als een droom

zoals laatst

toen de schroom

was verdwenen

misschien

 

de schemer heeft

intussen het

licht al begroet

ligt ontwaken

in het bos

op mij te wachten

 

maar waar zij nu is

er moet toch

een ogen blik zijn

waarin ik wakker word

 

Piet Hardendood juli 2023

 

 

 

 

 

 

 

Wereldlingen

 

we zien ze gaan

onze kinderen

bloed en aanverwanten

 

gaan

zo jong als wij vroeger

de wereld open

wagenwijd

 

de een

een sprong in het diepe

de ander stapsgewijs

hoe dan ook

de toekomst lonkt

onontkoombaar als altijd

 

we zien ze gaan

onze kinderen

anders dan wij toen

al is er

niets nieuws onder de zon

 

ook nu tikt de tijd door

binnen de kringloop

der dingen

schikt zo nodig

wat er mis is gegaan

pijn heeft gedaan

 

we zien ze gaan

alsof ze de tijd weten

 

hoe dan ook

 

 

Piet Hardendood juni 2023

 

 

 

 

 

 

 

Soms

 

soms heeft het water

een gezicht

licht het op

plots

 

stroomafwaarts

vervaagt het

het graf kent zo

zijn geheimen

echter

 

verdwijnen is niet

definitief

liefhebben

kent geen dood

slaapt slechts in de

kraag van heimwee

 

stroomopwaarts

opent ze zich soms

onverwacht als

een verlate wee

de moederschoot

toont een voor een

dat wat ze

gebaard heeft

 

Piet Hardendood juni 2023

 

 

 

 

 

 

 

Uitgekiende chaos

 

in de tijd dat eenvoud

nog niet zo ingewikkeld was

je mocht leren om

te overzien

zei u al dat het

zover zou komen

 

alles draadloos

door elkaar heen

niemand meer weet aan

welke touwtjes

moet worden getrokken

 

in die tijd schoof men

vooruitgang naar voren

als weldoener

met als boegbeeld de

oude god Mammon

gevolg

miljoenen volgelingen

tot op heden

 

nu zijn we zover dat

ingewikkeld

eenvoudig niet meer valt

weg te denken uit het bestel

crises en affaires

alleen de woorden al

simpelweg onoplosbaar lijken

 

u zei het al

dat het zover zou komen

iedereen overal wat van

zou weten maar

niemand het begrijpt

 

Piet Hardendood juni 2023

 

 

 

 

 

 

Onzekerheid

 

je wilt weten hoe heimwee klinkt

op welke link je moet klikken

in je herinnering valt het wel mee

al zou het rauw moeten zijn

 

je ziet haar gaan hoofd uit het raam

wielen op rails van verlangen

jij met je ziel onder je armen

 

bleef achter

 

door de tijd heen is heimwee

in stukjes geknipt klank verworden

tot een kras in de plaat doch

het was toen van een andere orde

 

maar hoe klonk het in godsnaam

als gaan geen naam heeft

 

Piet Hardendood mei 2023

 

 

 

 

 

 

 

Liefdevolle aandacht

 

die subtiele aanrakingen

het brengt welhaast een

zachte pijn teweeg

 

laatst nog

de lijn die werd getrokken over

de bewuste plek met

zachtjes schokken tot gevolg

hoe het bezielde werd gekust

als vlokken sneeuw de aarde

 

dat subtiele dat langs de

randen van de ziel schuurt

verlangen in geduld verduurt als

de belofte van een eeuwigheid

en dan dat zachte strelen met

lippen die bevochtigd zijn

 

het is een lispelend bidden om de

overgave die steeds weer uitgesteld

wordt vanwege het geraffineerde spel

 

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

 

 

Weifelingen

 

fronsend water

een knipoog van het riet

een treurwilg lonkt verleidelijk

naar later er ligt vast iets

in 't verschiet

 

verlangen kleurt

nu eenmaal schuchter

bloeit eerste bloei

verlegen aan de struiken

drupt regen heel het

landschap zwanger

 

is het wachten op de vrucht

 

 

 

Piet Hardendood april 2023

 

 

 

 

 

 

Grootspraak

 

er raakt een snaar

een korrel zand de zee

een vonk ontsteekt het vuur

zaadjes akkerland

 

seconden verzamelen zich

tot uur

bevruchten groeit uit

tot groei

 

ontstaat de mens met

ademzuchten waant

zich heer en meester

ach weet

 

dat zijn geruchten

 

Piet Hardendood April 2023

 

 

 

 

 

