taal van verbeelding

 Nieuwe gedichten

Onzeker

 

het plaatsje

de tuin

het is er stil

klinkers zwijgen tegen hun

gewoonte in afscheid

de geranium bloeit zijn

laatste ademtocht

het pochen is voorbij

 

langzaam trekt de zomer

zich terug in de schuilhut van

de oud geworden schaduw

 

gaan er laatjes open

roepen blaadjes het getij van

sterven aan

 

is het maar de vraag

of bruin de winter

trekken kan

 

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

 

 

 

 

Toen en nu

 

toen je mij gelezen hebt

de les

mij op het papier gezet alsof

het mijn huid was

 

het blijft me als de waterpokken

bij

 

er niet tegen ingeënt bleef

groeien zeer doen

altijd smolten de sneeuwvlokken

ook zomers

altijd de krenten uit de pap

voor een ander

toch is het lente geworden

lees ik zelf voor uit eigen werk

 

dank

dat u me op sterk water hebt gezet

 

Piet Hardendood september 2022

 

 

 

 

 

 

Dichters

 

ze liegen de taal uit elkaar

om woorden opnieuw te verbinden

om alles wat ettert

aan komt vliegen

in een zinsnede te vangen

een bede te schrijven waarbij

duiven zich thuis voelen

 

dichters

ze schuiven de tijd voor zich uit

om ruimte te scheppen voor taal

die kruimel voor kruimel

gevonden moet worden

ze putten uit bronnen

halfleeg of halfvol waarin

metaforen hun kansen benutten om

harten te winnen ook die

van hardhorend doven en blinden

 

dichters

ze beeldhouwen met woorden

een vers op een sokkel van witregels

en pas als het stof der zinnen

is opgetrokken

zijn zij als vlegels vertrokken

naar plaatsen waar zij

opnieuw weer beginnen

 

Piet Hardendood Augustus 2022

 

 

 

 

 

Versneld proces

 

ze weet wel dat hij weggaat

ze voelt het aan de omhelzing

zijn hand door je haar van die ander

 

een kus nog

zijn lippen op de jouwe

je proeft afstand op korte termijn

 

had hem maar nooit je vinger gegeven

 

jeugdig optimisme

met een gelovig isme als grondslag

 

zijn leugenachtig verzinnen is

begonnen

 

langzaam raakt de kamer leeg

wat een behandeling

 

 

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

 

 

 

 

Gedragen

 

ik heb ons samen

opgehangen

zwart wit gezien in de

verleden tijd

maar nu we daar zo hangen

ingelijst en

steeds nog ademhalen

de toekomst doorgereisd zijn

met de reisgenoten

vallen – opstaan

slagen – falen

 

mag gaan nog steeds

een komen zijn

en in al die tijd

hebben alle dromen die

gedroomd zijn

ons door de eeuwigheid

gedragen aan

 

slechts één enkele schroef

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

 

 

Stiltemoment

 

samen alleen

op de top van het duin

waar stilte

schuin afgesneden bloeit

als een bloem in de knop

 

we wisten de ruisende zee

in ons bloed het water

levensader

ongrijpbaar dichtbij

 

samen alleen

op de top van het duin

een moment waarin het

leven gevrijwaard is

van de dood

 

waar zwijgen veelzeggend

symbool staat voor

taal die volmondig instemt

met het geluid van de zee

 

 

Piet Hardendood augustus 2022 

 

 

 

 

Zappen

 

voeten op de hocker

het beeld verspringt

in aanloop naar morgen

zingt er een vogel

op twee gedachten

 

we lachen om de

misgeschoten kogel

van de jager die zo

de vier jaargetijden mist

 

het beeld verspringt

nog een keer nu voeten

als lijdend voorwerp

van de hocker afglijden

flamingo's op één poot

aan hoogmoed lijden

terwijl de dansvloer

leeg blijft

 

de kans bestaat dat

nog een keer het

beeld verspringt

afhankelijk van

de slaapbehoefte

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

 

Onzegbaar

 

dat ik je liefheb is

ontwijfelbaar waar maar

ik kan het niet zeggen

 

domweg ik hou van jou

klinkt zo algemeen

zo gemakzuchtig

 

evenzo ik heb je lief of

jij bent mijn allerliefste

ik kan het niet zeggen

 

ik moet het laten gebeuren

 

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

Slaapkamerbeeld

 

de geruite stoelkussens

liggen boven op de kast

het past maar net

 

het plafond zou niet

lager moeten zijn

de kast niet hoger

de kussens uitgevouwen

niet dikker

 

de stoelen buiten

schikken zich noodgedwongen

in hun naakte status

nu er buien dreigen

 

ook wij schikken ons

lepeltjesgewijs weliswaar

ons krijgen ze niet

op de kast

 

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

Uitgedaagd

 

hoe jouw rijpheid

de nacht door in mij droomt

het is een schouw van

onvoorstelbaarheden

 

ik weet nog

hoe verleden oud geworden

je jonkheid toonde maar

nu in deze wondere nacht

 

waarin de sterren zich

voor jou verschoonden

ik slechts van verre zien mag

hoe jouw schoonheid is

bijeengebonden

 

nu – in deze wondere nacht

waarin de slaap mij als

verdachte ziet beroep ik mij

op 't feit dat ik ben uitgedaagd

 

hoe jouw rijpheid

onweerstaanbaar zich in mij

gedraagt – mijn ogen onafwendbaar

dwalen door jouw pracht

 

ik wist al toen verleden

nog niet oud geworden was

jij tot rijpheid groeien zou

in dromen onbereikbaar voor de tijd

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

Beminde

 

het ontspringen van de dans

het beloven loochenen

het niet achterom kijken geen moment

het oude nest verlaten

het niet uit de bron drinken

het onbekende geen kans geven

het zogende niet lessen

het onvergeeflijke niet willen vergeven

het niet willen nestelen

het je niet vergewissen

het je verslikken in de liefde

het niet in het diepe durven springen

het niet te vermurwen zijn

het verdringen van verdriet

het ongeloof

het je doof houden al die tijd

het er niet meer zijn

het niets meer laten horen maar

het ergste was nog

het ons aankijken die blik toen je wegging

maar toch dat blijft altijd

 

het desondanks beminde zijn

 

