taal van verbeelding

 

 

 

 

Je staat er stiller

 

ik teken je en Profil

tussen de bomen in de laan

onder het maanlicht

kleurt mijn ziel

je lijnen zilver

 

je staat er stiller dan

de maan die van

verlangen trilt  zij

die voorbijgaan

zien je niet

 

missen je

ongeboren schaduw

expliciet je naam die

in die ene boom gekerfd

staat waarvan ’t kwadraat

 

in duizendvoud

de tijd doorstaat 

 

 

Ode aan de oude eik

 

je staat hier ongenood

kaal en bloot

gesteld

op leven

 

’t is winter en

de dood als

dwarsverbinder

kleurt avondzinnen rood

 

je staat hier al zolang

zolang ik me herinner

zolang de laan

in mijn verbeelding leeft

 

en nu je daar

zo staat

een hemel aanraakt

fier als een getrouwe

 

trotseer je

’t leermoment

immers

je bent gewend

 

aan de seizoenen

aan rijp en groen

aan weersinvloeden op

je houten huid

 

ondertussen

daag je uit - het licht

van dichtbij vergezicht

om je te kussen

 

opdat het

dichter komt

dichter dan een

dichter komen kan

 

 

 

Ode aan de oude eik

 

je staat hier ongenood

kaal en bloot

gesteld

op leven

 

’t is winter en

de dood als

dwarsverbinder

kleurt avondzinnen rood

 

je staat hier al zolang

zolang ik me herinner

zolang de laan

in mijn verbeelding leeft

 

en nu je daar

zo staat

een hemel aanraakt

fier als een getrouwe

 

trotseer je

’t leermoment

immers

je bent gewend

 

aan de seizoenen

aan rijp en groen

aan weersinvloeden op

je houten huid

 

ondertussen

daag je uit - het licht

van dichtbij vergezicht

om je te kussen

 

opdat het

dichter komt

dichter dan een

dichter komen kan

 

 

 

Laantje Gedichten 

 

 

De stille laan

 

de laan ligt stil verlaten

geen oude man of vrouw

geen kind het is er stil de

oude eik hij stelt geen vragen

 

stil en verlaten ligt de laan

er rijdt geen auto af of aan de

wind schildert in trage streken

een ezel voor de meester

 

de laan zo stil en godverlaten er zit

geen dichter op de bank er klinkt

geen woord er ritselt

geen papier alleen een holle klank

 

verlaten is de laan en stil

de eik hij rilt geen god die blijvend

vertoeven wil slechts in de

wind suist er een naam

 

wie luistert die zal gaan laan in

laan uit vertoeft een wijle schrijft

deelt uit en bladert de tijd

niet voor niet achteruit ontmoet

 

van tijd tot tijd de aloude meester

om samen zich neer te vlijen

op de bank onder de oude eik

en daar te delen een mensenleven

 

 

Geruchten

 

de morgen breekt aan

laan wordt onverkort

tot leven geroepen

zintuigen bespeuren

geur van vers brood

schoenen van gister

nog zwaar

van het lood

 wachten een voet

om wakker te gaan

 

de zon laat verstek

het hek

bij de buren blijft dicht

oude eik en de bank

waar leven gewoonlijk

het licht ziet

 ’t bleef er stil

schril verblijven

wat vogels nog op

een tak die niet dood wil

 

toen zag ik ze gaan

samen

bedrukt was hun gang

achter bleven de

ramen die zwijgend

verzuchten

 

en de vogels

zij zongen geruchten

 

 

 

De laan uit

 

Ik zat eens op het bankje

“dat kon toen nog” toen

hij voorbij kwam de notaris,

strak in ’t streepjespak, een

aktetas onder zijn arm,

nam nietszeggend mijn

goedemorgen daarin mee

voor wat het waard was.

 

Ik vroeg me af, stel

dat we zouden ruilen ik

zijn papieren waarin een

hypotheek geregeld was, hij

mijn povere poëtenschrijfsels , die

over  ’t algemeen als onbelangrijk

worden geacht.

 

Ik stel me voor dat hij ze

fronsend leest, hooguit even

de tijd vergeet en ik, ik verdwaal

in regelgeving, juridisch taalgebruik.

Leiden woorden wederzijds tot

taalvervreemding.

 

We zouden beiden,

zonder uitzondering de laan

uit worden gestuurd.

Doorzoek de website

Contact

Gedichten - atelier 0641459847

 

Deze bundel is te bestellen via het contactadres .

Herkenbare poëzie vanuit een verbeeldend Laantje.

Nu voor slechts € 8,00 incl verzenden.

Dagbegin

 

Een bos van verlangen

in de ochtend geplukt.

Tussen het lange hoge gras

ligt hier de dag nog verscholen.

 

Maar verholen loopt liefde

hunkerend en stuntelig vooruit,

over wegen waar het kruipend

bloed zich niet te buiten kan gaan.

 

Maar er is een laan van verbeelding,

waar honderden bossen bloemen staan

in vazen van albast, bloembloeiend

verrassend en niet te benoemen.

 

Bossen van vertedering en

bijzonder verwonderen

van kleuren roze en bonte

in een dag die net is begonnen.

 

 

Chagrijnig

 

De vensters kleuren donker

tegen de achtergrond van

voorbijgegane dag.

Ze staren mij verwijtend aan

waar ik toch wel gebleven

was toen dag begon.

 

Ik had me niet laten zien

vandaag, vraag me nu niet

precies waarom, maar iets

in mij vertikt het mijn

dagelijkse tred, ’t praatje

met de overbuur,

het kind dat rekent op een

snoepje om een uur of elf.

Ik deed het niet.

Ik heb een hekel aan mezelf.

 

Nee, ’t  zit niet lekker.

Zowel het één niet als

het ander, de gerenoveerde

laan het onbestemd gevoel

dat zich overgeeft aan

lanterfanten.

 

Ik kijk nog even door het raam,

Plots zie ik hem staan,

de buurman zwaaiend met

in zijn hand de krant, een

foto van de nieuwe laan,

met bank.

Dat doen ze tegenwoordig

mooi met fotoshop zei hij

enthousiast

 

Nu de echte nog is wat ik

dacht.