Achterlaten

 

nu leegte leger is dan

de volheid van niets

 

zegt iets in mij dat

het leger aan woorden

zich enkel maar schuilhoudt

tijdens het sterven

dat ontkomt aan de dood

 

enkel het leven van oudsher

raakt uit de tijd van hier

en van nu

de rest is maar bijzaak

hooguit de wraak van het kwaad

 

na een korte tijd

nog voor de drie dagen om zijn

zal er sprake zijn van een woord

dat de slang zal vermorzelen

de bange leegte achter zich latend

 

Piet Hardendood April 3023

 

 

 

 

 

 

Waakzaamheid

 

zij slaapt in het vooronder

van de nacht

 

mijn positie is waken in

de eerste editie van dromen

voor het geval zij het laken

aanziet voor tent en in

het donker de scheerlijnen

niet ziet

ze slaapdronken zal struikelen

over de haringen

 

dan zal ik haar doen deinen

in de schoot van mijn armen

jaarringen lang tot aan

het respijt van de morgen

 

ze zal haar ogen opslaan

verwonderd over het

gena van de tijd

 

Piet Hardendood december 2022

 

 

 

 

 

Kunstkade

 

ergens

in de oude geschriften

staat geschreven

 

in de beginne was

het Woord

 

ik bemin die zin

 

in de beginne was

het woord

die vreemde

ontheemde taal

van poëzie

 

niet

was cultuur of kunst

maar het Woord

 

eerst verstaan

dan creëren

herscheppen

 

ontdekken al wat al is

rent – meesterlijk

aanschouwen wat ons

gegeven is

 

ontstaat er

vuur uit steen

begint het prikkelen

der zinnen

ontvouwt voor onze

ogen zich het spectrum

der dingen

 

mag kunst een

stukje schepping zijn

dat afmeert

aan de kade van

onze levensader

 

Piet Hardendood februari 2022

 

 

 

 

 

 

Herzien

 

je kijkt achterom naar

de som van het leven

 

opgeteld – afgetrokken

heb je brokken gemaakt

was je een held

 

je kijkt achterom hoe

het leven ontrolde

 

vermenigvuldigd – gedeeld

raakte gewond werd geheeld

steeds stond je op

 

je kijkt achterom hoe

het leven geduldig je metgezel was

 

had geen hogere

wiskunde nodig om te leren verstaan

dat het leven een ademtocht is

 

je kijkt achterom omdat

je moet zien om te kijken kijken om

 

te zien soms de dingen herijken

bekennen dat in bereiken of krijgen

geen verschil zit

 

beiden gave zijn – gift

 

Piet Hardendood januari 2023

 

 

 

 

 

 

Als vreemdeling

 

kom in de kring

je ziet een uitgestoken hand

licht

in een gebroken wereld

maar voordat dat land

besef je hopelijk liefde

 

opeens lig je op een buik

waarvan je niet weet dat dat

er zo uitziet

niet weet

dat huid op huid warm is

 

je krijst

je voelt voor het eerst

was handen

er wordt naar je gekeken

er flitsen lampen

voor later

om ingelijst te worden

 

ze leggen je neer

ziet spijlen

vrij of gevangen

het zegt je nog niets

waar moet je

in vredesnaam naar verlangen

 

an sich voelt het goed

die bloemetjeshemel

later zal je misschien denken

hoe heeft het kunnen bestaan

 

het wemelt boven je

van de gezichten

die wartaal uitslaan

bij het horen ervan

weet je niet wat je hoort

 

ze raken je aan

het gevoel kun je niet duiden

wat het doel daarvan is

niet bedenken

 

ooit zal er besef zijn

en hopelijk lef

dit leven te leven

 

 

Piet Hardendood januari 2023

 

 

 

 

 

 

Het ego

 

jouw ademdeel schuurt

rakelings langs de mijne

vertolkt de andere kant

in mij

 

tracht dichter bij

het zelf te komen al

verkeert het zielsgewelf

bij regelmaat in dubio

 

zoekt dan weer hoge

dan weer lagere

regionen

wegen om te aarden

 

doch het tweeledige van

de volheid schijnt

veelal met elkaar

in strijd

 

kom ego's

adem in adem uit

zoek het ritme van

de eenheid

 

Piet Hardendood december 2022

 

 

 

 

 

 

Oudejaarsdag

 

het is

een verschijningsvorm van

sterven

van een worm traag door vette klei

een zwerver zonder onderdak

 

met onderliggend

vuur en pijlen

de donder van carbid

 

ieder uur kruipt dichter

naar het afscheid maar

het is de vastgestelde tijd

nog niet al

loopt het stiekem toch

tegen

ter elfder ure

 

zijn op het tarweveld van

van Gogh de

graven al gegraven voor

alle dagen dat het jaar

geleefd heeft

 

Piet Hardendood december 2022

 

 

 

 

 

 