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

 

Verzonken

 

je zou er zo je wilt natuurlijk kunnen gaan liggen

 

je denkt er over na tijdens het aardappels schillen

immers zij kennen die grond daar als kiemkracht van leven

 

je zou er natuurlijk kunnen gaan liggen

 

tussen het hoge gras alsof je nog jong was maar wil je

het ook misschien schrik je je wel dood van de stilte die

 

zich ongetwijfeld zal hechten aan jou als kringloop

daar waar jij wellicht zou willen gaan liggen

 

een eigen stek tussen de doden van eerder

het kan – je wikt de plussen en minnen

 

tja je zou er natuurlijk kunnen gaan liggen

 

vergeet dat er nog vuur onder

de aardappelen moet en worden gegeten

 

helemaal vergeten – je gedachten op dood spoor

neem je je voor ze later nog wel eens te ordenen

 

tenzij geheel onverwacht de rapen eerder gaar zijn

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

Zomerdroefheid

 

dat bewolkte boven ons

het hangt in de lucht

hoe lang het duurt heeft

met de atmosfeer te maken

het aan te raken kan onnodig

onweer veroorzaken

 

een vlucht regenwolken

flikt het weer om na te druppelen

waardoor de straten

blank gezet worden

discriminatie klinkt het luid

de politiek let ook niet op

doch het lijkt een plot van

moeder natuur en nu het al

dagen duurt lijkt alles grijzer

waarom is ondanks God grijs

altijd zo eenzaam

 

al dat bewolkte boven ons

vertolkt een eigen wijze maar wij

we gaan eronder door

hoe zouden wij dan de hemel loven als

het koor de akoestiek moet missen

iets of iemand moet zich toch

vergissen of zit de wind in

de verkeerde hoek

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

 

De dichters

 

ze roepen van alles tevoorschijn

vergezichten

ze nemen een loopje met de

waarheid

oorlogen vol vrede roepen ze op

die een tijd van

leugens doen vermoeden

 

ze roepen

blootsvoets een zee aan om

hem het land in te lokken

zout water op sokken

hoog opgetrokken

als het gordijn van de bühne

bezingen de wind

als een gehuwd kind in

een vertakte boomhut

het geluk van

droomdroge voeten

 

ze steken de lucht aan met

pompoenen van vuur

benoemen de dag als begin

zonder einde met

bloedrode kleuren voor het

brood in de morgen en

de vale voor 's avonds opdat

wolven de schapen weer doden

als een levend geheel

 

ach wat roepen ze veel

de dichters

blaters van woorden zijn het

de groene weiden eisen ze op

om geen ruimte te laten voor

witte boorden verhalen

weg met de praatjes weg met

het schuim van de natie

 

duimzuigers zijn het de dichters

je kan niet met ze niet zonder

niet zonder de vrome zonder de ruige

maar toch

noem ze praatziek voor mijn part

doch laat ze

in hun kracht van verbeelding

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

 

Specht

 

de geluiden

ze klinken op tegen de stammen

als zijnde

berijmde psalmen

boete doening na een lange winter

alsof de

opgelopen schrammen

moeten gehecht

 

het gevecht duurt al dagen

zelfs weken

 

iets of iemand moet toch

sterker zijn

de rechte stammen of de

scherpe bek

 

doch het zal beslecht zijn

voor de tijd van zomer

aanbreekt

 

Piet Hardendood mei 2022

 

 

 

 

Sprakeloos

 

op één of andere wijze

veranderd de spraak nu

liefde vanaf het balkon roept

 

over gaat in lispelen

soms het missen van woorden

is er geen plafond om als

echo te dienen

 

je poogt en je poogt

je beoogd een antwoord op

de roep van 't balkon

dwaalt rond in de poel van je ziel

 

totdat je ontdekt dat

er geen taal is voor liefde

enkel gevoel

 

Piet Hardendood mei 2022

 

 

 

 

 

Heimwee

 

je weet hoe

heimwee kan nadruppelen

kringen kan vormen

 

je niet hoefde te bukken voor

de opgehangen slingers

geluidsnormen je

 

kende het woord niet net

als langeafstandsraketten

landjepik deed je met een zakmes

 

een Zwitserse welke je

voor je verjaardag had gekregen

in afgebakende grond

 

je weet hoe

heimwee een les kan zijn die het

midden houdt tussen

 

jaloersheid en tevredenheid

intussen bedenk je je ook nog

dat bidden toen gewoontegetrouw

 

spontaan klonk nu

meer iets van een noodgreep heeft

je wordt oud je leeft je

 

laatste vonkenregen in het

hedendaagse tijdperk en de

heimwee je laat hem lonken in

 

de wetenschap dat ook nu nog

de kerk altijd ergens in

het midden ligt

 

Piet Hardendood mei 2022

 

 

 

 

 

 

20.

 

als ik jou denk

wenkt de tijd me

in jou te verblijven

 

liefste jij zou daar toch ook

wie is er in godsnaam verdwaald

in de tijd van jouw oneindigheid

 

ik zie hier geen enkele wijzer

 

wel nog zie ik je staan op

het perron

instappen

gaan

in tijdelijkheid

 

maar hoe anders is het nu

nu denken

achteruit moet lopen

een eeuwigheid tegemoet

 

waar ik jou misschien vind

 

 

 

 

 

 

Het was goed

 

het heeft geen gezicht

aan het daglicht ontstegen

is de wereld vergeven

van kwaad dat zich richt

 

op de schuld van onschuldigen

die onwetende weten

doch die leven verbeten

in de steeds ongeduldige

 

waan van de dagelijkse dag

blijft het gezicht leep verborgen

schuift de schuld door naar morgen

en toch zei god dat het goed was

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

Iconisch

 

het veelvoud van

onschuldig heeft geklonken

 

nu wacht het donker

is er de stilte

de kilte onder steen

als balsem op de wonden

 

dat wat geknakt is wacht

drie dagen nog

drie nachten voordat

het onverwachte

beslag zal leggen op

het leven

 

vervalt het bedreven kwaad

in vluchtgedrag zodra

het licht opgaat

opstaat om als

icoon te wonen

 

te midden van de mensen

 

Piet Hardendood april 2022

 

 

 

 

 

 

Nooit eerder

 

 

je wacht op wat er komt

 

een woord

een gedachte

een stem

 

je wacht

 

wellicht vindt je

wat nog nooit is gevonden

stuit je op bronnen die

je tot bruid willen zijn

maar

 

je wacht

 

wacht tot het licht wordt

de dag een gezicht krijgt

een gezicht

dat ergens op lijkt

of misschien wel op iemand

 

je wacht

 

wacht langer dan

de stilte die fluisterend roept

als een stem van voorbij

er klinkt een ruisen op

een groet

 

waarin je iets van het

verleden herkent

en nog – nog

wacht je

 

middenin het zachte rumoer

er behoeft geen roer om

alles wat komt of eens

komen zal – zal zijn

als vervulling van dromen

nooit eerder gedroomd

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

Een grens over

 

alles ligt open

iedere andere optie

sluit daarbij aan

wat dicht ligt duidt

op een misvatting

 

de oorlog

de oorlog ligt ook open

net als het water dat

niet is bevroren

tevoren weet je dat niet

 

en toch is hij gebleven

zij gevlucht alle

geruchten hou je open

kom je terecht

en waar

nu alles nog open ligt

al zijn er wegen afgesloten

toch ligt de oorlog open

in al zijn wreedheid

in al zijn kretologie

de macht schaakt en schikt

waar dood open en bloot

zonder schrik

het straatbeeld bepaald

 

 

zit hij gevangen in de strijd

vlucht zij in tweestrijd gevangen

op weg naar vrijheid

een grens over

 

het wordt er niet

rooskleuriger op zolang het

open ligt

in een zwarte bladzijde van

de geschiedenis

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

Op weg naar Pasen

 

ze fietst

gaat een drempel over

 

de wereld ziet er

op zijn kop anders uit

 

iets in haar zegt dat het

wel weer anders worden zal

als dat het geworden is

 

ze fiets

drempels te over

 

er schuiven ongedacht

namen langs ze huivert even

 

ze wacht tot het licht verspringt

trapt zich een grens over

ze ziet hem staan

 

de mens in de bloedakker

van de wereld

 

ze kijkt achterom

niet uit heimwee maar

of er nog meer volgen

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

Uiteindelijk

 

er wordt

gevochten

gevlucht

harten gelucht

gehuild

graven gekuild

in bochten gewrongen

geschoten

bommen gegooid

raketten gericht

huizen ontwricht

in schuilkelders geschuild

zand in ogen gestrooid

doden geteld

statistieken gemeld

angst gezaaid

tranen gemaaid

 

wat erger is

 

gelogen

de waarheid verdraaid

met tweespalt als uitkomst

recht gesproken

wat krom is

 

en nog erger

 

een sluw spel gespeeld

over de ruggen van

onschuldige mensen

het is alles

een kluwen waarin

de waarheid

verklit zit

onzichtbaar

 

totdat

 

het leidt tot

een nieuwe dimensie

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

 

Ogenschijnlijk

 

met de schrik laat je

het potlood uit je

handen vallen

honderdtallen woorden

sterven een stille dood

op het krijtwitte papier

 

hier wordt er geschreeuwd

hier liggen lijken opgeschort

te wachten

er is letterlijk geen graf

vers van de schep te krijgen

de tijd treft onze laksheid

middenin een zin loze zin

vol van medelijden

 

we worden van elkaar

gescheiden in één en al

saamhorigheid nu er een

vijand is die de taal van

doven afwimpelt bij een

al te simpele

voorstelling van zaken

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

Discrepantie

 

nu ik je gevonden heb

zal ik je blijven zoeken

wetende

 

dat jouw komen gaan is

je niet bent in te lijven

jouw leven is gestoeld

op vrijheid om

er te kunnen zijn

 

er te kunnen zijn

in de verste uithoek van

nabijheid

 

toch iedere keer als ik

jou opnieuw weer vind zou

ik je open willen dichten

maar het schrijflint

bevat nu eenmaal

onvoldoende inkt om

jouw liefde te herschrijven

 

zo leven wij in een kladrelatie

waarin zo is desondanks

gebleken steeds weer

voldoende spaties zijn voor

leeftekens op de levenslijn

 

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

Verhelderend

 

de kaarsjes vlammend als

een betoog van vrede zijn

het de lede ogen die het

verkoren lam zien bloeden

 

ten strengste verboden het

verhaal te voederen wordt

taal gecensureerd nu het

opnieuw gaat om

het spel meer dan broden

 

de kaarsjes vlammend als

een betoog van vrede

tegen de tweede strofe in

zijn het de lede ogen die

 

steeds weer oplichten in

de vredesvlam die steeds

opnieuw zal worden

aangestoken

 

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

Twaalf

 

tiener al – kind nog

hormonen gieren

door haar lijf

emoties gaan en komen

 

straks moet ze kiezen

studie – school en dan

dat wil ze graag -

op vakantie mits

ze is geprikt

anders loopt ze 't mis

 

straks moet ze kiezen

tiener al – kind nog

zo'n mooi kind

 