Kerst = Feest

 

waar gaat het over

weet iemand het nog

nu er alleen maar

eigen waarheden bestaan

al wat we wisten achter

ons hebben laten liggen

tijd geen verleden meer

gegund wordt maar

uitgegumd

 

wie weet nog van 't verhaal

het zwanger zijn

verlangen en verwachting

weet van geboortepijn

geen plaats voor

ongewenste vreemdelingen

dat klinkt dan nog

enigszins bekend

 

waar gaat het over

het engelenkoor

de moordpartij daarna

ja tussen de bedrijven door

was daar het licht heel even

wie weet het nog

ach god u toch nog wel

voor het zo gewenste

evenwicht want

stel je voor dat ook hier

de oorlog uit zal breken

 

wie durft nog schreeuwen

Kerst = Feest

nu eveneens

de geesten feestvieren

in de supermarkt

de varkens zijn

geslacht – de kippen

en de hazen

en dan

zal iedereen er

straks wel zitten

aan 't rijkelijk diner

met volle glazen

 

of zit je

onverhoopt alleen

onder een deken

vanwege onverwarmde kou

ondanks

je lippendienst

gedrukt op kaarten

digitaal

je zou zo graag

je hoofd even

in haar schoot willen

leggen

geweten hebben hoe

gered er uitziet

 

wie weet het nog

weet nog waar het over gaat

oh ja de boom op 't plein is

weer gezet

gevaarte vanjewelste

omdat we vandaag de dag

de kleinsten

niet meer meetellen

 

waar gaat het over nu we

planeet rover

zijn geworden en orde op

zijn laatste benen loopt

hoop in de lucht blijft hangen

als een koopje in

de uitverkoop

Kerst verworden tot een klucht

vrucht van het consumentisme

deden alsof we het niet wisten

 

hoe in vredesnaam

hoe konden we ons zo

God onmogelijk vergissen

 

Piet Hardendood december 2022

 

 

 

 

 

 

 

Beperkingen

 

er dwarrelen bloemblaadjes

in Gods ogen

begon het leven net

toen ze de grond raakten

 

vermaakte

de ochtendzon zich met het

eerste licht

 

wij

de mensen van langszij

ontstaan uit stof tot

terugkeren gedoemd

 

niet in staat bloemblaadjes

noemenswaardig bij

naam te noemen voor een

tweede leven

 

wij ontwaren de zaadjes niet

die uitgewaaierd zijn in

de pijn van de hof

daarentegen heeft

 

het licht

geen stof tot nadenken

nodig

 

Piet Hardendood november 2022

 

 

 

 

Spelletjes

 

ze gooien de blokkentoren om

stel je voor

dat zij er klokkenluiders in hangen

 

voor de zandkastelen krijgen zij

van ze – geen bouwvergunning

het gevolg is dat

alle Klaas Vaken als rioolratten op

straat slapen en goten verstopt raken

 

zij vullen ballonnen met lachgas

ze schieten ze lek met ouderwets

kanonnenvoer

gelukkig zijn er nog nonnen voor

een gebed

 

zij bevolken het plein als zijnde

marionetten

sturen ze een cordon legerscharen

om de touwtjes door te knippen

trachten oudjes nog de boel

te sussen

liggen er armen en benen

verspreid over de straat

zet het slagveld kwaad bloed

bij hen die zich veilig waanden

in de waan van de dag

 

ze – zij en hen

wat de tijd ook vermag

niemand ontkomt aan het spel

dat nimmer verstomt

 

Piet Hardendood oktober 2022

 

 

 

 

 

 

Krachtenveld

 

het zijn de doden die ons

leven levend houden

met hen verweven is de notie

die hierin opgesloten ligt

 

hun gezicht dat niet meer is

leeft in de onze voort en

wie zij voor ons waren

als loten van de stam

 

doet ons steeds nieuwe

woorden baren die niet zijn

los te maken van de taal die

wij van jongs af van hen hoorden

 

daarin dan ook zijn wij geboren

opgegroeid – zo bloeit uit ons

wat ons is meegegeven en

mag de hoop er zijn dat

 

ook uit ons

een nieuwe zaailing opschiet die

sterker is dan alle dood

 

 

 

Piet Hardendood oktober 2022

 

 

 

 

 

Onrust

 

het is alsof je steeds

weer schuilen wil in

de kelder van de geruststelling

alsof wellustelingen niet bestaan

 

de bom vertellen ze

de bom hij gaat niet vallen

de schop

om te kuilen kun je laten staan

 

en zij zij kust je ongeruste

voorveronderstelling weg en zegt

ik ben er ook nog

 

je verzet je zinnen

blinden wagenwijd open

vrij je zei het schuchter met

de vragen van de tijd om

de toekomst te bevruchten

 

met waakzaamheid

 

 

Piet Hardendood Oktober 2022

 

 

 