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

Zijn

 

zijn we onszelf nog of

zijn we geworden

 

geworden in een

verloren uur van de tijd

waar de orde zoek was

 

zijn we onszelf nog of

geworden tot bomen van

zekerheid – tegelijkertijd

onzeker als de seizoenen

 

zijn we onszelf nog

jong nog en groen

ongesnoeid

los van de schaar die

het beter weet

of is ons 'toen' verbrand

in het kampvuur van

onze jeugd

 

zijn we onszelf nog

zoals het strand en de zee

die samen eb en vloed

verdragen – onszelf nog

zoals de schelp die er ligt

in alle geduld en op

luisteren gespitst is

 

zijn we onszelf nog of

laten we de rivier

oeverloos stromen

het land in om te verdrinken

willen we dat drenkeling zijn

geen reddingsboei

bij de hand

 

zijn we onszelf nog

samen één met de natuur

één in ieder getij

samen door

het louterend vuur gaan

om het verloren uur

terug te vinden en

 

onszelf als kinderen

 

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

 

Tijdsspanne

 

nu ook het waken

naar het lijkt

slaap gevat heeft

stil verscholen

onder het vale laken

van de dood

spelen heel zachtjes

weliswaar al

enkele violen

 

de muziek klinkt als

een gebroken

winterlandschap

en zwelt heel langzaam

aan tegen de kale bomen

maar

 

sterft op de grens van

het geluid in zwanenzang

nu nog hoor ik de

ontaarde laatste tonen

o mens – gods mens

 

waak

 

 

 

 

 

?

 

alles is anders

de regen is anders

de wind

de sneeuw

het ijs

het vergeven is anders

het bewijs

de leugen

de liefde

de haat

de vrijheid is anders

het verheugen

het grieven

de praatzucht

 

alles is anders

de vlucht is anders

het gerucht

het kennen

het vieren

het verdriet is anders

de blijdschap

de verbindende banden

het verwennen

het versieren

 

alles is anders

het nieuws is anders

het regeren

de oppositie

het werken

het leren

de politie

alles is anders

de posities zijn anders

het sporten

het bezoek

het feesten

de tekorten

het genoeg

 

behalve de tijd

de mensen hoe is het met

de mensen

 

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

Speelplek

 

ik zat hier nooit eerder

de wereld lijkt er anders

ooit moet het daar

ook zo geweest zijn

 

toch

is de tijd bij hier en daar

hetzelfde

niets op een andere

leest geschoeid

 

en toch – opeens zie ik het

is er hier iets anders

de doelen die er staan

zijn leeg

 

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

Voorafgaand

 

de winter ligt languit in

verlangen op zijn rug

zucht genadig

om een bruidskleed

 

wit

 

beroept zich

op het maagdelijk vlies

als dat geaccepteerd wordt

pas dan zal duidelijk zijn

 

dat de kou nog

lang niet uit de lucht is

 

 

 

 

 

Proeftijd

 

nadat de schapen zijn geteld

wij ons vergapen hebben aan

het koor dat maagdelijk aan

de hemel hing en zong

van de geboorte

 

wij simpelweg de spruitjes opgezet

stoofperen gaar geweld

de tafel zoals het hoort gedekt

 

we proefden zomaar samen hoe

het leven smaakte zowel

het bittere het zoete tot aan

het zelfgemaakte

chocolade toetje toe alsof er

een engel stiekem

hier gebleven ons de kracht

van zweven even had geleend

 

en bij het kopje koffie zag ik

vanuit mijn ooghoek een

schittering voor 't raam

waarin wij samen in een

overvloed van licht en kaarsen

weerkaatsten ons verbaasden

over 't beeld

 

toch had ik zelf

eerder al het daar op gehangen

niet wetend dat vanavond

deze kerst ontworsteld uit

de wonden van de tijd

zo vredig vlam zou vatten

 

 

 

Geduld

 

verlangend licht

uit zwangerschap

tot leven gekomen

richt zich vooraleerst

voorzichtig op

in kwetsbaarheid

 

nu ook de vrome

welkomstwoorden

neigen naar een uniformiteit

welke een poging wagen

het licht te

verdonkeremanen

 

maar toch bij monde

van het kind klinken

steeds weer

onverwachte woorden op

die al het lang verlangen

in het niet doen zinken

 

 

 

 

 

 

Geen keus

 

soms bekruipt het je

dat anders zijn

 

sluipt de angst in de

weekmakers van je ziel

 

wat als dat anders zijn

tot sancties leidt

het pleit tevergeefs

 

je afgescheiden moet

gaan leven

je twijfelt tussen

vluchten of aanvallen

 

anderzijds weet je dat

beiden

bij voorbaat mislukken

indien

 

je niet blijft in de liefde

 

 

 

 

Barensweeën

 

dit land is eindejaar weer dicht – op slot

met recht genoemde donkere dagen

het feest van 't Christuskind en God

leunt zwaar op de aloude vragen

 

nu velen grosso modo instemmen

met het gemodelleerde kwaad

zich keren tegen hen die anders denken

aangespoord door leugenpraat

 

en toch zal straks het kind er zijn

geboren uit een zwangere nacht

uit barensweeën af en aan – vol pijn

 

het zal ons vrede brengen – licht

en zij die geloven in hun eigen kracht

zien voorbij aan boodschap van de krib

 

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

Speelplek

 

ik zat hier nooit eerder

de wereld lijkt er anders

ooit moet het daar

ook zo geweest zijn

 

toch

is de tijd bij hier en daar

hetzelfde

niets op een andere

leest geschoeid

 

en toch – opeens zie ik het

de doelen die er staan

zijn leeg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op deze website wordt regelmatig gewerkt aan nieuwe items en een andere indeling.

Nieuwe gedichten

Gelezen

 

je bundel ruikt bedompt

als je groeve

 

de verzen persen

droeve druiven

opgebaard in glas

het toosten is

een laatste geste om

wat woorden te

verschuiven

 

ze gelezen hebbende

je verzen

als belofte zonder

uitkomst

nooit lijk je te hebben

gevonden wat je zocht

 

hooguit heb je je twijfels

bevestigd als een hond

die een plas doet

op de plek van

een voorganger

 

ze gelezen

als verzen zonder

rijm in zichzelf waarin

het wemelt van

prangende vragen als

jankende psalmen

 

desalniettemin

las ik je verzen als

lichtende sterren aan

het hemels gewelf

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

n.a.v. de bundel

'Al die mooie beloften' van

Rutger Kopland

 

 

 

 

 

 

16.

 

je schaduw leunt zwaar tegen het hek

 

u moet ik zeggen zoals me geleerd is

toen u nog leefde

 

maar toch mijn respect voor u is

als de baar die u naar het graf bracht

jaren geleden toen

 

uw schaduw nog niet zo oud was

nog niet zo zwaar woog als eerder

 

gelukkig bezit het hek nog een klink

mag ik uw kind zijn

nukkig maar in open veld

 

wellicht herkent u me zo nog

 

 

 

 

 

 

Dwarsigheid

 

lakens worden uitgedeeld – wit

 

verdedigingswapens

 

voor het geval dat de orde is verstoord

 

er zijn woorden gevallen

kogels rondgestrooid

in het vuur van het verhaal

 

witregels blijken een te smalle basis

voor vrede

en vogels – ook vreemde – blijven uit de buurt van rook

 

niemand een reden om ook maar ergens over

naar huis te schrijven wel

wordt er een zin in de week gelegd

 

na drie dagen klimt er alsnog iemand in de pen

een dwarse denker

met om zijn middel een laken

 

je weet maar nooit

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

 

 

 

Wennen

 

lang geleden al

liet je de dood als

harde leerschool bij ons achter

 

de tijd verzacht wel enigszins

maar toch

die leegte vol herinnering blijft

we weten er geen raad mee

 

het ziekbed dat

ook sterfbed werd

je at niet meer

een keuze

toch bleef je treuzelen

 

doodgaan moet nu eenmaal

wennen dat grapte je toch

 

het is lang geleden

maar desalniettemin

de leegte hangt hier ingelijst

aan een stalen spijker

uit jouw blikken doos

door mij erin gehamerd

recht op zijn kop

zoals ook jij dat deed

 

en iedere keer als ik er langsloop

is het alsof je knipoogt

 

 

 

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

 

 

 

 

 

 

Dat verrekte vel

 

uitgelijnd

naar het schijnt

met voorbedachte rade

uitdagend leeg en wit

 

kleingeestige poging

te geraken tot

Babylonische trekken

 

dat verrekte vel

vol met

in en uitvoegstroken

waardoor taal

geremd wordt

 

botsende woorden

losse flodders

geen uitzondering

maar regel

 

verwondering

ontstaat

wanneer je krast

 

lot uit de loterij

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 


 

 

 

Hoogzomer

 

achter het huisje langs

het smalle pad op

waar opschot spot met

de snoei van toen

 

dieper het bos in

kleuren zaailingen

voor het eerst en voor 't laatst

bij voorbaat de herfst in

op sterven na dood

 

heide en grassen gaan als

in een gedwongen huwelijk

tezamen op

stof te over om verstikkend

te werken

 

jonge bomen liggen er als

te vroeg gestorven soldaten

in een ongegraven

massagraf

 

maar hoe het ook zij

het is een zomer

een zomer die mieters

hoge ogen gooit en

we moeten toch wat dus

waarom zou je er niet van

genieten

 

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

 

 

 

 

Door de tijd heen

 

ik zie het wel

dat je tred

wat trager is

dan voorheen

dat je vergeet

dat je breeduit lacht

als ik er achter kom

je wat vaker

je gedachten uitleent

die er achteraf

toch toe doen

 

maar voordat

je ze weer

terug hebt

 

ik zie het wel

als je erop aanstuurt

de concentratie

die dat vergt

hoe vaak je iets l

laat vallen of omstoot

zomaar

alsof er iets of iemand

een spatie tikt

je een

witregel nodig hebt

 

dat je

moeite hebt met lezen

vooral 's avonds

als licht een

kunstgreep is

en de spanning

die dat geeft

vanwege

die verrekte nek

je schouder

 

ik zie het wel

dat je schaduw

ouder wordt

 

 

Piet Hardendood augustus 2022

 

 

 

51.

 

ik heb iets met hout

( mijn vader was timmerman )

en met poëzie

 

ik schrijf dan ook met potlood

 

 

Alsof gisteren

 

kom schrijf me

over vroeger

toen dat

nog niet bestond

 

schrijf me

over ooit als

nooit tevoren

 

kom schrijf me

over toen waarin

geweest nooit

voorbij gaat

 

schrijf me

over het voorbije

van einde tot begin

 

kom schrijf me

over het vertederend

verleden waarin we

heden leven

 

schrijf me

over hoe grijs

hoogblond geweest is

 

Piet Hardendood juli 2022

 

 

 

Liefdevolle aandacht

 

die subtiele aanrakingen

het brengt welhaast een

zachte pijn teweeg

 

laatst nog

de lijn die werd getrokken over

de bewuste plek met

zachtjes schokken tot gevolg

hoe het bezielde werd gekust

als vlokken sneeuw de aarde

 

dat subtiele dat langs de

randen van de ziel schuurt

verlangen in geduld verduurt als

de belofte van een eeuwigheid

en dan dat subtiele strelen met

lippen die bevochtigd zijn

 

het is een lispelend bidden om de

overgave die steeds weer uitgesteld

wordt vanwege het subtiele spel

 