 

 

 

 

Gelezen

 

je bundel ruikt bedompt

als je groeve

 

de verzen persen

droeve druiven

opgebaard in glas

het toosten is

een laatste geste om

wat woorden te

verschuiven

 

ze gelezen hebbende

je verzen

als belofte zonder

uitkomst

nooit lijk je te hebben

gevonden wat je zocht

 

hooguit heb je je twijfels

bevestigd als een hond

die een plas doet

op de plek van

een voorganger

 

ze gelezen

als verzen zonder

rijm in zichzelf waarin

het wemelt van

prangende vragen als

jankende psalmen

 

desalniettemin

las ik je verzen als

lichtende sterren aan

het hemels gewelf

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

n.a.v. de bundel

'Al die mooie beloften' van

Rutger Kopland

 

 

 

 

 

 

16.

 

je schaduw leunt zwaar tegen het hek

 

u moet ik zeggen zoals me geleerd is

toen u nog leefde

 

maar toch mijn respect voor u is

als de baar die u naar het graf bracht

jaren geleden toen

 

uw schaduw nog niet zo oud was

nog niet zo zwaar woog als eerder

 

gelukkig bezit het hek nog een klink

mag ik uw kind zijn

nukkig maar in open veld

 

wellicht herkent u me zo nog

 

 

 

 

 

 

Dwarsigheid

 

lakens worden uitgedeeld – wit

 

verdedigingswapens

 

voor het geval dat de orde is verstoord

 

er zijn woorden gevallen

kogels rondgestrooid

in het vuur van het verhaal

 

witregels blijken een te smalle basis

voor vrede

en vogels – ook vreemde – blijven uit de buurt van rook

 

niemand een reden om ook maar ergens over

naar huis te schrijven wel

wordt er een zin in de week gelegd

 

na drie dagen klimt er alsnog iemand in de pen

een dwarse denker

met om zijn middel een laken

 

je weet maar nooit

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

 

 

 

Wennen

 

lang geleden al

liet je de dood als

harde leerschool bij ons achter

 

de tijd verzacht wel enigszins

maar toch

die leegte vol herinnering blijft

we weten er geen raad mee

 

het ziekbed dat

ook sterfbed werd

je at niet meer

een keuze

toch bleef je treuzelen

 

doodgaan moet nu eenmaal

wennen dat grapte je toch

 

het is lang geleden

maar desalniettemin

de leegte hangt hier ingelijst

aan een stalen spijker

uit jouw blikken doos

door mij erin gehamerd

recht op zijn kop

zoals ook jij dat deed

 

en iedere keer als ik er langsloop

is het alsof je knipoogt

 

 

 

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

 

 

 

 

 

 

Dat verrekte vel

 

uitgelijnd

naar het schijnt

met voorbedachte rade

uitdagend leeg en wit

 

kleingeestige poging

te geraken tot

Babylonische trekken

 

dat verrekte vel

vol met

in en uitvoegstroken

waardoor taal

geremd wordt

 

botsende woorden

losse flodders

geen uitzondering

maar regel

 

verwondering

ontstaat

wanneer je krast

 

lot uit de loterij

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 


 

 

 

Hoogzomer

 

achter het huisje langs

het smalle pad op

waar opschot spot met

de snoei van toen

 

dieper het bos in

kleuren zaailingen

voor het eerst en voor 't laatst

bij voorbaat de herfst in

op sterven na dood

 

heide en grassen gaan als

in een gedwongen huwelijk

tezamen op

stof te over om verstikkend

te werken

 

jonge bomen liggen er als

te vroeg gestorven soldaten

in een ongegraven

massagraf

 

maar hoe het ook zij

het is een zomer

een zomer die mieters

hoge ogen gooit en

we moeten toch wat dus

waarom zou je er niet van

genieten

 

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

 

 

 

 

Door de tijd heen

 

ik zie het wel

dat je tred

wat trager is

dan voorheen

dat je vergeet

dat je breeduit lacht

als ik er achter kom

je wat vaker

je gedachten uitleent

die er achteraf

toch toe doen

 

maar voordat

je ze weer

terug hebt

 

ik zie het wel

als je erop aanstuurt

de concentratie

die dat vergt

hoe vaak je iets l

laat vallen of omstoot

zomaar

alsof er iets of iemand

een spatie tikt

je een

witregel nodig hebt

 

dat je

moeite hebt met lezen

vooral 's avonds

als licht een

kunstgreep is

en de spanning

die dat geeft

vanwege

die verrekte nek

je schouder

 

ik zie het wel

dat je schaduw

ouder wordt

 

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

 

 

51.