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

Verlangend Landschap

 

het riet loopt in veelvoud

te hoop tegen de oevers

geeft hoog op over het water

dat oud geworden rimpelt

 

het landschap erachter

vouwt zich open als een

vrouw verlangend

haar schoot

het is de uitdagende zomer

die dat onoverkomelijk

oproept

 

en wie het waagt om

prangende vagen te stellen

wordt in deze terzijde

verwezen naar de vrome

bossages rondom

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

Uitdelen

 

we bekeuren vandaag niet

zei de toezichthouder

delen alleen maar uit

waarschuwingen

bedoelde hij

we delen alleen maar uit

alsof het gebak is

 

ondertussen sta je wel

in het systeem

voor het geval je nog

een keer fietst in het park

 

we zien dat ze er

dagwerk aan hebben

aan uitdelen

 

ze is hij van middelbare

leeftijd en zij een

twintiger die het nog

moet leren – uitdelen

 

alleen maar

waarschuwingen vandaag

opdracht van hogerhand

of eigen initiatief

dat zou lief zijn

 

fietsen over wandelpaden

in het park het mag niet

natuurlijk mag het niet

maar het is verbazend

dat ze daar ter controle

nog personeel voor hebben

 

 

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

Speelveld

 

het is stil op de speelplek de

soldaten zijn vertrokken en toch

geen kind doet er onverschrokken

de was al zou dat makkelijk kunnen

 

inmiddels steekt de wind op

begint die nota bene

oorlogje te spelen met het riet

op het scherpst van de snede

 

vliegen

krassende kraaien af en aan

baden zich in het water

alsof ze spottend bidden

dat even later als

een voorhoofd rimpelt

 

de dood lijkt hier met

vlag en wimpel toch

slachtoffer van het spel

straks hangen er misschien wel

als een soort souvenir

lijken aan de kabelbaan

spoelen

de kinderhoofdjes aan

op 't strandje onder de

volle vale maan

 

liggen de grafkeien eerder al

voorbereid verspreid

over het speelveld missen

alleen nog maar de

afscheidsteksten die

passen bij het behekste spel

 

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

 

Besef

 

het was weer oppassen geblazen

nu ze groter worden azen ze

op een weerwoord

ik kan er wel om lachen

 

anderzijds is er de weemoed

die zachtjes huilen kan om

wat geweest is al heeft

inmiddels trots de overhand

 

eveneens groeit het besef dat

ouder worden niet aan

leeftijd is gebonden maar

oud zijn menselijkerwijs

korter duurt

 

ze worden groot en naar ik wens

mens echt mens onder de mensen

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

 

 

Gevonden dag

 

Nu de schepping inslaapt

dit laatste uur van de nacht

 

wij onder een dekbed van wijn liggen

roept God de moed bijeen

naar een nieuwe dag op zoek te gaan

 

wij weten daar niet van

ons even knielen kwam te laat

en slapen nu de slaap der doden

tussen de zelf geschapen goden

 

wij zouden eerder moeten opstaan

in de allervroegste stonde

en broden moeten delen in

de door God gevonden dag

 

ach ja – dat – wij zouden -

 

 

 

 

 

Proeftuin

 

je ligt te wachten half ontwaakt

in de naakte ochtendschemer

geplooid en doorzichtig

als je peignoir

 

de herinnering sluimert

geheel ontkleed naast je

het zijn wat kostbare kruimels

van de jaren hiervoor

 

je staat zoetjesaan op

tussen hemelsrood gestift lippen

beminde proeftuin van

begiftigde liefde

 

je ontsluit de gordijnen

staart door het venster

naar buiten in vage lijnen

zie je staan wat je mist

 

verbeeldt je – even slechts –

wenkgrage armen je

stapt – van slag – in het bad

dat je aan had gezet

 

de zware geur van olijven

vermand je te blijven

dit land hier – jouw land –

het draagt nog steeds

 

de kleur van je hart

 

 

Piet Hardendood juni 2022

 

 

 

 

 

Zon

 

toen je binnen viel

wat later op de avond

voor even zei je

 

de dag

nog sissend op je huid

je voelde je niet thuis

zo zei je

te weinig frisse lucht

te weinig ruimte om

je te kunnen etaleren

 

je wilt je

breed kunnen pareren

dus je vertrok zoals

dat telkenkere

het geval is en zocht

positie tussen

 

de kunstig

gevlochten wolken om

ze in te kleuren en

in het meest gunstige

geval fungeren wij slechts

als decor omdat

 

vertolken niet ons sterkste

punt is

 

Piet Hardendood mei 2022

 

 

 

 

Tegenstrijdigheid

 

hoe zou het zijn om

met de ziel te dansen

 

zou het een beetje

spielerei zijn of

komen tot een innige

omhelzing

hoe zou het zijn

 

misschien – misschien

moet het eerst wel

pijn doen of komen

tot ontreddering

misschien

zou het al dansend

kansen scheppen tot

een onlosmakelijke

omstrengeling

 

ach god zijn we niet van

tweeën één en andersom

een mengeling van

Adamnezen in ons

diepste wezen – mens

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

Eva

 

ze draait de andere kant op

haar hakken hoger

in het zand dan ooit

 

het verwart ons

 

haar netkousen waarom

heeft zij ze aan in vredesnaam

nu er geen vis meer aan de haak

is te slaan

koppige golven

geen zee meer doorstaan

 

het land achterliggend

verbrijzeld verkracht

ziet haar kreupel heupwiegend

komen als was ze gegijzeld

voor bidden lijkt het te laat en

de eerdere dromen

ze lijken te liegen nu zij nadert

tesaam met de vloed

 

nog eenmaal draait ze zich om

anders dan anders

 

klaar voor onvermijdelijk zelfverraad

 

 

Piet Hardendood mei 2022

( Eva= moeder van alle levenden)

 

 

 

 

 

Elpee

 

je was bang voor een kras geluid

tijdens het opzetten

geen zang was er naaldloos maar

dat hoorde je niet je zong uit volle borst

het zolderraam open

de dakpannen deinde mee

alsof ze nooit anders hadden gedaan

 

je was bang voor een kras

afhankelijk van het nummer dat draaide

hoe de groef zich gedroeg

beschadigd of niet

 

soms kwam zij langs ze was aardig

meer dan

luisterden jullie samen naar het

ritme tegen de ramen dat klonk als

een ware regenbui

 

zo schuilden jullie bij elkaar

bang voor een kras

 