 

ik heb iets met hout

( mijn vader was timmerman )

en met poëzie

 

ik schrijf dan ook met potlood

 

 

Alsof gisteren

 

kom schrijf me

over vroeger

toen dat

nog niet bestond

 

schrijf me

over ooit als

nooit tevoren

 

kom schrijf me

over toen waarin

geweest nooit

voorbij gaat

 

schrijf me

over het voorbije

van einde tot begin

 

kom schrijf me

over het vertederend

verleden waarin we

heden leven

 

schrijf me

over hoe grijs

hoogblond geweest is

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

Liefdevolle aandacht

 

die subtiele aanrakingen

het brengt welhaast een

zachte pijn teweeg

 

laatst nog

de lijn die werd getrokken over

de bewuste plek met

zachtjes schokken tot gevolg

hoe het bezielde werd gekust

als vlokken sneeuw de aarde

 

dat subtiele dat langs de

randen van de ziel schuurt

verlangen in geduld verduurt als

de belofte van een eeuwigheid

en dan dat subtiele strelen met

lippen die bevochtigd zijn

 

het is een lispelend bidden om de

overgave die steeds weer uitgesteld

wordt vanwege het subtiele spel

 

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

Verlangend Landschap

 

het riet loopt in veelvoud

te hoop tegen de oevers

geeft hoog op over het water

dat oud geworden rimpelt

 

het landschap erachter

vouwt zich open als een

vrouw verlangend

haar schoot

het is de uitdagende zomer

die dat onoverkomelijk

oproept

 

en wie het waagt om

prangende vagen te stellen

wordt in deze terzijde

verwezen naar de vrome

bossages rondom

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

Uitdelen

 

we bekeuren vandaag niet

zei de toezichthouder

delen alleen maar uit

waarschuwingen

bedoelde hij

we delen alleen maar uit

alsof het gebak is

 

ondertussen sta je wel

in het systeem

voor het geval je nog

een keer fietst in het park

 

we zien dat ze er

dagwerk aan hebben

aan uitdelen

 

ze is hij van middelbare

leeftijd en zij een

twintiger die het nog

moet leren – uitdelen

 

alleen maar

waarschuwingen vandaag

opdracht van hogerhand

of eigen initiatief

dat zou lief zijn

 

fietsen over wandelpaden

in het park het mag niet

natuurlijk mag het niet

maar het is verbazend

dat ze daar ter controle

nog personeel voor hebben

 

 

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

Speelveld

 

het is stil op de speelplek de

soldaten zijn vertrokken en toch

geen kind doet er onverschrokken

de was al zou dat makkelijk kunnen

 

inmiddels steekt de wind op

begint die nota bene

oorlogje te spelen met het riet

op het scherpst van de snede

 

vliegen

krassende kraaien af en aan

baden zich in het water

alsof ze spottend bidden

dat even later als

een voorhoofd rimpelt

 

de dood lijkt hier met

vlag en wimpel toch

slachtoffer van het spel

straks hangen er misschien wel

als een soort souvenir

lijken aan de kabelbaan

spoelen

de kinderhoofdjes aan

op 't strandje onder de

volle vale maan

 

liggen de grafkeien eerder al

voorbereid verspreid

over het speelveld missen

alleen nog maar de

afscheidsteksten die

passen bij het behekste spel

 

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

 

Besef

 

het was weer oppassen geblazen

nu ze groter worden azen ze

op een weerwoord

ik kan er wel om lachen

 

anderzijds is er de weemoed

die zachtjes huilen kan om

wat geweest is al heeft

inmiddels trots de overhand

 

eveneens groeit het besef dat

ouder worden niet aan

leeftijd is gebonden maar

oud zijn menselijkerwijs

korter duurt

 

ze worden groot en naar ik wens

mens echt mens onder de mensen

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

 

 

Gevonden dag

 

Nu de schepping inslaapt

dit laatste uur van de nacht

 

wij onder een dekbed van wijn liggen

roept God de moed bijeen

naar een nieuwe dag op zoek te gaan

 

wij weten daar niet van

ons even knielen kwam te laat

en slapen nu de slaap der doden

tussen de zelf geschapen goden

 

wij zouden eerder moeten opstaan

in de allervroegste stonde

en broden moeten delen in

de door God gevonden dag

 

ach ja – dat – wij zouden -

 

 

 

 

 

Proeftuin

 

je ligt te wachten half ontwaakt

in de naakte ochtendschemer

geplooid en doorzichtig

als je peignoir

 

de herinnering sluimert

geheel ontkleed naast je

het zijn wat kostbare kruimels

van de jaren hiervoor

 

je staat zoetjesaan op

tussen hemelsrood gestift lippen

beminde proeftuin van

begiftigde liefde

 

je ontsluit de gordijnen

staart door het venster

naar buiten in vage lijnen

zie je staan wat je mist

 

verbeeldt je – even slechts –

wenkgrage armen je

stapt – van slag – in het bad

dat je aan had gezet

 

de zware geur van olijven

vermand je te blijven

dit land hier – jouw land –

het draagt nog steeds

 

de kleur van je hart

 