Piet Hardendood mei 2022

 

 

 

 

 

Spiegelschrift

 

stilte op zijn stilst

licht licht op

een voetstap

twee

een mens de eerste

 

ontdoet zich van

het stof der aarde

treed tegemoet

een nieuw begin

 

ontmoet zijn kinderen

bloedverwanten uit

een vorig leven

uit het doodse

opgestaan

 

hier kantelt leven

op de grens van het

bestaan

 

de mens

de eerste

hij kijkt ons in de

spiegel aan

 

Piet Hardendood april 2022

 
 
 
 
 
Er geen weet van hebben
 
ach
hoe zullen we mens zijn
als we dat woord niet verstaan
 
mens als steeds
het beeld verspringt het
kind in hoop gegroeid
de vlucht waagt aan
de hand van vader
 
hoe als de lange arm van
’t kwaad een stok tot
struikelen steekt
 
hoe zullen wij nu
-  tele -  visies opklopt in
de kom van vluchtigheid
 
ach hoe 
nu na wat heeft gewoed
geen einde neemt ons 
voortgaan bloed aan
toegestoken handen heeft
 
hoe zullen we als
ook wijzelf niet samenvallen
met de waarheid
 
onze getalsmatigheid
de som niet kent
van dat wat vrede heet
 
ach laten we op
ramen schrijven hoe verknipt
we open staan om
vastberaden en in
godsnaam de wind te vangen
 
die niet door vingers glipt maar
richting geeft aan onze 
daden van verlangen 
zonder te weten wat we weten
 
Piet Hardendood maart 2022
 

 

 

 

 

 

Tijdopname

 

we dwalen niet meer door de

bomen zoals vroeger

de bladeren waarin vrijheid

schuil ging zijn verschroeid

al het blad dat taalarm is gaan

bladderen

bederft het praten over

vruchtopbrengst

 

wat erft de mens nog nu al het

lover een rotte lucht

verspreid een geur bedompt

die onze herkomst loochent

 

maar ach deze tijd is

eveneens van tijdelijke aard

ooit als de tijd daar is

verlost van de gespletenheid

zullen wij weer bloot en blij

door de bomen dwalen

 

de dood voorbij

 

Piet Hardendood april 2022

 

 

 

 

 

Kraai

 

hij kraait vanuit de hoogte

luidkeels zijn koninkrijk

 

gitzwart is zijn gevederte

dat dreigend klapwiekt

wanneer hij zich verheft

de tedere lente in

toch weet hij zich

mooi afgetekend tegen

de blauwe lucht

doch zijn rauwe kreet

camoufleert de boodschap

van het komend doodskleed

heeft geen benul

van de dode tak waarop hij

neergestreken is

 

onwetend van de vredesduif

die overwinning koert

tussen het jonge blad

 

 

 

 

 

 

Het was goed

 

het heeft geen gezicht

aan het daglicht ontstegen

is de wereld vergeven

van kwaad dat zich richt

 

op de schuld van onschuldigen

die onwetende weten

doch die leven verbeten

in de ongeduldige

 

waan van de dagelijkse dag

blijft het gezicht leep verborgen

schuift de schuld door naar morgen

en toch zei god dat het goed was

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

Een nieuwe lente

 

het uitbotten

aarzelend nog als

jong geliefden

 

het wil

adem voor de geest zijn

genieten leeft er op

 

bloeien is geen lot

steekt trots voelsprieten uit

het plot van angst

 

te boven

 

 

 

 

 

Misplaatst

 

hier het water kabbelt

ontbreekt

de stroom aan informatie

 

even waan je je

een spatie in de tijd

nu Europa zijn gratie heeft verloren

 

hier waar het water kabbelt

ik was er even neergestreken

uitgeweken met mijn lief

 

valt er geen amen uit te spreken

het zij zo – zou

een misplaatste onderstreping zijn

 

hier waar het water kabbelt in

de vroege voorjaarszon

als een pril genoegen voelt

 

maar ergens op de achtergrond

kabbelt het droeve water

golft een later ongewis

alsof je iets mist bij het genieten

 

na het gooien van de angstbom

 

 

Piet Hardendood maart 2022

 

 

 

 

 

 

Het verloop

 

in de heilige broedkamers

tracht men steeds nog

ideeën

wit te wassen

uit naam van de

veilige veiligheid

dit

voor het geval je jezelf

niet kan vertrouwen

 

is het een samenspel van

gelovigen en

onwetenden

ondertussen

vliegen borelingen uit

na te zijn geïnstrueerd

moet het merendeel

bij regelmaat op herhalingscursus

immers ontvluchten is een gotspe

wordt niet geaccepteerd

inmiddels

zingen ideeën tot leven gebracht

rond

binnen het raamwerk van de chaos

steevast gepromoveerd tot waarheid

 

worden

randverschijnselen

onzichtbaar gedegradeerd

als zijnde niet van toepassing

terwijl data geïnterpreteerd wordt

tot sprookjes die echt

hebben plaats gevonden

 

zijn of worden

concurrerende broedkamers

geëlimineerd tot

hoed zonder rand

blijven deze onvermeld in de krant

en als onkundig afgeserveerd

 

broeit ondergronds sinds het begin al

verzet

dat uitgroeit tot

een vangnet voor andersdenkenden

 

reguleert tijd

de eerder aangewakkerde angst

tot storm in een glas water

die neigingen vertoont

te gaan liggen in

het hoge gras van

de vrijheid

 

Piet Hardendood januari 2022

 

 

 

 

 

Meditatie

 

adem in adem uit

uit de grond van je hart

open het luchtruim

 

adem in adem uit

voed je voeten – aard

bodemloos diep je afkomst

 

adem in adem uit vanuit

je kruin tot je tenen

verenig aarde en hemel

 

adem in adem uit

bezwanger je geest tot

kraamkamer om

 

te ontvangen

adem in adem uit

een kring van omarmen

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

Huidzucht

 

ze streelt me de engel

haar geduld breed

als het strand

krult als water over

mijn rug

 

ze streelt me haar hand

beweegt steeds een

tel later dan dat ik

me voorstel

alsof ze het weet

 

streelt ze nog trager

al lager nu bij eb de

spanning hoogtij viert

ze streelt me de engel

of ik me om wil draaien

 

haar ogen dwalen mijn

gehele lichaam over

een zee van liefde

raakt mijn huid aan

zo wachten we samen

 

op de vloed

 

 

 

Uit nood geboren

 

tien maanden

flink over tijd voor een

nieuwe zwangerschap

 

bevrucht door schaamteloosheid

zou je op zijn minst

een handicap verwachten

 

doch het bed waarin de daad

gepleegd is is toegedekt

met leugens – achterklap van

 

een vorig leven

logischerwijs tempert dat

de feestvreugde

 

je vraagt je bij voorbaat af

wanneer het laatste hemd

zal worden aangetrokken

 

zwart als de onverschrokken

dood

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

Op de grens van oud en nieuw

 

ooit las ik

schep uit chaos nieuw

en het bestond

heeft plaatsgevonden

 

onlangs las ik het weer

schep chaos

de rest ontbrak dat zou

je zonde kunnen noemen

 

nu heerst er dan ook angst

we zouden op zijn best

daar vanaf kunnen zien

om zo samen uit chaos

 

nieuw te scheppen

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

Ansichtkaarten

 

we zijn niet meer

degene die we waren

het rechtop lopen kost

ons moeite we leven op

de blaren van de herfst

 

we

zijn kaal van taal geworden

alsof we stammen uit

het tijdperk van de dood

onze dagelijkse gang

is als het bloot dat

door de takken taalt

zoekend naar woorden die

zich schamen voor de waarheid

 

we zijn niet meer

degene die we waren

we staren ons blind op de

winterse (on)werkelijkheid

die vrijwel alleen nog maar

bestaat op ansichtkaarten

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

 

Bloembed

 

ik wil niet in een bloembed liggen

als jij niet naast me ligt

 

jouw geur ik zou hem missen

ik zou me vergewissen

van jouw unieke kleur

niet eerder

lijf aan lijf gaan liggen

 

om samen op te gaan in

één kleur hemelsblauw

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

Vaccin

 

ik wil

zonder jou leven

zonder jou

 

omdat je je

belofte als wonder niet

waar hebt gemaakt

 

je wilt graag in me wonen

ik weet het

maar ik vraag je

hartgrondig

 

ga weg

 

nu je niet doet wat je zegt

te zijn

 

ik wil

zonder jou leven

zonder jou waarom

luister je niet

waarom is je vuist er

keihard

 

alsof mijn hart een

slatafel is

waar jij aan het hoofd zit

mij keer op keer tart

 

ik wil

zonder jou leven

zonder je bedrog en je leugens

ik heb nog nooit geloofd in

wie je zegt te zijn

 

ik smeek je pijnig me niet

laat me vrij in mijn

natuurlijke keuze en

al mocht dat afgodische god

 

omdat jij dat gelooft

 

lijden ter dood

dan nog

wil ik zonder jou leven

 

 

Piet Hardendood december 2021

 

 

 

 

 

Geschiedenisles

 

zouden we ons

opnieuw vergissen in de doctrine

vervallen in de oude fouten

van ooit

 

ontkennen dat ook nu weer

een aantal ballen tegelijk

in de lucht worden gehouden

zoals een volksmenner

betaamt

 

de geschiedenis

herhaalt zich wederom

zo lijkt

 

maar bijna niemand

taalt ernaar totdat het in

de geschiedenis boeken

opgetekend staat

 

 

 

 

 

Samen

 

zie ons hier zitten

midden in de nacht

waarbij ongemak onder

een kleedje schuift alsof

het stiekem tegen de

gewoonte in wil bidden

 

jij lucht je hart

ik luister of het klopt

 

in het duister

van de nacht klinkt dat

anders dan overdag maar

ik luister en wacht

 

is het net alsof ginds

iemand fluistert

ik ben er ook nog

 

 

 

Komplot

 

ach kom plot

laat het lot zijn werk

doen

doen waar hij sterk in is

 

het ijzer smeden als het

heet is

het vuur opstoken

waaraan de meute

zich onverdroten

warmen kan

 

leuke beelden voor

de media

 

kom plot

verbeeld je dat je god bent

en dan wat scheelt het

heel de wereld biedt

een luisterend oor

 

kom plot

speel het oude spelletje

verdeel en heers

zaai het zaad van kwaad

in onze duisternis

 

doch als plots het kind

er zijn zal

overwint het licht

een nieuw begin dat

ongedacht

buiten ons om

geboren wordt

 

 

 

 

Nabij

 

nu ik de sterren zie van verre

zo heel dichtbij

leef in de werkelijkheid die

een eeuwig hemels jaargetij

verduurt

ontwaar ik geuren in kleuren

van de regenboog

leunt vertrouwen hemelhoog

tegen de wolken

 

nu ik de sterren zie

als ornamenten voor de ziel

waar vrede opgetogen rust

in de rede van de stilte

liefde onophoudelijk als in

een bede wordt gekust

 

nu ik de sterren zie

bij 't ouder worden

begrijp ik pas dat alles

wat ooit verre was

verscholen ligt in de

nabijheid

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Doorzoek de website

Contact

Gedichten - atelier 0641459847

Pagina Tips

Op de pagina Bundels is info toegevoegd over de onlangs verschenen bundel  'Fragmenten'

 

Deze Bundel is nu ook te koop bij Boekhandel Burger Dorpstraat Waddinxveen.