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

Zon

 

toen je binnen viel

wat later op de avond

voor even zei je

 

de dag

nog sissend op je huid

je voelde je niet thuis

zo zei je

te weinig frisse lucht

te weinig ruimte om

je te kunnen etaleren

 

je wilt je

breed kunnen pareren

dus je vertrok zoals

dat telkenkere

het geval is en zocht

positie tussen

 

de kunstig

gevlochten wolken om

ze in te kleuren en

in het meest gunstige

geval fungeren wij slechts

als decor omdat

 

vertolken niet ons sterkste

punt is

 

Piet Hardendood mei 2022

 

 

 

 

Tegenstrijdigheid

 

hoe zou het zijn om

met de ziel te dansen

 

zou het een beetje

spielerei zijn of

komen tot een innige

omhelzing

hoe zou het zijn

 

misschien – misschien

moet het eerst wel

pijn doen of komen

tot ontreddering

misschien

zou het al dansend

kansen scheppen tot

een onlosmakelijke

omstrengeling

 

ach god zijn we niet van

tweeën één en andersom

een mengeling van

Adamnezen in ons

diepste wezen – mens

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

Eva

 

ze draait de andere kant op

haar hakken hoger

in het zand dan ooit

 

het verwart ons

 

haar netkousen waarom

heeft zij ze aan in vredesnaam

nu er geen vis meer aan de haak

is te slaan

koppige golven

geen zee meer doorstaan

 

het land achterliggend

verbrijzeld verkracht

ziet haar kreupel heupwiegend

komen als was ze gegijzeld

voor bidden lijkt het te laat en

de eerdere dromen

ze lijken te liegen nu zij nadert

tesaam met de vloed

 

nog eenmaal draait ze zich om

anders dan anders

 

klaar voor onvermijdelijk zelfverraad

 

 

Piet Hardendood mei 2022

( Eva= moeder van alle levenden)

 

 

 

 

 

Elpee

 

je was bang voor een kras geluid

tijdens het opzetten

geen zang was er naaldloos maar

dat hoorde je niet je zong uit volle borst

het zolderraam open

de dakpannen deinde mee

alsof ze nooit anders hadden gedaan

 

je was bang voor een kras

afhankelijk van het nummer dat draaide

hoe de groef zich gedroeg

beschadigd of niet

 

soms kwam zij langs ze was aardig

meer dan

luisterden jullie samen naar het

ritme tegen de ramen dat klonk als

een ware regenbui

 

zo schuilden jullie bij elkaar

bang voor een kras

 

Piet Hardendood mei 2022

 

 

 

 

 

Spiegelschrift

 

stilte op zijn stilst

licht licht op

een voetstap

twee

een mens de eerste

 

ontdoet zich van

het stof der aarde

treed tegemoet

een nieuw begin

 

ontmoet zijn kinderen

bloedverwanten uit

een vorig leven

uit het doodse

opgestaan

 

hier kantelt leven

op de grens van het

bestaan

 

de mens

de eerste

hij kijkt ons in de

spiegel aan

 

Piet Hardendood april 2022

 
 
 
 
 
Er geen weet van hebben
 
ach
hoe zullen we mens zijn
als we dat woord niet verstaan
 
mens als steeds
het beeld verspringt het
kind in hoop gegroeid
de vlucht waagt aan
de hand van vader
 
hoe als de lange arm van
’t kwaad een stok tot
struikelen steekt
 
hoe zullen wij nu
-  tele -  visies opklopt in
de kom van vluchtigheid
 
ach hoe 
nu na wat heeft gewoed
geen einde neemt ons 
voortgaan bloed aan
toegestoken handen heeft
 
hoe zullen we als
ook wijzelf niet samenvallen
met de waarheid
 
onze getalsmatigheid
de som niet kent
van dat wat vrede heet
 
ach laten we op
ramen schrijven hoe verknipt
we open staan om
vastberaden en in
godsnaam de wind te vangen
 
die niet door vingers glipt maar
richting geeft aan onze 
daden van verlangen 
zonder te weten wat we weten
 
Piet Hardendood maart 2022
 

 

 

 

 

 

Tijdopname

 

we dwalen niet meer door de

bomen zoals vroeger

de bladeren waarin vrijheid

schuil ging zijn verschroeid

al het blad dat taalarm is gaan

bladderen

bederft het praten over

vruchtopbrengst

 

wat erft de mens nog nu al het

lover een rotte lucht

verspreid een geur bedompt

die onze herkomst loochent

 

maar ach deze tijd is

eveneens van tijdelijke aard

ooit als de tijd daar is

verlost van de gespletenheid

zullen wij weer bloot en blij

door de bomen dwalen

 

de dood voorbij

 

Piet Hardendood april 2022

 

 

 

 

 

Kraai

 

hij kraait vanuit de hoogte

luidkeels zijn koninkrijk

 

gitzwart is zijn gevederte

dat dreigend klapwiekt

wanneer hij zich verheft

de tedere lente in

toch weet hij zich

mooi afgetekend tegen

de blauwe lucht

doch zijn rauwe kreet

camoufleert de boodschap

van het komend doodskleed

heeft geen benul

van de dode tak waarop hij

neergestreken is

 

onwetend van de vredesduif

die overwinning koert

tussen het jonge blad

 

 

 

 

 

 

Het was goed

 

het heeft geen gezicht

aan het daglicht ontstegen

is de wereld vergeven

van kwaad dat zich richt

 

op de schuld van onschuldigen

die onwetende weten

doch die leven verbeten

in de ongeduldige

 

waan van de dagelijkse dag

blijft het gezicht leep verborgen

schuift de schuld door naar morgen

en toch zei god dat het goed was

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

Een nieuwe lente

 

het uitbotten

aarzelend nog als

jong geliefden

 

het wil

adem voor de geest zijn

genieten leeft er op

 

bloeien is geen lot

steekt trots voelsprieten uit

het plot van angst

 

te boven

 

 

 

 

 

Misplaatst

 

hier het water kabbelt

ontbreekt

de stroom aan informatie

 

even waan je je

een spatie in de tijd

nu Europa zijn gratie heeft verloren

 

hier waar het water kabbelt

ik was er even neergestreken

uitgeweken met mijn lief

 

valt er geen amen uit te spreken

het zij zo – zou

een misplaatste onderstreping zijn

 

hier waar het water kabbelt in

de vroege voorjaarszon

als een pril genoegen voelt

 

maar ergens op de achtergrond

kabbelt het droeve water

golft een later ongewis

alsof je iets mist bij het genieten

 

na het gooien van de angstbom

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

 

Het verloop

 

in de heilige broedkamers

tracht men steeds nog

ideeën

wit te wassen

uit naam van de

veilige veiligheid

dit

voor het geval je jezelf

niet kan vertrouwen

 

is het een samenspel van

gelovigen en

onwetenden

ondertussen

vliegen borelingen uit

na te zijn geïnstrueerd

moet het merendeel

bij regelmaat op herhalingscursus

immers ontvluchten is een gotspe

wordt niet geaccepteerd

inmiddels

zingen ideeën tot leven gebracht

rond

binnen het raamwerk van de chaos

steevast gepromoveerd tot waarheid

 

worden

randverschijnselen

onzichtbaar gedegradeerd

als zijnde niet van toepassing

terwijl data geïnterpreteerd wordt

tot sprookjes die echt

hebben plaats gevonden

 

zijn of worden

concurrerende broedkamers

geëlimineerd tot

hoed zonder rand

blijven deze onvermeld in de krant

en als onkundig afgeserveerd

 

broeit ondergronds sinds het begin al

verzet

dat uitgroeit tot

een vangnet voor andersdenkenden

 

reguleert tijd

de eerder aangewakkerde angst

tot storm in een glas water

die neigingen vertoont

te gaan liggen in

het hoge gras van

de vrijheid

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

 

Meditatie

 

adem in adem uit

uit de grond van je hart

open het luchtruim

 

adem in adem uit

voed je voeten – aard

bodemloos diep je afkomst

 

adem in adem uit vanuit

je kruin tot je tenen

verenig aarde en hemel

 

adem in adem uit

bezwanger je geest tot

kraamkamer om

 

te ontvangen

adem in adem uit

een kring van omarmen

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

Huidzucht

 

ze streelt me de engel

haar geduld breed

als het strand

krult als water over

mijn rug

 

ze streelt me haar hand

beweegt steeds een

tel later dan dat ik

me voorstel

alsof ze het weet

 

streelt ze nog trager

al lager nu bij eb de

spanning hoogtij viert

ze streelt me de engel

of ik me om wil draaien

 

haar ogen dwalen mijn

gehele lichaam over

een zee van liefde

raakt mijn huid aan

zo wachten we samen

 

op de vloed

 

 

 

Uit nood geboren

 

tien maanden

flink over tijd voor een

nieuwe zwangerschap

 

bevrucht door schaamteloosheid

zou je op zijn minst

een handicap verwachten

 

doch het bed waarin de daad

gepleegd is is toegedekt

met leugens – achterklap van

 

een vorig leven

logischerwijs tempert dat

de feestvreugde

 

je vraagt je bij voorbaat af

wanneer het laatste hemd

zal worden aangetrokken

 

zwart als de onverschrokken

dood

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

Op de grens van oud en nieuw

 

ooit las ik

schep uit chaos nieuw

en het bestond

heeft plaatsgevonden

 

onlangs las ik het weer

schep chaos

de rest ontbrak dat zou

je zonde kunnen noemen

 

nu heerst er dan ook angst

we zouden op zijn best

daar vanaf kunnen zien

om zo samen uit chaos

 

nieuw te scheppen

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

Ansichtkaarten

 

we zijn niet meer

degene die we waren

het rechtop lopen kost

ons moeite we leven op

de blaren van de herfst

 

we

zijn kaal van taal geworden

alsof we stammen uit

het tijdperk van de dood

onze dagelijkse gang

is als het bloot dat

door de takken taalt

zoekend naar woorden die

zich schamen voor de waarheid

 

we zijn niet meer

degene die we waren

we staren ons blind op de

winterse (on)werkelijkheid

die vrijwel alleen nog maar

bestaat op ansichtkaarten

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

 

Bloembed

 

ik wil niet in een bloembed liggen

als jij niet naast me ligt

 

jouw geur ik zou hem missen

ik zou me vergewissen

van jouw unieke kleur

niet eerder

lijf aan lijf gaan liggen

 

om samen op te gaan in

één kleur hemelsblauw

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

Vaccin

 

ik wil

zonder jou leven

zonder jou

 

omdat je je

belofte als wonder niet

waar hebt gemaakt

 

je wilt graag in me wonen

ik weet het

maar ik vraag je

hartgrondig

 

ga weg

 

nu je niet doet wat je zegt

te zijn

 

ik wil

zonder jou leven

zonder jou waarom

luister je niet

waarom is je vuist er

keihard

 

alsof mijn hart een

slatafel is

waar jij aan het hoofd zit

mij keer op keer tart

 

ik wil

zonder jou leven

zonder je bedrog en je leugens

ik heb nog nooit geloofd in

wie je zegt te zijn

 

ik smeek je pijnig me niet

laat me vrij in mijn

natuurlijke keuze en

al mocht dat afgodische god

 

omdat jij dat gelooft

 

lijden ter dood

dan nog

wil ik zonder jou leven

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

Geschiedenisles

 

zouden we ons

opnieuw vergissen in de doctrine

vervallen in de oude fouten

van ooit

 

ontkennen dat ook nu weer

een aantal ballen tegelijk

in de lucht worden gehouden

zoals een volksmenner

betaamt

 

de geschiedenis

herhaalt zich wederom

zo lijkt

 

maar bijna niemand

taalt ernaar totdat het in

de geschiedenis boeken

opgetekend staat

 

 

 

 

 

Samen

 

zie ons hier zitten

midden in de nacht

waarbij ongemak onder

een kleedje schuift alsof

het stiekem tegen de

gewoonte in wil bidden

 

jij lucht je hart

ik luister of het klopt

 

in het duister

van de nacht klinkt dat

anders dan overdag maar

ik luister en wacht

 

is het net alsof ginds

iemand fluistert

ik ben er ook nog

 

 

 

Komplot

 

ach kom plot

laat het lot zijn werk

doen

doen waar hij sterk in is

 

het ijzer smeden als het

heet is

het vuur opstoken

waaraan de meute

zich onverdroten

warmen kan

 

leuke beelden voor

de media

 

kom plot

verbeeld je dat je god bent

en dan wat scheelt het

heel de wereld biedt

een luisterend oor

 

kom plot

speel het oude spelletje

verdeel en heers

zaai het zaad van kwaad

in onze duisternis

 

doch als plots het kind

er zijn zal

overwint het licht

een nieuw begin dat

ongedacht

buiten ons om

geboren wordt

 

 

 

 

Nabij

 

nu ik de sterren zie van verre

zo heel dichtbij

leef in de werkelijkheid die

een eeuwig hemels jaargetij

verduurt

ontwaar ik geuren in kleuren

van de regenboog

leunt vertrouwen hemelhoog

tegen de wolken

 

nu ik de sterren zie

als ornamenten voor de ziel

waar vrede opgetogen rust

in de rede van de stilte

liefde onophoudelijk als in

een bede wordt gekust

 

nu ik de sterren zie

bij 't ouder worden

begrijp ik pas dat alles

wat ooit verre was

verscholen ligt in de

nabijheid

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Doorzoek de website

Contact

Gedichten - atelier 0641459847

Pagina Tips

Op de pagina Bundels is info toegevoegd over de onlangs verschenen bundel  'Fragmenten'

 

Deze Bundel is nu ook te koop bij Boekhandel Burger Dorpstraat Waddinxveen.